Gravebrook

Bölüm: 39 - DÜŞÜŞ

< ÖncekiSonraki >

Corvin ile daha arkadaşlığımı kesememiştim ama Rowendan ayrı kalmayada dayanamıyordum. Ama bugün yapacaktım, kesinlikle yapacaktım. Bir bahane uydurup onunla bir daha arkadaşlık etmeyecektim. Rowen’ı tekrardan geri kazanmak istiyorsam bunu yapmak zorundaydım. Ceb ile konuşmaya tekrardan başladık, gece oyunlar oynuyor, sohbetler ediyorduk. Ceb aslında… beni toplumdan soyutlamıştı. Bunu geç fark ettim ve benim için iyi mi kötü mü kestiremiyordum. Dürüst olmak gerekirse, toplum beni soyutlamıştı. Onlar için yoktum, iğrenç bir varlıktan farkım yoktu. Ki haklılardı. Kendimden iğreniyordum. Aynaya bakmaya tahammülüm bile yoktu. Kollarım iğrenç, ot kullanıyorum, canlıları öldürüyorum. Hayvanından insanına… Velra’m… ah Velra’m, Velra’m… Biricik dostum Lenore’m….

Lucan’ım… sevgili Lucan’ım… Benim yanımda kalan, iyisiyle kötüsüyle… elimde kalan tek gerçek dosttu. Dürüst ve sadıktı. Tanrım… hatırlamak için ne yapmam lazımdı?… Ne yapmam gerekiyorsa yaparım, yeter ki bir şeyleri hatırlayayım. Eğer hatırlamadığım anılarımız varsa onları da hatırlayayım… yalvarırım. Ama en önemlisi… eğer ona bir şey yaptıysam… onu Velra gibi öldürdüysem hatırlayayım. Bende onların peşlerinden giderim. Bu dünyanın oksijenini hak etmiyorum.

“Onu öldürmedin.” dedi Ceb kameranın uzağından. “Köpeğine yaptığını yapmadın. Eğer onu öldürmüş olsaydın cesedi şimdiye kadar bulunurdu. Kaç ay olmuş.” Sessiz sessiz ağlamıştım. Yanaklarımı sildim. “Ormanda yaptıysam kimse bulamaz. Gidip kayıp ilanı versem şerifler aramayacak bile, asılan afişler yırtılıp yerlere atılacak.” Sessiz kaldı. Hiçbir şey söylemedi. “Neyse…” burnumu çektim ve yanaklarımı sildim. “…gitmem gerekiyor.” Corvin ile buluşup artık arkadaş kalmamamız gerektiğini söyleyecektim.

0xR3W1207 aramayı sonlandırdı.

Sürekli böyle yüzüme kapatırdı. Bana hoşçakal dediğini hatırlamıyorum bile. Oyunu ve laptopu kapatarak giyinmeye başladım. Telefonumu çıkarıp Corvin’e. “Köprüde buluşalım.” Yazdım. Anında mesaja geri dönüp onayladı. Derin bir iç çektim. Sorgulamamıştı bile. Bana güveniyordu ve benim arkadaşım olmayı seviyordu. Kendimi biraz kötü hissediyordum ama Rowen’ı da kaybedemem. Hatta Corvin yüzünden asla. Odamdan çıkarak ayakkabılarımı giydim. Annem nereye gittiğimi sordu ceketimi uzatırken. “Corvin ile buluşacağım.” Gülümsedi, yeni arkadaşlar edinmem onu mutlu ediyordu. “Geç kalma, olur mu?” Başımı sallayarak onayladım ve anahtarımıda alarak evden çıktım.

Hava yine sisliydi, soğuk ve esiyordu. Cebimden siyah eldivenlerimi çıkarıp giydim ve köprüye doğru yol aldım. Çok gergindim, gerginlikten nedense kalbim sıkışıyordu. Corvin’e kıyamazmışım gibi hissediyordum ama zorundaydım. Çok üzülecekti ama elbet bir günde atlatacaktı. Umarım onun karşısında durduğumda yapabilirim çünkü kaç gündür bir türlü cesaret edemiyordum.

Derin düşüncelerle köprüye doğru ilerlemeye başladım. Yürüyüşüm boyunca hep birileri beni seyrediyor gibi hissediyordum ama aslında beni izleyen tek o vardı, gölge herif. Karanlığın içinden sadece simsiyah gözlerini görebiliyordum, peşimi hiç bırakmıyordu. Beni seyretmeyi kesmiyordu. Karmakarışık düşüncelerimin arasında -çoğu Lucan hakkındaydı- köprüye ne kadar hızlı vardığımı fark etmemişim. Hep böyle oluyordu. Corvin köprünün basamağında oturmuş beni bekliyordu. Bu kadar hızlı gelmiş olmasına şaşırdım. “Corvin.” Ona seslendiğimde başını yerden kaldırıp bana baktı, daha sonra gülümseyerek yanıma adımlamaya başladı. “Selam. Rowen da beni buraya çağırdı, üçümüz bir şey mi yapacağız?” dedi gülümsemeye devam ederek. Rowen mı? Rowen ne alaka şimdi?..

Rowen bir anda sisin arasından çıktı ve elinde ki büyük sopayı hızla Corvin’in başına savurdu. “Corvin! Arkana bak!” Corvin anında arkasına döndüğünde Rowen’ın bileğini güçlükle tuttu. Diğer eliyle omzunu sımsıkı tutup onu itiyordu. Şok olmuştum. Gözlerim irice açılmıştı. Ne yapacağımı bilemedim, Corvin ona karşı direniyordu. Rowen onu öldürecek miydi?.. Ne yapmam gerekiyor? Yerdeki taşa baktım. Daha sonra tekrar onlara baktım. Corvin kurtulmuş ve Rowen’a bir yumruk atmıştı. Tekrar savuracakken hızla eğilip yerdeki büyük taşı alarak Corvin’in kafasına vurdum.

Corvin anında yere düşerken kanlı taşı yere düşürdüm. Birkaç adım geriye tökezledim. N’aptım lan ben?.. Hızlı hızlı nefes alıyor, yüreğim ağzımda atıyordu. Gözlerim fal taşı gibi açılmışken neredeyse titriyordum. Corvin’in hareketsiz bedenine baktım. “C…corvin…” dedim ayağımla onu dürterek. Hareket etmiyordu. Yüz üstü kanlar içinden yatıyordu. Rowen’a baktım. Kanayan dudağıyla bana gülümseyerek, sanki gururlu bir şekilde bakıyordu. “R…rowen… n’apacağım?”

“Onu aşağı atacağız.” dedi soğukkanlılıkla. “Ne?.. A—aşağı atmak mı?.. Köprü..köprüden mi?..” Başını sallayarak onayladı. “Hayır… h—hayır… Rowen… Rowen… hastane…hastaneye gitmemiz lazım…” dedim soluk soluğa. “H—hayır— h—hayır—“ Kekeleyerek benimle alay etti. “Karakola gidip teslim de olmak ister misin? Çünkü bu sikiği…” Ayağıyla onu ittirdi. “…hastaneye götürürsek karakolada gideceksin.” Ellerime baktım. “N…n’aptım ben Rowen?! Neden… neden onu öldürmeye k—kalkıştın!”

“Duygusal krizini sonra yaşar mısın? Birisi görmeden onu aşağı atmamız gerekiyor.” Başımı iki yana salladım. Deli gibi titriyordum. “Yaşıyor… yaşıyor olabilir… Rowen… k—katil olmak istemiyorum…” Eğildi ve boynuna parmağını koydu. Bir süre nabzını dinledikten sonra başını kaldırıp bana baktı. Başını salladı. “Yaşıyor.” Biraz olsada rahatladım. “H—hastaneye… hastaneye—“

“Yani sen katil olmayacaksın. Ben olacağım.” Corvin’in belinden tutup kaldırdı ve omzuna attı. Kolları sırtından sarkıyordu. Başından kanlar damlıyordu. “R—rowen?… Rowen… n—n’apacaksın?” Köprüye doğru onu kalçasından tutarak ilerledi. “Rowen… Rowen hayır… h—hayır… onu aşağı atamazsın! Yaşayabilir… h-hâlâ bir şansı var…” Tek eliyle bir demirden tutundu, Corvin’i tuttuğu omzunu köprüye doğru döndü. “Y—yapma! Y—YAPMA—“ Düşmesin diye tuttuğu kalçasını bıraktı ve büyük bir soğukkanlılıkla Corvin’i aşağı saldı. Dona kaldım, gözlerim irice açıldı. Siktir… siktir, lanet olsun umarım her şey rüyadır. Umarım her şey lanet bir kâbustan ibarettir /“₺25”! !-9-,-97!? Her şey bir kâbus, (23 @35 ?73 )-?6/ Evet. Evet. Her şey bir ₺-?6/4-! ibaret. Ellerimi kaldırdım.

Parmaklarımı saydım. Bir… iki… üç… dört… beş… altı… yedi… on… hayır… beş… Siktir… kaçta kaldım? Tekrar /-5-,-97! sayacağım. Bir… iki… üç… dört… beş… yedi… yok… hayır… altı… yedi… sekiz… dokuz… on… @“2&!… #%€8?… siktir. On parmağım vardı. Ondan fazla değildi. Kendime tokat attım. Uyanmıyordum, bu bir 305- :29”&:” rüya değildi. Lanet olsun! -&&-( )-₺324/7! N’apacağım? Sikeyim şimdi… !-8-,-97!? Katil mi oldum? Corvin’in bir şansı vardı, yaşayabilirdi. Katil olmaktansa hapse girmeyi yeğelerdim! Rowen bana sert bir yumruk attı. Onunla göz göze geldim, gözlerim dolmuştu. “Kriz geçirmenin zamanı değil.”

“R—rowen! Sen… sen ne yaptın?.. ne—neden ona saldır… saldırdın?!” Hafifçe sesimi yükselttiğimde çenemi tuttu ve suratıma yaklaştı. “Çünkü sana gerektiğinden fazla yakındı! Ölmeyi hak ediyordu! Benim haricimde kimse sana…” dedi soluk soluğa. Öfkeden nefes nefese kalmıştı. “…yaklaşamaz! Sana dokunamaz! Sana sarılamaz! Sen benimsin!” Yutkundum. Gözümden usulca bir damla göz yaşı süzülürken çenemi bıraktı. “Onu uyardım. Senden uzak durmasını söyledim. Kendi ölümünü kendisi seçti.” Başım dönmeye başlıyordu. Gözlerim kararıyordu, bayılacak gibiydim. Üstelik midemde çok bulanıyordu. Daha sonrasınıda hatırladığımı zannetmiyorum, yine bayılmıştım.

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı