“Kurtar beni Alder! Alder! Yardım et!” Corvin köprüye tutunmuştu, vücudu aşağı sarkıyordu. Düştü düşecekti. “Yalvarırım bana yardım et! Yaşayabilirim! Yaşamak istiyorum!” Ona yukarıdan bakıyordum. Vücudum hareket etmiyordu, ona yardım etmek istiyordum. Elini tutup çekmek istiyordum ancak hiçbir şey yapamıyordum. Öylecesine sadece seyrediyordum. Metrelerce aşağıdaki nehiri fark ediyorum, burdan yanlışlıkla düşsen bile ölürsün. Eğer şu an Corvin’e yardım etmezsem kurtulma şansı hiç yoktu. Ama edemedim. Hareket edemiyorum. Artık gücü kalmıyor ve tek eliyle tutunmaya başlıyor. Hüngür hüngür ağlıyordu. “Korkuyorum! Aşağıya düşmek istemiyorum! Yaşanacak bir hayatım var! Annem, babam var!”
Kalbim deli gibi atıyordu. Neden hareket edemiyorum? Neden ona yardım edemiyorum? Lanet olsun, gözlerime bakış şekli… onu kurtarmam lazım! Sis her yeri sarıyor, artıyor ve arttıkça aşağıdaki nehir bile görünmüyor. “Üzgünüm…” diye fısıldadım gözümden bir damla yaş sızarken. Ona yardım etmek istiyorum ama yapamayacağımıda kabullendim. O sadece gözleri görünen, gölge herif belirdi. Yanımda dururken bana baktı. Ayağını kaldırdı ve Corvin’in ellerini ezmeye başladı. Corvin daha da ağladı. “Hayır! Yapma! Yapma! Ölmek istemiyorum! Yapma! Alder! Yapma!” Alder mı? Ben yapmıyorum ki! O yapıyor— o… Gölge herif başını çevirip bana baktı. Hafifçe gözleri kısıldı, sırıttığı anlaşılıyordu. Bendim. O bendim. Evet. Bana benziyordu, simsiyah olduğu için anlamıyordum.
Corvin’in parmakları artık ezilerek kırılmış olmalıydı. Doğal olarak daha fazla dayanamamış ve aşağıya düşmüştü. Gölge herif… yoksa ben mi desem bilemedim ama bana döndü. Bana döndü ve benim üstüme yürüdü. Yine deli gibi bir sağa, bir sola titriyordu.
Aniden gözlerimi açarak uyandım. Kalktım ve yüzümü ovaladım. “Hah… hah…” Kan ter içinde kalmıştım. Yatağım sırılsıklam olmuştu. Tek elimle gözümü ovaladım ve üstümden yorganı atarak kalktım. Corvin’in o yârdım çığlıkları… o herifin… -asla ben olduğumu kabul etmeyeceğim- onun elini ezişi. En önemlisi, neden ona yardım etmedim?.. Neden Rowen’ın suç ortağı oldum ki? Corvin yaşaması gereken birisiydi. O hayat dolu bir çocuktu. Bu lanetli kasabada tek iyi olan oydu, tertemizdi. Neden hep iyiler ölmek zorunda? Ben… ben varken… hep etrafımdakiler ölüyor…
Ağrı kesici almak için çekmecemi açtım ama annem hepsine el koymuştu. Başım çatlıyordu. Gözlerimde yanıyordu. Bu gördüğüm kaçıncı kâbustu bilmiyorum, sanki Corvin bana musallat olmuştu. Sandalyemi çekip oturdum ve bilgisayarımı açtım. Oyuna girdim.
0xR3W1207
Çevrimdışı !
A//d3rW99 (özel):
nerdesin
A//d3rW99 (özel):
sana ihtiyacım var
A//d3rW99 (özel):
ceb siktir
A//d3rW99 (özel):
çok kötü şeyler oldu
A//d3rW99 (özel):
her zaman oyunda olurdun şimdi nerdesin amk
A//d3rW99 (özel):
seninle konuşmam gerek
A//d3rW99 (özel):
oyuna girdiğinde bana bildirim gönder
0xR3W1207
Çevrimiçi !
0xR3W1207
seninle bir görüntülü konuşma yapmak istiyor !
Aramayı başlat Reddet
Aramayı açtığımda ekrandan uzak, karanlığın içindeydi. Kolları yine kuru kanlar içindeydi. Birkaç şıkırtı sesi geldi elini masaya koyduğunda, bir sürü ilaç vardı, ambalajlarının sesiydi. Onları kenara çekti ve sigarasını alarak yaktı. Yüzü çakmağın ışığı ile görünür olmuyordu tabii, en küçük detayda parazitleniyordu. “Sen bensiz yapamıyor musun?” Başımı iki yana sallayarak reddettim. Odam karanlık, boğucu ve mavi tona sahipti. Işık çok zayıftı, ekrandan gelen tek bir ışık kaynağı yüzümü aydınlatıyordu. Yüzümde ve göğsümde sert gölgeler var, gerisi karanlığa bürünmüştü. Ekranda yatay kamera çizgileri var. “Çok kötü şeyler oldu diyorum, bu sefer hemde çok kötü.”
Gözlerim anında doldu, Corvin’in yükünü hissettim. “Corvin’i öldürdüm Ceb.” Sigaranın dumanını öksürdü. “Corvin’i mi öldürdün?” Gözlerimden yaşlar aktı. Hem ağlıyor, hemde gülüyordum. “Aslında ben öldürmedim… sadece… sadece suç ortağı oldum.” Kafası karışmıştı, sessiz kaldı. Sadece dinledi. “N’apacağımı bilmiyorum. Her gece kâbusumda onu görüyorum. Bana neden yardım etmedin diyor… yaşaması gereken birisiydi…”
“Nasıl oldu?” Ona güvenebilir miyim? Rowen kimseye söylemememi söylemişti ama bu Ceb. “Onunla buluşmaya gittim, sonra bir diğer…” yutkundum. “…arkadaşımda… ordaydı. Bir anda arkasından yaklaştı, ona vuracaktı bende bağırdım bir anda arkasına baksın diye.” Ellerim titrerken ve sessiz sessiz ağlarken sigaramı alarak yaktım. “Ona döndü, direndi. Ona vurduğunu görünce… dayanamadım… başına taşla vurdum…”
“Neden dayanamadın?”
“Çünkü…” yutkundum. “…çünkü o benim arkadaşım. Benim…” Kalbim deli gibi atmaya başladı yeniden. Arkadaşım değil ki Rowen. Hem… allak bullak olan kafamın içinde bana dediklerini bile düşünememiştim. “Kimse sana yaklaşamaz! Sana dokunamaz! Sana sarılamaz! Sen benimsin!” Ona bunu sormaya şans bile bulamamıştım. Dudaklarıma dokunuşu… siktir… Rowen benim arkadaşım değil. Benim… “Sevdiğin kişi.” Ceb bunu yüksek sesle söylediğinde ekrana baktım. “Eğer yakalancağını öğrenirsen, ona kaçmasını söyler misin?”
“Söylerim. Ona arkasına bakmadan kaçmasını söylerim. Bana işkence yapsalar bile onun ismini asla vermem.” Sigarasının külünü çırparken dumanı üfledi. Ekrana yaklaştı. “İnsanlar kendilerini ve parayı seven, övüngen, kibirli, küfürbaz, anne babaya itaatsiz, nankör, kutsallıktan ve sevgiden yoksun, uzlaşmaz, iftiracı, özdenetimsiz, acımasız, iyilik düşmanı olacaklar.*” Bir ayetti ama hangisi olduğunu hatırlayamadım, oysa ilk duyduğum anda bilirdim.
1*2. Timoteos 3:2-3
“Öleni geri getiremezsin. Öleni, vicdan yaparak geri kazanamazsın. Sende bir yerde kendini düşündün. Onu korumak istedin. Bu dünyada kimse sebepsiz yere ölmez. Ölüm, geldiği yerden alması gerekeni almadan gitmez.” Yutkundum. Sigara elimi yaktığında hiç içmediğimi fark ettim. Söndürdüm ve yüzümü ovaladım. Kirpiklerim ıslaktı, yanaklarım kurumuştu. “Ama… yaşayabilirdi. Hâlâ nabzı vardı, onu nehirden aşağı attık.”
“Aleyhine olacaktı.”
“Olsaydı. Ben hariç etrafımdaki herkes yok oluyor. İlk Lenore, sonra Lucan… sonra Velra… şimdide Corvin. Kimseye yaklaşmak istemiyorum artık, elimde sadece Rowen kaldı. Onu da kaybedemezdim. Onu da kaybetsem ne yaparım?” Bu düşünce beni delirtiyordu. “Evet… başka şansım yoktu. Corvin onu öldürecekti ya da onu parmaklıların arkasına yollayacaktı, onun da elimden alınmasına izin veremezdim. Yapmam gerekeni yaptım.”
“Yapman gerekeni yaptın.”

İlk yorum yazan sen ol!
Henüz yorum yapılmadı