insider crow

Paylaş, Sohbet Et, Eğlen!

Chat Space ile topluluğa katıl, eğlenceye ortak ol, yeni bağlantılar kur!

Bugün yeni bir kâbustan uyandığımda kendimi ormana çekilirken buldum. İçimden bir his deli gibi oraya gitmem gerektiğini söylüyordu. Hani aklınıza bir şey takılır, yapmadan rahat edemezsiniz ya, ondan. Hem oradan korkuyordum hem de gitmek için kıvranıyordum. Akşama kadar düşünüp durdum ve en sonunda gitmem gerektiğini anladım. Üstümü giyindim ve evden çıktım, eldivenlerimi bu sefer giymedim. Ellerimi cebime soktum, hava yine sisli ve feci serindi. Yavaş yavaş ormana doğru ilerliyordum. Orman yürüyerek yaklaşık yarım saat uzaklıktaydı. Kablolu kulaklıklarım kulağımda takılıydı, neredeyse bozulacaklardı zaten.

Ormanın önünde durdum. Kalbim sıkışırken girip giremeyeceğimden emin olamadım. Oradan korkuyordum, bu orman lanetliydi. Hem ne diye burdayım ki? Buraya gelme sebebim ne? Etrafıma bakındım, içeri girmeden rahat etmeyecektim. Derin bir iç çektim ve tüm cesaretimi topladım. Sonra ayağım bir ağaç köküne takıldığında yere düştüm. Çok yavaş düşmüştüm ama yine de bileğim takıldığında canım yanmıştı. Sırt üstü yattım, derin bir soluk verdim acıyla. Sonra karanlık gökyüzündeki yıldızların ne kadar parlak olduğunu fark ettim. İçten gelen bir gülümsemeyle neredeyse kıkırdadım.

Daha sonra başıma bir ağrı saplandı. Yine bir şey hatırlıyordum. Beynime şu an bir çok anı doluyor gibiydi. Oturur bir pozisyona geçtim, alnıma elimi koydum ve sıvazladım. “Ahhh…”

“Biliyor musun? Belki de bunların hepsini hak ediyorumdur.” Yine dayak yemiştim, şakağım ve dudağımın yanı mosmordu. Lucan ile ormanın girişinde, yerde oturuyorduk. Yıldızları seyrederken ellerimizde birer tane şişe bira vardı. “Öyle mi? Hak edecek ne yapmış olabilirsin ki?” Biramı yudumladım. Bu konuşmanın öncesinde yıldızları birer birer saymış tartışmıştık. Onun sayısıyla benim sayımın arasında on sayı vardı. İkimizde kendimizinkinin doğru olduğunu tartışmıştık. “Çok kötü şeyler yaptım.”

“Gizemli gizemli konuşacağına anlatsana işte dostum!” Dirseğiyle bana vurdu. “Alma etme dünyası ya, zamanında bende herkese zorbalık yaptım.” Güldü. “Ne var yani? Bende yapıyorum, insanlarla şakalaşmak kötü bir şey değil.”

“Bu öyle değil Lucan.” Dedim ona bakarak, o da bana baktı. “Nasıl?” İç çektim, hiç de anlatmak istemiyordum ama anlatmam gereken kişinin Lucan olduğunu biliyordum. “Bu kasabaya gelmeden önce, okulumda küçük büyük herkese fiziksel, psikolojik şiddet uygulardım.” Şaşırmış gibiydi çünkü benim gibi birisinden bunu beklemiyordu. “Olabilir, pişman olduğunu görüyorum. Bir daha olsa yapmaz—“

“Üstelik en yakın arkadaşımıda zorbalayarak öldürdüm.” Durdu. Bana baktı. “Ne?” Lucan benden uzaklaşacak, neden bunu ona söyledim? Ağzımı tutamadım. “Ona kaç defa kendisini öldürmesini söyledim, o da en sonunda kendisini astı.” Bir süre sessiz kaldı, yıldızları seyretmeye devam ettik. “Bu çok ani oldu.” Tekrardan iç çektim, kaçıncı iç çekişim bilmiyordum. “Manyağın teki olduğum yetmiyormuş gibi bir de katilim. Biliyor musun? Bana musallat oldu şimdide. Etrafta onu görüp duruyorum, korkunç bir biçimde hemde. Sesler duyuyorum, gölge herifin teki beni kovalayıp duruyor; sürekli beni seyrediyor. Her şeyi hak ediyorum Lucan, her şeyi!”

“Biliyordum.” Ona baktım. Gözlerim neredeyse yine dolmuştu. “Her zaman biliyordum.” Göz göze geldim. Yüzünde yumuşak bir ifade vardı, hafifçe gülümsüyordu. “Ama sorun değil. Senin nasıl bir insan olduğunu seni ilk gördüğüm andan itibaren anlamıştım.” Gülümsemeye devam etti. “Telafisi olmayan kötü şeyler yapmış olabilirsin ama içten içe iyi birisisin Alder.” Dolan gözlerimden taşlar sonunda sızdı. Dayanamamıştım, içimde iyi birisi varsa da onu görebilen sadece Lucan’dı. O özeldi. “Ve çok sulu gözsün.” Dediği şeye güldüğümde yanaklarımı hızla sildim. “Değilim.”

“Öylesin. Çok hassassın. O kadar hassasın ki bu dünya sana zarar veriyor.” Sessiz kalarak hiçbir şey söylemedim. “Benide ağlatacaksın, kes şunu!” Dirseğiyle beni ittirdi. Durup durup burnumu çektim. “İyi ki dostumsun Lucan.” Gülümsedi ve başını salladı.

Bunları hatırladıktan sonra gözlerim yine dolmuştu. Bileğimi sıvazladım, çok acıyordu. Onun acısına sızlandığımı zannediyordum ama aslında Lucan’ı çok özlemiştim. “Nerdesin ya? Nerdesin?”

“Burdayım.” Başımı kaldırdım ve Rowen’a baktım. “İyi misin sen? Neden yerdesin?” Yanıma geldi ve eğildi. “Bileğini mi burktun gene?” Başımla reddettim. “İyiyim, sadece düştüm.” Ondan destek alarak ayağa kalktım. “N’apıyorsun bu saate burda? Hem kimden bahsediyordun?”

“Ne kadar çok soru sordun. Sigaran var mı?” Cebinden paketini çıkardı ve uzattı, alacakken geri çekti. Ona baktım. “İlk önce sorularımı cevapla.” İç çektim. “Gelmem gerekiyormuş gibi hissediyordum. Bir sebebide varmış zaten. Lucan ile burada olan bir anımı hatırladım.” Güldü. Yine alaycı bir tavır takınmıştı belli ki. “Anı keşfi ha. Çok ucubesin ya.” Onu duymazdan geldim ve paketten bir sigara alarak yaktım. Dudaklarıma yerleştirdim. “İnsanları çok umursuyorsun. Sal gitsin. Sal gitsin!”

“Lucan benim arkadaşımdı. Tabii ki umursayacağım.” Sigaramın dumanını üfledim. O ise tekrar güldü. “Arkadaşın, öyle mi? Arkadaşın senin kadar umursasaydı böyle çekip gitmezdi, ezik. Seni bu hâlinle arkada bırakıp kayboldu.” İlerlemeye başladı. Söylediği şey yüzüme sert bir tokat gibi çarpmıştı. Peşinden ilerledim, bileğim biraz acıdı ama yürüdükçe açıldı. “Nasıl ona bir şey olmadığından bu kadar emin olabiliyorsun? Hiç mi korkmuyorsun?”

“Lucan’ı senden iyi tanıyorum. Çocukluk arkadaşım ya hani gerizekalı.” Gözlerimi devirdim. O da bir sigara yaktı. “Saat gecenin üçüne geliyor, buz gibi hava.”

“Sen neden burdaydın?” Apartmana doğru ilerliyorduk. “Uyuyamadım.” Rowen’a hiçbir zaman nasıl olduğunu sormadım. Aslında ben o kadar bencilim ki kendimden başka kimseye dikkatimi veremedim. “Sen… o günden sonra nasılsın?” Dedim sigaramı atarak. Dumanı üfledi ve o da yere attı, daha yarısındayken ayağıyla ezdi. “Hangi günden sonra?”

“Corvin’in…” iç çektim ve başka tarafa baktım. “Nasıl olmam gerekiyor?” Durdu ve bana dönüp baktı. Bende ona döndüm. “Yani ne bileyim, bilsem sormam ya hani.”

“O piç umrumda değil. Geberip gitmeside içimde hiçbir şey dürtmüyor. Unutmuştum bile.” Yutkundum. “Sende bu kadar umursama artık. Olan oldu. Kimse geri gelmeyecek.” Rowen gerçekten çok soğukkanlıydı. İnsanlara karşı cidden bir şey hissetmiyordu. “Daha fazla dayanabilir miyim bilmiyorum. Ailesi onu her yerde arıyor olmalı…” Göz devirdi ve iç çekti. “Vırvırvır ya. Karı gibisin. O kadar çok zorbalık görüyordu ki köprüden atlayıp intihar etti işte! Kafasını vurdu düşünce de geberdi! Olan bu!” Sessiz kaldım ve bir şey demedim.

“Of.” Kolunu omzuma attı. İlerlemeye başladık. Beni sürükledi. “Sorun yok tamam mı?” Yüzünü yüzüme yakın tuttu. Konuşurken bana bakıyordu. “Senin suçun yok, her şeyi ben yaptım. Sen olmasanda ölecekti zaten.” Kolunu ittirdim. “Harika bir motivasyon konuşması Rowen ya! Sence problem bu mu?! Ölmesi!”

“Ya amına koyayım, bilmesen sende intihar ettiğine inanacaktın. İkna et beynini buna inan, daha n’apabilirim senin için? Kocaman bebesin, niye seni motive edeyim ya?” Onu ittirdim. “Biraz da olsa psikolojimi kurtarmaya çalışıyorum.” diye fısıldadım ve önden ilerlemeye başladım. Güldü. “Sen trip mi atıyorsun ha? Şş, buraya gel.”

“Siktir git Rowen, ne anlatıyorsun ya? Ne tribi.”

“Hahahaha, harbi trip atıyorsun.” Bana yetişmek için koşar adımlarla yanıma geldi. “Bebe dedim diye mi bu tavrın? Yoksa seni motive mi edeyim istiyorsun? Kucağıma alıp okşayayım mı saçlarını?..” Hangi anlamda söylediğini anladığımda yutkundum. Başımı iki yana salladım, umarım yanlış anlamışımdır. “İğrençleşme!”

“Alayım, alayım.”

“Rowen!” Durup ona baktım. “Hı?” Derken hafifçe başını oynattı sırıtarak, gözlerinin içi gülüyordu. Bu hareketi beni daha da gerdi, yüreğim ağzımdaydı. “Böyle şeylerin zamanı değil, anladın mı?” Güldü. “Ha zamanı var, öyle mi?” Yüzüme eğilerek yaklaştı. Kulağımı nazikçe tuttu. “Hoşuna gitti sanırım, kulakların kıpkırmızı.” Elini ittirdim. “Harbi sinir bozucusun ha.” Tekrardan ilerlemeye başladım. “Alder, ne zaman zamanı söylesene. Merakımdan. Hişt, söyleyecek misin?” Peşimden yürümeye başladığında sinirle iç çektim. Cümlesinin tonundan sırıttığını bile anlayabiliyordum. Benimle alay etmeye cidden bayılıyordu. Böyle boktan bir durumun içinde olsak bile!




novebo yorum yok

İlk yorum yazan sen ol!


Henüz yorum yapılmadı

🔒 Erişim Gerekli

Bu içerik yalnızca 18 yaş ve üzeri kullanıcılar tarafından görüntülenebilir.
Lütfen giriş yapın veya kayıt olun.