Gravebrook

Bölüm: 38 - Hiç Gitmeyeceğim

< ÖncekiSonraki >

Üç gündür hastanedeydim, bugün taburcu olacaktım. O gün bayıldıktan sonra annem odaya girmiş yerde beni öyle kanların içinde bulunca ambulansı aramış. Uyandığımda hastanedeydim, doktorlar beni muayene ediyor, çok fazla kan kaybettiğim için kan nakli yapıyorlardı. Vücuduma garip bir sıvı vermişlerdi. Daha sonrasında endoskopi mi neyse artık, öyle bir şey yaptılar. Ameliyata girdim, mideme bir kamera soktular. Evet, mide kanaması geçiriyormuşum. Günlerdir çektiğim oymuş. Rowen haklıymış çok fazla ağrı kesici kullandığım içindi. Isıyla kanamayı durdurmuşlardı. Kulağa garip geliyordu çünkü süreci neredeyse hiç hatırlamıyor gibiydim.

Sürekli serum verdiler, annem başımdan bir dakika olsun bile hiç ayrılmadı. Doktor iyi olduğumu ve kanamanın durduğunu söylediğinde taburcu olabilceğimi söyledi. Birkaç tane mide ilacıda yazmışlardı. Ağrı kesici kullanmaya böyle devam edersem tekrar kanayacağımı da söylemişti ve bu seferde bu kadar şanslı olmayacaktım.

Üstümü giyindim, annem ceketimi giymemde yardımcı oldu. “Rowen gelmedi mi?” Reddetti. İç çektim, hâlâ inat ediyordu. Zaten gelseydi şaşardım. Annem odayı hafifçe toparladıktan sonra gerekli şeyleri imzalayıp hastaneden çıktık. Küçük ve pis bir hastaneydi ama yine de doktorlar ilgiliydi. Hiç böyle bir sonuç alacağımı tahmin etmemiştim, beni bilerekle öldürüp organlarımı mafyalara falan satarlar sanmıştım. Belli ki bu kasaba o kadar kötü değildi…

Annemle eve kadar yürüdük. Bazen sessiz kaldık, bazende sohbet ettik. Doktorun uyarılarını tekrarlayıp tekrarlayıp duruyordu. Yürümekten yorulmuştuk eve gidip dinlenmeyi düşünürken apartman önünde oturmuş sigara içen Rowen’ı gördüm. Bana bakıyordu. “Anne, sen git. Ben gelirim birazdan.” Annem omzuma elini koydu. “Sonra oturursunuz, dinlenmen lazım.”

“Sorun değil. Gelirim birazdan.” İç çekerek onayladı ve apartmana ilerledi. Rowen ile selamlaştılar. Durup onu seyrettim. İkimizde bir şey demedik. Ayağa kalktı, yavaş adımlarla yanıma geldi. Baş parmağıyla işaret parmağının arasında sigarayı tutarak dudaklarına götürdü. İçine çekti ve geri indirerek üfledi, diğer eli cebindeydi. Sigarayı dudaklarıma yaklaştırdı. Elinden alacakken elimi ittirdi ve dudaklarıma tekrardan yaklaştırdı. Uzandım ve dudaklarımın arasına aldım ona bakarken. Süngeri ıslaktı. “Hastaneye kaldırılmışsın.”

Sigarayı bıraktığında ben tuttum ve dumanı onun yüzüne üfledim. Gülerek dudağını ısırdı. Eğer anlamını biliyorsa… “Üç gün oldu.” Başını sallayarak onayladı, gülümsüyordu. Lanet olası gülümsemesi. Beni deli ediyordu. “Gelmedin.” Tekrardan başını salladı. “Bekledin mi?”

“Hayır.” Sigarayı tekrardan içime çektim. “Beklemişsin.” Dumanı üfledim. “Beklemedim.” Güldü. “Beklediğini biliyorum.” Göz devirdim. Beklediysem n’olmuş?.. Rowen’ın gelmesini cidden istemiştim. “Neden bana soğuk yapıyorsun?” Diye aniden sordum. İç çekti. “Benden uzak duruyorsun hep.” Elleri cebindeyken hafifçe parmak uçlarına çıkıp esneyerek anında geri indi. “Bana ihtiyacın yokta ondan. Yeni bir arkadaşın var sonuçta.” Dedi yüzüme yaklaşarak, anında geriye çekildim. Sigaramı fırlattım. “Arkadaşım değil.”

“Erkek arkadaşın mı?” Yüzümü ekşittim. “Kes saçmalamayı Rowen.” Güldü. Evet, Rowen kesinlikle Corvin ile arkadaş olduğum için bana soğuk yapıyordu. Kıskanıyordu. Ama neden kıskanıyordu? İnsan arkadaşını kıskanır mı?.. Yine yanlış fikirlere kapılıyorum. “Bak ne diyeceğim… sen iste onunla arkadaşlığımı keseyim. Sen benim için…” Suratındaki ifade düşmüyordu ama iyice sırıtmaya devam ederken bana birkaç adım yaklaştı. “Ben senin için ne?” Kalbim deli gibi atıyordu, neden bu cümleye başladım ki! “Unut gitsin…”

“Söyle.”

“Yok.” Elini sol çenemle kulağımın arasına koydu. Elleri buz gibi yumuşacıktı, irkildim. Hafifçe baş parmağıyla yanağımı okşadı. “Ben senin için çok mu değerliyim yoksa?” Tabii ki de söylemeden beni bırakmayacaktı. Kalbim ağzımdan fırlayacaktı. Sanki Rowen yüreğimi avucunun içine almış mıncıklıyordu. Dudaklarım aralandı, onun gözlerine bakarken hiçbir şey söyleyemedim. Dona kalmıştım. “Öylesin de. Benim için çok kıymetlisin de.” Yüzünde ciddi bir ifade vardı, sırıtmıyordu. Gözlerimin en derinine bakıyordu. Yutkundum. “Benim için çok kıymetlisin.” Sanki kendim söylemedim, o söyletti gibi hissettim. Büyülenmiş gibiydim. Kıkırdadı ve elini çekti. O zamana kadar nefesimi tuttuğumu hiç fark etmemiştim, elini çektiği gibi derin bir nefes verdim. Gergin bir şekilde etrafa baktım.

“Tamam o zaman, arkadaşlığını kes onunla.” Başımı usulca salladım. “Ve bende beni bir daha kaybetmemeni sağlayayım. Hiçbir zaman gitmeyeceğim yanından.” Bu beni mutlu etti. Belkide bu kaosun içinde başıma gelen en iyi şeydi. Arkasını döndü, hiçbir şey demeden uzaklaştı. O uzaklaşırken gittiği yönde, sisin arasında bir gölge gördüm. Direğin arkasındaydı. Beni seyrediyordu yine. Simsiyah gözleri görünen tek şeydi yine, bana dikmişti. Kilisenin çanları bir anda çaldığında yerimden sıçradım. Ona döndüğümde kaybolmuştu.

Beni korkutuyordu. Ondan korkup korkmadığımı anlayamıyordum. Ama her seferinde yüreğimi hoplatıyordu. Derin bir iç çektim. Corvin ile nasıl arkadaşlığımı keseceğim ki?.. bana çok değer veriyor, onu üzebilir miyim? Corvin’i unut gitsin Alder… Lucan… Lucan’a ne yaptığını hatırlamaya çalış. Ama nasıl yapacağım?.. Nasıl hatırlayacağım?.. Velra’ya yaptığımı yaptıysam?.. Ya onu da ormanda bir yerde öldürdüysem ve hatırlamıyorsam… cesedi bir yerde çürüyor olmalı. Toprağa karışmaya başlamış mıdır?…

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı