Gravebrook

Bölüm: 40 - Sırdaş

< Önceki

Gözlerimi yavaşça araladığımda yatağımdaydım. Beyaz tavanda ufak bir göz gezdirdim, gözlerimi sıvazladım. Başımdaki iğneleyeyici ağrıyı hissedebiliyordum. Hafifçe sıvazlayarak yataktan usulca kalktım. O sırada Rowen’ı yer yatağında yatarken gördüm. Rowen mı?.. Neden odamda uyuyor ki? “Rowen.” dedim ne yüksek, ne alçak bir sesle. Ayağımla hafifçe dürttüm onu ama o belli ki derin bir uykudaydı. “Hey, Rowen.” dedim aynı şekilde tekrardan dürterek. Hafifçe uykulu bir hâlde mırıldandı. Gözlerini koluyla kapatmadan önce yüzünü seyrettim. Belki de daha önce görmediğim bir surattı bu. Çok… sakindi. Masum. Pembe dudakları hafif aralanmış nefesini alıp veriyordu. Gözleri kapalıydı, kirpiklerinin ne kadar uzun olduğunu yeni fark ediyorum. Gözlük taktığından fark etmemiştim sanırım daha önce. Yüzündeki benleri sayıyorum.

Yüzü bembeyazdı. Sarı ve kıvırcık saçları alnına ve neredeyse gözlerine düşüyordu. Rowen… melek gibiydi. Düşmüş melek gibi… Ayağa kalktım daha sonra onun yanındaki boşluğa oturdum. Bağdaş kurdum. Onu biraz daha seyretmek istedim ama kolu yüzündeydi. Siyah bir hırkayla uyumuş hırkanın kolları avuçlarına kadar çekilmişti. Saat kaç?.. Hava karanlıktı.

Hafifçe hırkasının kolundan tuttum ve kaldırarak yüzünden çektim. Yine mırıldandı, bir şeyler söyledi ama anlamadım. Dudakları yine aralıktı, yavaşça parmağımı dudağına yaklaştırdım. Parlak ve pespembeydi. “Siktir. N’apıyorum ben amına koyayım?…” Kalbimin şu ana kadar ne kadar hızlı çarptığını fark etmemiştim bile. Yüksek ihtimalle kulaklarımda kızarmaya başlamıştı. Ama yine de dudaklarının göründüğü kadar yumuşak olup olmadığını merak ediyorum. Uyuyor sonuçta, n’olacak ki? Bu beni sapık yapar mı? Sadece dokunacağım… Tekrardan elimi yaklaştırdım, parmağımla hafifçe dokunarak sürttüm. Endişelenerek dudağımı ısırdığımda onun mırıldandığını fark ettim. Panikleyerek elimi geri çektim ve ayağa kalktım. O kadar panikledim ki masaya ayağımı vurdum. Yüksek bir ses çıkmıştı.

Acıyla inledim. Çığlık atmak istedim ama sadece dudağımı ısırıp yüzümü acıyla yukarı kaldırabildim. “N’oluyor be?..” dedi Rowen uykulu sesiyle. “Ahhhh… ha siktir ya…” Yatağa oturdum ve ayak parmağımı sıvazladım. “…serçe parmağımı vurdum.” Güldü. Ne sinir bozucuydu ama. “Ne alık bir herifsin ya.” Uyurken kesinlikle daha katlanılabilirdi. “Kes sesini. Acıdı.” Kıs kıs tekrar güldü. Oturur bir pozisyona geçmişti, hırkasının koluyla gözlerini ovaladı. Sonra esnedi. “Yer yatağında uyumak normal yataktan daha iyi hissettiriyor.”

“Sen niye burdasın ki?” Dedim parmağımı sıvazlamaya devam ederken. “Dün bayıldın, hatırlamıyor musun?” Dün mü? Dünü sanırım hiç hatırlamıyordum. Bir gözümü kapatarak düşünmeye başladım. “Hayır… neden hatırlamıyorum?..” Derin bir iç çekti. “Seni sarsmış olmalı, hatırlamaman daha iyi.” Kaşlarımı çattım. Neyi hatırlamıyorum yine?.. Böyle sürekli bir şeyleri unutacak mıyım? “Ben geri yatacağım.” Geri uzandı ve yastığını neredeyse eğdi ve kolunu, altına yerleştirdi. “Rowen! Merak ediyorum! Hey!” Sessiz kaldı, sırtı bana dönüktü. “Konuşsana!” Ayağımla dürttüm onu. Ama o duymamazlıktan geliyordu. Yatağıma geri uzandım, tavana baktım. “Zaten sürekli unutuyorum. Yakında hiçbir şey kalmayacak aklımda.” Aniden başını kaldırıp bana baktı. “Sürekli unutuyor musun?” Onayladım. “Nasıl yani?”

“Her şeyi—“ Yastığını aldı ve yanıma koydu. “Kay azıcık.” Siktir. Yana kaydım, sanırım birazda panikledim. Yanıma uzandı ve benim gibi tavana baktı. “Nasıl sürekli unutuyorsun?”

“Yani… ne bileyim… Lucan’ı hatırlamıyorum.” Başını çevirip bana baktı. “İsmini söyledin ya, demek ki hatırlıyorsun.” Göz devirerek iç çektim. “Öyle değil Rowen… Lucan ile anılarımı… hatırlamıyorum.” Güldü. “Belkide hiç vakit geçirmediğinizdendir.” Aniden oturur pozisyona geçtim ve ona baktım. “Rowen!” Bana bakarak sırıttı. “Salak salak cevaplar verip durmasana! Bir sen akıllısın zaten!” Bir dirseğinin üstünde durdu ve bana baktı. Yine sırıtıyordu. “Yarım yamalak anlatma o zaman gerizekalı.”

“Bir şey oldu. Hatırlamıyorum ama bir şey olmuştu. Sonra bir anda hatırlamadığım bir anıyı hatırladım. Lucan ile oturuyorduk, yıldızları seyrediyorduk. Bana ailesinden bahsetti, oysa bu çok eski bir anıydı ama yeni hatırladım. Bir şey tetiklediğinde hatırladım.” Artık sırıtmıyordu, pür dikkat beni seyrediyordu. “Ve Rowen… Lucan birkaç aydır kayıp ya…” Başını sallayarak onayladı. “…ya Velra’ya yaptığım gibi—” Güldü. Durdum. “Mümkün değil. Lucan’a gücün yetmez. Onu öldüremezsin.”

“Yani…”

“Hayır… Lucan ölmedi, tamam mı?” Kaşlarımı çattım. Rowen sonunda bir şeyler mi söyleyecekti? “Şerefsiz, kasabadan gitmiş olmalı ya da ne bileyim… amcasına falan gitmiştir. Eskidende arada bir yapardı böyle. Babasına ilaç alması falan gerekiyordur. Öyle kolay kolay ölecek birisi değil.” Sanki rahatlamış gibi hissettim. “Ama babası alzheimer, onu bırakıp gidemez ki.” İç çekti. “Ben arada bir uğruyorum ve Lucan da her türlü bunu yapacağımı biliyor.” dedi neredeyse ağzının içinden, sanırım çokta söylemek istediği bir konu değildi. Bende üstelemedim.

Bir süre sessizlik oldu, o geri uzandı ve gözlerini kapattı. “Rowen…” dedim sessizce. Sinirle iç çekti. Gözleri hâlâ kapalıydı. “Dün n’oldu?..”

“Duymak isteyeceğin bir konu değil Alder.” Deli gibi merak ediyordum. Bana asla söylemiyordu. “Hadi. Duymak istiyorum.” Gözlerini açtı ve bana baktı, oturur bir pozisyona geçti. “Hatırlamaman daha iyi diyorsam öyledir. Yeter artık, uzatma.” Başımı iki yana sallayarak reddettim. “Bilmek istiyorum.”

“İyi, sen istedin. Ama bundan sonra dağılacak psikolojin benim sorumluluğumda değil, tamam mı?” Ne baş salladım, ne onayladım. Sessiz kaldım. “Dün gece köprüde… Corvin ile buluşmuştun. Hatırlıyor musun?” Biraz aklıma gelmişti. “Evet, galiba. Hatta sende ordaydın. Değil miydin?”

“Ordaydım. Corvin’in başına vuracaktım.” Kaşlarımı çattım, kafam karıştığı gibi bir anda dün gece aklıma geldi. “Siktir! Corvin’i öldür—“ Hızla ağzımı eliyle kapattı. “Bağırma! Birisi duyacak! Sakın bağırma, elimi indireceğim. Eğer bağırırsan seni bayıltırım. Tamam mı? Bağırma. Bunlar toplum içinde söylenecek, hele ki bağırarak söylenecek şeyler değil!” Başımı sallayarak onayladım. Elini yavaşça indirdi. “Ama neden Rowen? Neden yaptın? Ona neden… saldırdın?..”

“Çünkü sana bu kadar yakın davranması sinirimi bozdu!” Dedi fısıldarken bağırdı. “Bu yüzden dayanamadım, onu uyardım, senide uyardım. İkinizde bir şey yapmadınız, bende yapmam gerekeni yaptım.” Kalbim deli gibi atıyordu. Ne hissetmem gerektiğini anlamadım. Bu biraz rahatsız ediciydi… ama bir yandanda ona karşı çekiliyordum. Lanet olsun, iğrenç bir duygu midem bulandı. “Ama yaşayabilirdi…” sesim neredeyse titredi. “Yaşasaydı bir daha birlikte olamazdık. İkimizde ayrı hapisleri boylardık, hemde cinayete teşebbüsten.”

“Birlikte olamaz mıydık?” Başını sallayarak onayladı. “Olamazdık, hemde hiç.” Rowen’ı da kaybedemezdim, o yüzden buna kabuldüm. Hemde hiç düşünmeden. Başımı salladım. “Alder…” Gözlerime bakarken dudaklarıma baktı, daha sonra elini yanağıma koydu. “Bunun ikimizin arasında bir sır olarak kalması gerekiyor…” Eli ilk defa sıcacıktı, beni içine çekti sanki. “…anladın mı? Eğer birisine söylersen birlikte olamayız ve mahvoluruz.” Yanağımdaki elini dudaklarımın üstüne koydu. Kalbim deli gibi atmaya başladı yine.

“Kimseye söylemeyeceksin, değil mi?” Dedi hafifçe baş parmağını alt dudağıma sürterken. “Hayır…” dedim neredeyse fısıldayarak. “…söylemeyeceğim. Kimseye söylemeyeceğim…” Konuştuğum süre boyunca dudaklarımı seyretti. Sanki yine dona kalmıştım, geçen ki gün gibi. Beni etkisi altına alıyordu resmen. “Söz mü?”

“Söz…” Baş parmağını dudağımın içinde sürttü, ıslanmıştı. Yutkundum. Hemde derince. Hafifçe gülümsedi. “Aferin.” Elini çekti, elini geri tutmak istedim. Lanet olsun, şu durumdayken bile tutup onu çekerek dudaklarına yapışma düşüncesinden nefret ettim. Onu gerçekten öpmek istedim. Yine esnedi. “Biraz daha uyuyacağım.”

“Bir şey daha… soracağım…” dedim gergince. “Son olsun.” Başımı sallayarak onayladım. “O diğer çocuk? Bilekleri kesilen ya da burnunu mermere çarpan… onları da mı…”

“Off…” Suratını ekşitti. Kendimi biraz kötü hissettim. Onu bunaltmıştım sanırım bu konuyla. “Alder, canım pahasına onlarla bir alakam yok, tamam mı? Sadece Corvin, bu kadar.”

“İyi de… sadece Corvin ise… neden bu kadar sakinsin?..” Duraksadı, suratındaki ifade gevşedi ve neredeyse kocaman olan göz bebekleriyle bana baktı. Ödüm koptu. Daha önce… hiç bu kadar ürkütücü bakmamıştı. “R…rowen—“

“İnsanları sevmediğimi söyledim, hiçbiri umrumda değil. Hepsi geberse yeridir. Ölen hiçbir can benim için kıymetli değil.” Uzandı ve arkasını döndü bana, başka hiçbir şey demedi. Doğru ya… Rowen gerçektende herkesten nefret ediyordu ve belki ben bile ölsem umrunda olmayacaktı. Sonuçta en yakın arkadaşı aylardır ortadan kaybolmuş onu bile umursamıyor.

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı