Bir süre sonra okula geri döndüğümde Corvin’in boşluğu hemen hissediliyordu. Çünkü okula ne zaman girsem hemen yanımda belirirdi. Şimdiyse çok sessiz, nedense kendimi yalnız hissediyorum. Tekrardan o eski Alder’a dönüşmüşüm gibi. Tek omzumdaki çantamı düzelttim ve etrafa bakındım. Aslında Corvin’den daha çok Lucan’ı geri istiyorum. Onun hakkında bir şeyler hatırlamaya başladım ve bu beni sevindiriyordu, onunla olan anılarımı nasıl oldu da unuttum hiç bilmiyorum. Belki de böyle keşfetmeye devam edersem bir gün ona n’olduğunuda öğrenebilirim. Tanrı aşkına… gerçekten endişeden gebereceğim. Ona n’olduğunu bilmiyorum, Rowen’ın dediği gibi gitti mi yoksa gerçekten başına bir şey mi geldi bilmiyorum. Umarım bir yerlerdedir ve iyidir.
Etrafta Corvin’in kayıp aranıyor resimleri vardı. Çocuklardan birisi asılı kağıtlardan birini büküp uçak yaptı, daha sonrada fırlattı. Corvin’i zaten okulda seven çok birileri yoktu. Onun tek arkadaşı bendim. Ama o yalnız olmasına ve zorbalık görmesine rağmen hayat doluydu. Siktir… iç çektim. Ona n’oldunu bir tek ben ve Rowen biliyoruz. Çünkü bizim yüzümüzden oldu. Bundan nefret ediyorum ama yapmam gereken şey buydu. Kendimi bok gibi hissediyorum ancak yine olsa yine yapardım. Etrafta bazen onu görüyor, seslerini duyuyordum. Her gece kâbuslarımdan ayrılmakta bilmiyordu.
Tam sınıfa geçecekken Rowen’ı gördüm. Yine yanında bir kız vardı. Gülüşerek onunla sohbet ediyordu, çoğunlukla flörtleşiyor gibiydi çünkü kızın saçını kendi parmağına doluyordu. “Siktiğimin herifi…” diye kendi kendime fısıldamışken sanki Rowen bunu duymuş gibi bana baktı. Kıza bir şeyler anlatmaya devam ederken bana bakıyordu. Kaşlarımı çattım. O ise sırıttı. Hayır… nasıl bu kadar normal davranabilirdi ki? Sanki Corvin’i hiç köprüden aşağı atmamış gibiydi.
Rowen bana bakmaya devam ederken uzun, ince ve kemikli parmaklarını kızın yanağı ile boynunun arasına yerleştirdi. Diğer elinide kızın ince beline yerleştirdi ve neredeyse sıktı. Daha sonrasında ise onu öptü. Öptü de öptü. Kızda durmaksızın karşılık verirken yiyişiyorlardı. Sarışın kızın boynuna atıldı, dilini gezdirerek dudaklarıyla sardı. Ve Rowen bunları yaparken gözlerini benden ayırmıyordu. Dayanamadım ve gergince yutkunarak başımı başka tarafa çevirdim. Bilerek yapıyordu. İt herif.
Başımı iki yana salladım ve sınıfa ilerledim. Kıskanamam. Kıskanamam. O gerizekalıyı kıskanamam. Bilerekle yapıyor, bilerekle gözümün içine içine bakıyordu. Ona istediğini vermek istemiyordum ama yumruklarımı sıkıp öfkelenmeden edemedim. Rowen kesinlikle suratına sert bir yumruğu hak ediyordu.
Dün gece Ceb ile saatlerce sohbet edip oyun falan oynamıştık. Ceb ne kadar kâbus gördüğümü biliyordu, bu yüzden uyumamam için bana yardımcı oluyordu. Deli gibi uykum vardı. Zaten sürekli uykum vardı. Aslında elimde kalan son dostum diyebileceğim kişi oydu. Rowen’ın benim için ne olduğunu bile bilmiyordum. Dost gibi ama dosttan da öte… dost da değil… bilmiyorum, kafa karıştırıcı.
Sınıfa girdim. Masaya oturduğumda sıramdaki karikatürlere yeni şeylerin eklendiğini fark ettim. Katil, yazıyordu. Bir anlığına bunun Corvin ile alakalı olacağını sandım, ödüm bokuma karıştı ama sınıftaki çocuğu neredeyse öldüreceğim içindi. Herkes benden ürkmeye devam ediyor gibiydi, kimse bana sataşmıyordu. Bana sürekli bakıyorlar ve benim hakkımda sürekli bir şeyler fısıldaşmaya devam ediyorlardı. Sanırım buraya hiçbir zaman ait olmayacağım. Sıraya başımı koydum, tam uyuklayacaktım ki sınıfa giren öğretmen beni uyandırdı ve dersi dinlememi söyledi.
Yapmak zorunda kaldım. Gözlerim kapanıyor, ağzımdan salyalarım akacak gibi oluyordu uykusuzluktan. Öğretmenin dediği her şey bir rüya gibi geliyordu. Bayılacaktım sanırım. En sonunda zil çalmıştı, yerimden sıçradım. Alarm etkisi gibi bir şeydi. Hiç uyumadan okula gelmek dünyanın en zor işiydi. Son derse kadar bazı derslerde uyudum. Salak gibi olmuştum. Artık okul çıkışı vakti gelmişti, son dersin öğretmeni yine uyutmamıştı. Eve gidip kesinlikle iyi bir uyku çekmem gerekiyordu. Keşke hiç kâbus görmesem.
Sınıftan çıkarken esnedim, gözlerim baygın baygındı. Ayakta uyuyordum. Bir çocuk önümü kesti. Durmasam ona çarpıyordum. “N’apıyorsun lan?” Beni kolumdan tuttu ve dolaplara çekti. “Okula gelmeyerek kaçabileceğini mi sandın ha?” diye agresifçe fısıldadı. “Ne? Neyden?” Kaşlarımı çattım, onu tanıyor gibiydim. “Lucan da yok zaten, benden bir kavanoz esrar aldınız. Parasını vereceğinizi söylediniz ama ikinizdende ses yok.” Dibime kadar girmişti, beni dolaplara sıkıştırmıştı. “Hatırlamıyorum bile, beni kandırıyorsun.”
“Amına koyayım!” Bir anda bağırdı, sonra yine sessizleşti. “Niye seni kandırayım gerizekalı! Paramı getirin! Kaç ay oldu, okulda görünmüyorsun, görününce antin kuntin olayların oluyor, Lucan piçi piyasada yok. Ne yap, ne et o parayı haftasonuna kadar getir seni manyak herif!” Yüzümü sıvazladım. Hafifçe göğsünden onu ittirdim. “Uzak dur azıcık.” Rowen’ın yaklaştığını gördüm. “Al işte ya…” diye fısıldadım. “Gitsen iyi olur, daha sonra konuşuruz.”
“Niyeymiş o?” Çünkü Rowen’ın artık ne yapacağını kestiremiyordum. Gelir gelmez çocuğun omzunu tuttu ve kendisine çevirdi. Suratına yaklaştı. “Problemin ne Ronan? Ha? Bana söylesene. Hadi, bana söyle.” Göz devirerek iç çektim. Ona hâlâ sinirliydim ve yüzüne sert bir yumruk atma fikrini hâlâ destekliyordum. “Bir… bir şey yok. Alder ile… aramızda.”
“Üçümüzün arasında olsun. Söyle hadi. Söyle yoksa beynini açar kafanın içinden öğrenirim.” Çok salaktı. Çok. Ronan konuşamazken ben girdim cümleye. “Borcum varmış.”
“Ne kadar?” Bende aynı şekilde Ronan’a döndim. “Ne kadar?” Rowendan çekiniyordu. Rowen bu kasabadaki herkesi gerçekten ürkütmeyi beceriyordu. Onu tanıyan kimse bulaşamıyordu. Dokunulmazdı. “Yüz… yüz elli dolar.” Gözlerim irileşti. “Yuh! Yüz elli ne lan!” Dedim. Rowen gülmeye başladı.
“Sessiz ol lan! Birisi duyacak!” Etrafına bakındı. Aslında kasabada çok legal bir şeydi ama okulun öğretmenleri katı olduğu için duyulmasını istemiyor gibiydi. “Kavanozu tüttürürken de öyle diyor muydun yavşak?”
“Bir de kavanoz almışsın! Yuh! Bu ekonomide ne kavanozu!” Sinir bozucu bir şekilde gülmeye devam etti.
“Kes sesini! Lucan ile ortak girmiş—“ Yine bir anı beynime doluşuyordu. Sokak arasında Ronan, ben ve Lucan gizlice esrarı alıyorduk. Gerçekten de bir kavanozdu. “Dostum. Ciddili getireceğiz, tamam mı? Hem sen beni tanıyorsun, nerede olduğumuda biliyorsun. Daha öncedende alışverişimiz var, sence o parayı getirmez miyim?”
“İyi. Bir hafta içinde parayı getirdiniz, getirdiniz. Getirmezseniz donunuza kadar alırım ona göre. Bunu yaparak zaten yeterince risk alıyorum, benim canımdan gideceğine sizin canınızdan gitsin.” Lucan sırıttı. “Çok cana yakınsın.“ Lucan omzuma hafifçe patpatladı. Siyah poşeti bağladı ve sokaktan ayrıldık. “Yüz elli çok pahalı değil mi? Nasıl ödeyeceğiz?”
“Poşet poşet alsak da aynı paraya gelecekti, hatta daha pahalı. Bu kampanyalı oldu. Öderiz bir şekilde, merak etme. Halledeceğiz. Size gidelim mi?” Başımı sallayarak onayladım. Paketi Lucan’ın çantasına sıkıştırmış eve gizlice sokmuştuk. Sonra birer tane ot sarıp camın kenarında içip sohbetler etmiştik. Lucan espiri konusunda çok iyiydi, dediği şeylerin hepsine gülerdim. Moraliniz bozuk olsa bile sizi herharukalde güldürürdü.
“İyi misin? Hey?” Rowen omzumu tutup beni hafifçe salladı. “Evet… evet iyiyim. Aklıma bir şey geldide.” Kendi kendime Lucan’ın espirilerine güldüğümü bile fark etmemiştim. Başıma yine inanılmaz bir ağrı saplanmıştı. “Bana birkaç gün ver, getireceğim, tamam mı? Söz.”
“En son bir hafta demiştim—“
“Lan getirecek dedi işte! Uzatma!” Ronan sesini kesti ve öfkeyle bana son bir defa bakarak yanımızdan ayrıldı. “Salak ya.”
“Tam olarak öyle.” Üstümü düzelttim. “Senden bahsediyorum gerizekalı! Kavanoz almak ne?!”
“Diyorum ya, Lucan ile birlikte almıştık!”
“O yüzden kaybolmuş belli ki. Parayı ödememek için.” Göz devirdim ve iç çektim. “Boş yapma.” dediğimi gıcık bir ses tonuyla tekrar ederek alay etti. Onu ittirdim ve okuldan çıkmak için ilerledim. Rowen olmasaydı yüksek ihtimalle dayak yiyecektim sanırım. İyi kurtulmuştum.

İlk yorum yazan sen ol!
Henüz yorum yapılmadı