“Eee nasıl ödeyeceksin şimdi kavanozu?” Oyunda bir kez daha kafama yiyerek öldükten sonra sinirle kapattım. “Gerizekalı ban yiyeceksin niye çıktın?!” Öfkeden deliye dönmüştüm, bu kaçıncıydı. Ceb harika oynuyordu, onun böyle sinirlendiği anlar hiç olmuyordu. “Oynamayacağım bir daha, umrumda değil.” Birkaç dakika sonra oyun çoktan bitmişti. Kavanozun parasını nasıl ödeyeceğim cidden?.. Yüz elliyi nerden bulacağım… tam bir aptalım ya. “Babamdan alırım ya.”
“Çalacaksın yani.” Denilebilirdi. “Zaten sürekli sarhoş, yine bir alkol aldım da kayboldu diyebilir. Aklına bile gelmez.” Kavanozun yerini düşündüm, etrafa bakındım. Benim odamda bir yere saklamış olmalıydık. Çünkü o gün aldığımızda Lucan, “sizde kalsın” demişti. “Neyse Ceb… yatacağım biraz.” Başını sallayarak onayladı ve yine bir şey demeden aramayı kapattı. İç çektim ayağa kalktım ve etrafa bakındım. O kadar kavanozu bitirmiş miydik acaba? Bir kavanoz az değildi, üstünden de çok zaman geçmemiş olmalıydı. Belki iade bile edebilirdim yarı fiyatına ama Ronan piçinin bunu kabul edeceğini hiç düşünmüyordum.
Etrafı biraz aradım, neredeyse odayı altüst ettim denilebilir ama hiçbir yerde yoktu. Yoksa… odamdan fırladım ve koridordan bağırdım. “Anne!” Salondan çıkıp bana baktı. “Odamda daha önce hiç kavanoz buldun mu?” Kaşlarını çattı. “Ne kavanozu?”
“Ya kavanoz işte.” Başını iki yana salladı. “Hayır, hiç bulmadım.” Biraz şüphelenmiştim ama eğer annem esrar dolu bir kavanoz bulsaydı kesinlikle ağzıma sıçardı. “Tamam.” Odama geri girdim ve kapımı kapattım. “Nerde olabilir ya? Bitirdik mi cidden…” O sırada telefonuma bildirim geldi. Rowendandı. Şaşırdım çünkü genelde bana hiç mesaj atmazdı. “Ormandayım.”
“Bok gibi hissediyorum.” Kalbim deli gibi çarptı. Rowen bana açılsaydı böyle hissetmezdim. İlk defa nasıl hissettiğini söylüyordu. “Ormanın neresinde?” Cevap vermedi. Hızla giyindim, giyinirken birkaç mesaj daha attım ama yine cevap vermemişti. Odamdan fırlayıp ayakkabılarımı giydim ve anneme cevap veremeden evden ayrıldım. Ormana koşarak gittim. Hava yine karanlık ve sisliyken kilisenin çanları kasabada yankılandı.
Ormanın girişinde durdum. Her zaman girdiğim kısım değildi çünkü Rowen’ı burada bulamayacağımı biliyordum. Derin nefes aldım ya kaybolacaktım tekrardan ya da Rowen’ı da burdan alıp birlikte çıkacaktık. Rowen kendini bok gibi hissediyorsa ve bunu bana SÖYLEDİYSE, ciddi bir şeyler vardı. Rowen’ın başına bir şey gelmesini istemiyordum, asla izin veremezdim. Onun için katil oldum.
Ormanın içine bir anda daldım ve koşmaya başladım. Rowen’ın beni sabahın köründe getirdiği o terk edilmiş inşaatı bulmam gerekiyordu ama yolu bile hatırlayamıyordum. Bu işin sonunda kesinlikle kaybolacaktım! Telefonumun ışığını açtım. Bir yerlerde ona ait bir şey görüp ona yaklaştığımı bilmem gerekiyordu. Ama şu an orman karanlıktı ve gündüz vakti geldiğimizde ki gibi her şey belirgin değildi. Siktir ya… bu orman cidden tüylerimi diken diken ediyor.
Patikayı takip ettim ışıkla. Sisten dolayıda net görüşüm yoktu ama en sonunda o terk edilmiş inşaatı şans eseri bulmuştum. Etrafı grafitilerle sarılı eski inşaat. Nefes nefese kalmıştım. Bütün yol boyunca koşmuştum. İnşaatın içine girecektim ki Rowen’ın sesini duydum. Sızlanıyordu. Çalılıkların yanındaydı, inşaatı sarmış sarmaşıkların içinde oturmuş sırtını duvara vermiş dizlerine sarılmıştı. Yüzünü de dizlerine yaslamıştı. Kalbim deli gibi çarpıyordu, Rowen’ı daha önce hiç böyle görmemiştim. Benim gibiydi. Çaresizdi. “Rowen, hey.” Diye fısıldadım. Yanına eğildim ve ışığı tuttum. Başını kaldırdığında ıslak kirpikleriyle ve yanaklarıyla bana baktı. Cidden bu sefer kelimenin tam anlamıyla yüreğim ağzımdan fırlayacaktı. O ağlıyordu ve çok iyi görünüyordu. Yemyeşil gözleri flaş ile parıldıyordu, uzun kirpikleri ıslaklıktan dolayı daha belirgindi. “Rowen… neyin var?” Rowen’ın bir görmediğim versiyonu daha.
Ne yaptığımı düşünmeden ellerimle yüzünü tuttum, normalde ittirip terslemesi gerekiyor ama hiçbir şey yapmadı. Aksine yüzünü iyice elime yasladı ve cidden kalp krizinden ölmeme sebep olacaktı. “Yaptıklarım Alder…” Kaşlarımı çatarken yere oturdum. “Ne?”
“Yaptıklarım peşimi bırakmıyor.”
“Ne yaptın?” Burnunu çekti. “Çok şey yaptım. Dayanamıyorum artık.”
“Dayanmana gerek yok, bırak gitsin.” İkimizde farklıydık, her zaman ki Rowen ve Alder değildik. “Yapamam, onlarla yaşamam gerekiyor. Bunu ben seçtim.” Ellerimi yüzünden indirdiğimde birini hızla geri tuttu ve yanağına tekrar koydu. Tutmaya devam ederken usulca okşadı. Nefesim kesiliyordu. “Bu Corvin ile mi ilgili? Umrunda olmadığını söyledin, eğer benim için endişeleniyorsan sorun değil… bundan ne kadar nefret etsemde yaptığım şey için pişman değilim. Senin için yaptım Rowen. Seni kaybetmemek için. Ve içini rahatlatacaksa… yine olsa yine yaparım. Senin için her şeyi yapmaya hazırım.” Bana uzun uzun baktı, göz bebekleri kocamandı. Yeşil gözlerinin yarısını kaplıyordu. Yere koyduğum flaş yeterince aydınlık tutuyordu bizi.
“Sadece o değil… o değil… anladın mı? Ben canavarım.” Güldüm. “Bende öyleyim. Bende senin gibiyim. Normal olmana gerek yok.” Bu sefer o güldü. Gözlerimizi birbirimizden ayırmıyorduk. “Gerçekten kim olduğumu bilsen yine de böyle düşünür müydün?” Yutkundum. “Evet.” dedim emin bir ses tonuyla. “Eğer daha kötüsünü yapmış olsan da, neler ya da ne yapmış olsan bile yine aynısını düşünürdüm. İkimizde kötü şeyler yaptık, yapmaya da devam ediyoruz. Senin yanında olmayı hiçbir şeye tercih etmem, ne icra etmesi gerekiyorsa hazırım.”
“Salağın tekisin.” Dedi gülerek. “Bizim için istediğim tam olarak buydu.” Dediğini anlamazken yüzümü tuttu, alnını alnıma yasladı. Çok yakındı, yine çok yakındı. Neredeyse kalbimin sesi duyulacaktı. “Bizim için her zaman istediğim buydu.” dedi tekrarlayarak ve fısıldayarak. “Rowen—“ diye fısıldadığımda çalılıkların içinde yüksek sesle bir hışırtı duydum. Yerimden sıçradım ve arkama döndüm. Bir geyik sürüsü birkaç metre arkamızdan koştura koştura geçiyordu. “Siktir!” Güldü. “Yüreğim hopladı! Gülmesene!”
“Korkağın tekisin.” dedi burnunu çekip yanaklarını silerek. “Değilim. Korkak olsam senin için bu ormana hiç düşünmeden girmezdim.” Sırıttı ve ayağa kalktı. Telefonumu yerden aldım. “Gerçekten iyi misin?” Başını sallayarak onayladı. “Hiç böyle olmazdın, birisi bir şey mi yaptı?” Güldü. “Bana kim ne yapabilir?..” Suratı düştü, kesinlikle birisi bir şey yaptı. “Babam.”
“Babanıda öldürelim.” Ufak bir kahkaha patlattı. “Ne gülüyorsun? Ciddiyim!” Daha da güldü. Sinirlerim bozuldu, yumruklarımı sıktım. “Ciddi olman daha da komik.”
“Niyeymiş o?” Cevap vermedi, kalçasını çırptı ve önden ilerlemeye başladı. Üstelemeyerek peşinden gittim. “Flaşını açsana, yolu göremiyorum.” Telefonumu çıkarıp flaşı açtım. Ellerini fark ettiğimde kıpkırmızı olmuşlardı. “Kaç saattir burdasın?”
“Ne bileyim, birkaç saat oldu sanırım.” Koşar adımlarla ona yetiştim ve telefonu uzattım. “Tutsana bi.” Dediğimi yaptı, her zaman eldivenlerimi ceketimin cebinde bulundururdum. Çıkardım ve onu kolundan tutup durdurdum. “Al, giy şunları.”
“Üşümüyorum.”
“Ellerin kıpkırmızı.” İlerlemeye devam etti. Sinirle iç çektim. “Üşümüyorum diyorum.” Onu tekrar durdurdum. Ellerini tutup kaldırdım ve siyah eldivenleri giydirdim. “Gerizekalı gerizekalı konuşma.” Güldü. “Bunlar cinayet eldivenlerin değil mi?” Onlardı, Corvin’e vururken ellerimde bunlar vardı. “Planlı gelmediğine emin misin? Yoksa sen de mi onu öldürecektin?”
“Rowen.” Tekrardan güldü. “Gerekirse yapardım. Bunları mı duymak istiyorsun?” Yüzüme yaklaştı, dudağımla dudağının arasında sadece birkaç santim vardı. “Evet, bunları duymak istiyorum. Hoşuma gidiyor.” Refleks olarak panikleyerek geri çekildim. “Hasta…hastasın sen.”
“Diyene bak.” Telefonumu elinden alarak önden ilerledim. “Senin sevgilin yok mu? Bana böyle yaklaşma, hoşuma gitmiyor.”
“Sen yolu biliyor musun ki önden gidiyorsun? Hem sevgilimin olup olmaması seni ilgilendirmez. Nasıl istersem öyle davranırım.” Tam bir şerefsizin tekiydi. O gün bana benimsin, kimse dokunamaz, sarılamaz diyor, böyle yaklaşıyor, dudağıma elliyor falan… sonra nasıl istersem öyle davranırım. O gün gözümün içine baka baka yiyişmesi bile beni kıskandırmak içindi. “Beni kıskandırmaya mı çalışıyorsun sen—“ Arkama döndüğümde Rowen’ı göremedim.
“Siktir! Rowen! Nerdesin?!” Sanki orman normale göre daha karanlık ve sisliydi. “Rowen!” Neden önden gittim ki! Sisin içinde kaybolmuş olmalıyız! Öldüm ben… bu sefer gerçekten bittim. Kalbim korkudan deli gibi çarpmaya başladı, dönüş yolunu şans eseri bulma ihtimalim yoktu! Rowen’ı bularak tüm şansımı kullandım zaten! “Sikeyim ya… bilerekle beni burda yalnız bırakmadıysa bende Alder…” çalılıkların içinden bir hışırtı sesi geldi. En korkuncuda göremeyeceğim kadar sisli olmasıydı.
Sonra bir bağırma sesi yükseldi. Ona aitti, o gölge herife. Dehşet bir şekilde ürkütücüydü. İnsanın ödü boku birbirine karışırken bir de testere sesi yükseldi. “Rowen?… Rowen nerdesin?…” Bu testere sesi bana Velra’nın öldüğü rüyayı hatırlattı. Bağırma seside rüyamdaki gibiydi. Onun geldiğinden emindim. Yerimden kımıldayamadım, o hâli gözümün önüne geliyordu. “Rowen…”
Bana doğru koşma sesleri yükselirken Rowen bir anda sisin içinden çıkıp beni tuttu. “Alder? Alder iyi misin!” Beni salladı, onu tuttum. “Korkuyorum.”
“Bir şey yok, sadece biz varız.” Sesler kesildi, koşma sesi, testere sesi, bağırma… hiçbir şey yoktu. “Elimi bırakma, tamam mı?” Elimi sıkıca tuttu ve telefonumuda elimden alarak arkasından ilerlemeye başladım. Etrafıma gergin bir şekilde bakındım. “Korkuyorum Rowen…” Elimi daha sıkı tuttu. “Ben yanındayım. Yalnız değilsin.” Sanki birileri bizi seyrediyordu ve bu sefer çok kalabalıklardı. “Daha ne kadar kaldı?.. Burda yalnız değiliz. Bizi seyrediyorlar.”
“Yalnızız. Siktir, şöyle şeyler söyleyip benide korkutmasana! Az kaldı, dayan.” Az kaldı demesinin üzerinden yirmi dakika daha yürüdük. Eğer birkaç dakika daha yürüseydik kaybolduğumuzu düşünecektim. Rowen apartmana kadar elimi bırakmadı. Dairemin önünde durduğumuzda bana baktı. “İyi olacak mısın? Seninle kalayım mı?”
“İyiyim. O orman beni ürkütüyor. Her seferinde aynı şeyleri yaşıyorum. Siktir, orası lanetli ben hasta değilim.” Güldü. “Kendini böyle mi teselli ediyorsun?” Sessiz kaldım. “Neyse, gideyim ben.” Kolundan tuttum. “Gitme.” Başımla kapıyı işaret ettim. “Benimle gel.” dedim çekinerek. Aptal gibi hissettim, Rowen’ın da hoşuna gitti. Gülümsüyordu. “Kucağıma alıp saçlarını okşamamın zamanı geldi mi?” Ona vurdum. Hafifçe sızlandı gülerek. “Siktir git gelme! Başka kızların saçlarını okşa sen! Sapık it!”
“Kıskanıyorsun.”
“Kıskanmıyorum! Sana acıyorum!” Kapıyı anahtarla açtım ve içeri girdim. Kapıyı onun yüzüne kapatacakken ayağını araya sıkıştırdı ve durdurdu. “İçeri geleceğim.”
“Hayır, git.” Eliyle ittirdi ve içeri girdi. “Gitmeyeceğim. Bende geleceğim.” Dişlerimi sıkarak sinirden ufladım. “Seni yalnız bırakmam.” Kapıyı kapattı ve ayakkabılarını çıkardı. “Herkes uyumuş. Hadi gel, odaya geçelim.” İması ve konuşma tarzı… sapıkçaydı. “Salonda uyu, benden uzak dur.”
“Hayır.” Ona vurmak için elimi kaldırdım, o da irkilerek geriye çekildi. “Salak seni.” Ayakkabılarımı ve ceketimi çıkarıp odaya ilerledim.

İlk yorum yazan sen ol!
Henüz yorum yapılmadı