Gravebrook

Bölüm: 37 - Bilinçaltımın Kıyısında

< ÖncekiSonraki >

Corvin ile okul çıkışı yürürken yine bir şeyler anlatıyordu ama Lucan aklımdan çıkmak bilmiyordu. Hatta babasının o gün söyledikleri… trenin altında ezildi, oğlum yok. Rowen’a da bir türlü soramamıştım, o gün boyunca çok gergindi ve zaten sürekli bana Corvinden dolayı mesafeli davranıyordu. Tam o sırada Lucan’ı, Corvin’e sormak geldi aklıma. Lucan sonuçta kasabada tanınan bir çocuktu. Lafını yarıda kestim. “Corvin, Lucan’ı tanıyor musun?” Durdu ve bana baktı. “Lucan mı?” Bir an endişeye kapıldım, onu tanımıyor diye. “Evet. Tanıyorum. Şu siyahi olan çocuk değil mi? Bana hep yardım ederdi okulda.” Kaşlarını çattı, n’olduğunu merak ettim aklına bir şey gelmiş olmalıydı.

“Bayağıdır gözükmüyor. Bir şey mi olmuş?” O da bilmiyordu. Umutsuz vakaydı. Ama gittiğini fark eden tek kişi ben olmadığım için mutluydum. Başımı iki yana salladım. “Yazık ya…” dedi ilerlemeye tekrardan başlarken. Peşinden gittim. “Neden öyle dedin?”

“Babasını çok severdi. Ona çok değer verir. Ama babası da alzheimer.” Durdum. Hatta dona kaldım. “A—alzheimer mı?…” Dönüp bana baktı ve başını sallayarak onayladı. “Babası onsuz yapamaz diye yanından hiç ayrılmazdı. Sürekli, tren’e gideceğim ben diyip evden çıkmaya çalışırmış.” Bir dakika. Velra’nın kaybolduğu, kilisenin ortasında gecenin bir vakidinde uyandığım gün bir rüya görmüştüm. Yüzümü sıvazladım. Hatırlayamıyordum… çok eskiydi ama babasının alzheimer olduğunu biliyor gibi hissediyordum. Feci bir şekilde tanıdık geliyordu. “E—emin misin? Babası alzheimer mı?”

“Evet. Yüzde yüz eminim.” Doğru. O gün kapısına gittiğimde de Lucan’ı tanımıyordu. Unutmuş olmalıydı. Başımı iki yana salladım. Hatırlayamıyordum bir türlü o rüyayı… “Corvin, ben eve gitsem iyi olur.”

“Gidiyorduk ya işte.”

“Hayır, hızlı bir şekilde.” Dudaklarını birbirine bastırdı ve çantasının ipini tuttu. “Tamam o zaman. Sen iyi misin? Betin benzin attı bir anda.” Başımı sallayarak onayladım. “Evet, evet iyiyim. Tansiyonum falan düştü herhalde.” Bir şey demesine fırsat bırakmadan eve koştum. Nefes nefese kalmışken apartmana girdim. Bir komşuya çarptım ama umursamadan eve çıktım. Kapıyı anahtarla açtığımda annem karşımdaydı. Göz göze geldik. “Alder, iyi misin canım?” Nefes nefeseydim. Başımı salladım. “İyiyim, iyiyim anne merak etme.” Ayakkabılarımı çiğneyerek çıkardım ve montumla çantamı kenara atarak odama girdim.

Kapıyı kapattım, derin nefes alıp verirken ellerimi başıma koydum ve hafifçe sıktım. Hatırlamam gerekiyordu, hatırlamam lazımdı. Nasıl bir rüyaydı? Neden tanıdık geliyordu bana bu bilgi?.. Sandalyeme oturdum, bacaklarımı sallarken tırnaklarımı yemeye başladım. Midem yanmaya başladı tekrardan. Birkaç saattir hiç olmamıştı ama şimdi tekrardan başlamıştı. Ağrı kesicimi aradım, çekmecelere baktım. Kitapları kaldırdığımda altında buldum. Hızla şişemdeki suyla birlikte yutuverdim. Midemdeki yanmanın geçmesini umarken bilgisayarı açtım.

İnternete, psikolojik travma sonrası unutkanlık aramasını yazarken Ceb’den bildirim geldi.

Gönderen: Bilinmiyor
Mesaj:-

Doğru ya. Ceb. Onunla en son ne zaman, ne konuştuğumu bile hatırlamıyorum. Oyuna girdim. Herhangi bir odaya girerek onu bekledim. Ama o odaya girmek yerine beni aradı.

0xR3W1207
seninle bir görüntülü konuşma yapmak istiyor !
Aramayı başlat Reddet

Açtım. Görünürde hiçbir şey yoktu. Her zaman ki gibi. İç çektim, neredeyse unuttuğum bir şeydi bu. Ne o konuştu, ne ben. Bu garip sessizliğe dayanamadım ve bir adım attım. “Selam.” Bana kızgın olmalıydı ki cevap vermedi. “Ceb… üzgünüm. Biliyorum, hiç görüşemedik.” Yine sessiz kaldı. “Çok fazla şey oldu, tamam mı? Bir türlü zaman bulamadım. Köpeğim öldü, arkadaşım kayboldu. Bir gece kendimi kilisenin ortasında buldum. Beni zorbalayan bir çocuk intihar etti, mahkemelik oldum—“

“Yeterli.” dedi soğuk ve tok bir sesle. “Merak etmiyorum.” Arkama yaslanarak yutkundum ve başımı eğdim. “Sadece ihtiyacın olduğunda buradasın. Ben olmasam sen ne yapardın?” Aşağılayıcı bir ton vardı sesinde. Ama ne cevap verebildim ne öfkelenebildim, o haklıydı. “Senin etrafında kimse yokken ben yanındaydım. Teşekkürünü böyle mi ediyorsun?..”

“Ceb—“

“Beni kırdın Alder… beni kırdın.” Dudaklarımı ısırdım. Yine başımı eğdim. “Arkadaş olduğumuzu sanıyordum. Ama ben senin için bir ekrandan başka bir şey değilmişim. Belkide başına gelen her şeyi benim gibi sen de hak ediyorsundur.” Hızla yerimden fırladım, midem ağzıma gelmişti. Odamdan çıktım ve kendimi tuvalete attım. Lavaboyu kavradığım anda yine kan kustum. Bunu çok sık yaşıyordum. Hak ediyordum tabii. Başıma gelen her şeyi hak ediyordum. İyi bir insan olduğumu hiçbir zaman kabul etmedim. Midem yanmaya devam ederken azcık daha rahatlamıştım, lavaboyu ve ağzımı yıkadım. Odaya geri döndüm. Karnım fena hâlde ağrırken ellerimle masaj yaptım.

Sandalyeye oturdum. Ona baktım. “Biliyorum.” Başımı salladım. “Hak ediyorum, biliyorum. Zaten iyi bir şey yaşasam tövbe edeceğim. Ama… ben iyi değilim Ceb…” Güldü. “Seni bildim bileli öylesin. Şimdi n’oluyor ha? Garip şeyler görmeye devam mı?”

“Hayır… hayır daha garibi.” İç çektim. “Kan kusuyorum ama asıl olay bu değil…” Bir sigara yaktı. Onun benden kopamayacağını ve yine bana yardımcı olacağını biliyordum. Ama o benim için bir ekrandan fazlasıydı, düşündükleri doğru değildi. Sadece gerçekten zaman bulamamıştım. “Ben… unutmaya başlıyorum. Hatırlayamıyorum…”

“Neyi?”

“Lucan’ı hatırlayamıyorum...”

“Deer, ne saçmalıyorsun?” Ekrana yaklaştı, meraklanmıştı. “Bir rüya gördüm Ceb. Velra’nın kaybolduğu gün.” Dirseğimi masaya yasladım, elimle yüzümü sıvazladım. “Güzel bir rüyaydı, kasabadaydım yine. Hava sıcacıktı.” Kendimi hatırlamak için çok zorluyordum. “Arkadaşım kayboldu demiştim ya?” Yüzündeki parazitlerle birlikte başını sallayarak onayladı. “Babası alzheimermış. Gidip oğlunu sorduğumda öyle bir oğlunun olmadığı söyledi.”

“Çünkü alzheimer Alder.” Göz devirerek iç çektim. “Biliyorum, konu o değil zaten. Ama ben bu bilgiyi öğrenmeden öncede biliyor gibi hissediyorum.” Şimdi anlıyor gibi bir mırıltı çıkarıyordu. “Ve bu rüyaylada bir ilgisi var sanırım—“ Aklıma gelen şeyle gözlerim irileşti. “Rüyamda Lucan bana babasının alzheimer olduğunu söyledi.” Elimle ağzımı kapattım. Bu nasıl mümkün olabilir ki? Rüyamdaki şeyin doğru çıkma olasılığı… medyum falan olmam gerekiyor. Elimi ısırdım. Ceb arkasına yaslandı. “Alder, medyum olmadığına göre babasının alzheimer olduğunu sana önceden söylemiş. Bilinçaltında yatan bir bilgi olmalı.”

Kalbim hızlı hızlı atmaya başlıyordu. “Ama… hatırlamıyorum. Söylediği anı hatırlamıyorum. Lucan bana—“ Şimdi hatırladım. Gene o bileklerimi ilk kez camla kestiğim apartmanın balkonunda oturuyorduk. Yıldızları seyrediyorduk, ellerimizde otlarımız vardı. “Benim hakkımda bir şeyleri merak ettiğini biliyorum. Babam alzheimer, ormanda gezmeyi, keşif yapmayı çok sever. Ama kaybolacağı için tekrar oraya gönderemiyorum.”

“Ya annen?..”

“Annem keşin teki. Sokakta uyuyor, bazenleri eve geliyor. Bazenleri birkaç hafta görmüyorum bile. Onu geri döndürmek için çok çabaladım ama ne yapsam işe yaramadı, bende artık umursamamaya başladım. Çok zordu benim için ama… babamın yanında kalmalıydım.” Başıma bir ağrı saplanırken midemdeki yanma daha da arttı, sanki yine kusacaktım. O kadar hızlı hatırlamıştım ki bu anıyı, her bir detayına kadar öğrendim. Otun kokusu, ortamın sesi, manzaranın güzelliğini. İçeriden benim duyduğum, onun duymadığı saçma sapan sesleri bile hatırladım. Beynim kaldırmıyordu. “Ceb… hatırlıyorum…”

“Alder. Bembeyazsın, iyi misin sen?”

“Hayır… kusacağım sanırım… bir dakika…” Başım çok fena dönüyordu, gözlerim kararıyordu. Kulaklarım çınlıyordu. “Bu onunla ilgili unuttuğum tek şey olamaz… ya ona bir şey olduysa ve hatırlamıyorsam?… Hayır… hayır… hayır…” Ayağa kalktım. “Velra’ya yaptığım gibi… onuda öldürdüysem ve yerini hatırlamıyorsam?…” Midemdeki kanlar dahada ağzıma gelmeye başladı. Dayanamadım ve bütün kanı yere kustum. Ardından sert bir şekilde yere düşerek bayıldım.

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı