insider crow

Paylaş, Sohbet Et, Eğlen!

Chat Space ile topluluğa katıl, eğlenceye ortak ol, yeni bağlantılar kur!

Lucan ile birkaç anımı daha hatırladım. Sanırım başka yoktu çünkü birkaç haftadır ne yapıp ne etsem hiçbir şeyi hatırlamıyordum. Zaten o kadar fazla zamanımız da yoktu. Ama bir şeyler eksik gibiydi, gitmesiyle alakalı bir şeyler olmalıydı. Bir anda hiçbir şey olmadan yok olamazdı. Ronan’a da babamdan çaldığım parayı alıp vermiştim. O kavanozuda bulamadım zaten. Hatırlamam gerekiyordu, günlerdir nasıl hatırlayabileceğimi düşündüm ama aklıma hiçbir şey gelmiyordu.

Sonra aklıma annem geldi, onunla hiç bu konu hakkında bir şey konuşmamıştık. Yatağımdan fırladım ve odamdan çıktım. Annem salonda oturmuş öylece duruyordu. Velra’yı düşünüyor olmalıydı. O gittiğinden beri annem çok durgundu ve benim suçumdu. Kendimi hiçbir zaman affetmeyeceğim, bu yüklerle daha ne kadar dayanabileceğimide bilmiyorum. “Anne.” dedim, duymadı, sırtına hafifçe elimi yerleştirdiğimde sıçradı. Benide ürkütmüştü. “Üzgünüm, duymamıştın.” Buruk bir şekilde gülümsedi. “Sorun değil, dalmışım. Bir şey mi oldu oğlum?” Sandalyeyi çektim ve yanına oturdum. “Anne… Lucan’ı hatırlıyorsun değil mi?” Gülümsedi. “Tabii ki, Lucan’ı nasıl unuturum? Ama hiç görünmüyor… iyi mi?” Annem’e söyleyip daha da üzülmesini istemiyordum. Hafifçe gülümsedim ve yalandan onayladım. “Şey… Lucan ile… görüşemiyoruz. Aramız… biraz açıldı.”

“Öyle mi?.. Belliydi zaten, hiç gelmiyor eskisi gibi. O kavgadan sonra gelmemesi normal… çok ağır konuşmuştun.” Yutkundum. İşte biliyordum bir şeyler olduğunu. Benimle alakalı olduğunuda tahmin etmemiştim. Endişe anında tüm vücudumu sarmaya başladı. “Anne… ben hatırlamıyorum… n’olduğunu bana anlatır mısın?” Masada birleştirdiği elleriyle oynamaya başladı. Olay ciddi olmalıydı, zorlanıyordu. “Ne zaman oldu hatırlamıyorum bende, aylar önceydi. Sanırım o günden sonra onu hiç görmedim.”

Evet, o gün olmalıydı. Ya da yakın tarihlerde, Lucan o zaman kayıp olmuş olmalıydı. “Lucan seni köprüde bulmuştu, kanlar içinde. Derin kesmemiştin bu sefer, hemen ilkyardımı evde yaptık ama uyandığında büyük bir kavga çıktı.” Zorlanarak yutkundum, dudağımı ısırdım ve kaşlarımı çattım. “Lucan’a bağırdın. Seni kurtardığı için ona çok kızgındın, bir daha gelmemesini söyledin. Sanırım böyle bir şeydi, hatırlamıyorum ki bende oğlum…” dudaklarımı ıslattım ve derin bir iç çektim. “Anne… iz kaldı mı?” Kolumu sıyırdı. Üst kolumdaydı, varla yok arasındaydı. Onlardan haberim bile yoktu. “Burası.” dedi parmağıyla dokunarak.

Bende dokundum. Ama hiçbir şey hatırlayamazken anneme baktım. “Anne, hatırlamam için biraz daha anlatman gerekiyor.” Başını iki yana salladı. “Aylar önce diyorum ya… ancak bu kadar hatırlayabiliyorum.” Zor da olsa kabullendim ve ayağa kalktım. “Neyse. Teşekkürler anne.” Sırtını patpatladım ve ayağa kalktım. Odama ilerlerken alnımı sıvazladım. İçeriye girdiğimde açık camla birlikte cereyan yaparak kapı arkamdan sertçe kapandı. Yerimden sıçradığımda kulaklarım çınladı.

Sonra başıma daha önce hiç olmamış bir ağrı saplandı. Acıyla inledim. “Siktir… ahhh…” Hiç böylesini yaşamad…

Birkaç ay önce. Tam olarak aralığını hatırlamıyorum, her şey silik silik, bu kasabaya geldiğimden beri neler yaşadığımı bile çok hatırlayamıyorum. Sadece derin acılar bırakan şeyleri hatırlıyorum. Köprüdeydim, yerde bulduğum sivri kayayla üst kolumu kesmiştim. Yine bir psikoza girmiştim, etrafta Lenore’nin korkunç versiyonunu görmüştüm. Bana devamlı kendimi öldürmemi fısıldıyordu.

En sonunda cesaret edip yapmıştım ama çok da derin değildi çünkü kaya o kadar da kesmemişti. Lucan koşarak yanıma geliyordu, sesi boğuktu. “Alder! Alder! Siktir, yine n’aptın sen!” Eğildi ve beni tuttu. Kaldırmaya çalışırken onu güçlükle ittirdim. Halsiz ve bitkindim, yemek yemediğim ve uyuyamadığım günlerden biriydi. “Beni… yalnız bırak. Beni… kurtarma.”

“Hayır. Hayır, gerizekalı, bir arkadaşımı daha kaybedemem, anladın mı? Bir arkadaşımı daha kaybedemem. Kalk. Kalk dedim sana. Ölmene izin… vermeyeceğim.” Beni tuttu ve kaldırdı. Gözlerim kararıyor ve başım dönüyordu, ona karşı gelmek istiyorum ama o Rowendan daha güçlü gibiydi. Karşı koyamıyordum, hemde bu çelimsiz hâlimle asla. “Siktir… Lucan… bırak… be…ni…” Sonrasında sanırım bayıldım çünkü devamında evde olduğumu hatırlıyorum.

Gözlerimi araladığımda daha sakindim. Hiçbir şeyin farkında değildim, kolumun yine sarılı olduğundan, intihara kalkıştığımdan, Lucan’ın beni kurtardığından. Ama farkına vardığımda hızla fırladım ve etrafı dağıtmaya başladım öfkeden. Lucan ve annem içeri girmiş, annemi hemen çıkarmıştı. Beni böyle görmesini istemiyordu. “Siktir! Niye her şeye karışıyorsun lan sen! Niye ikidedir beni kurtarıyorsun!”

“Çünkü aptal gibi ölmene izin veremem! Annene bunu yapamazsın!” Etrafı dağıtmayı kesmiş, soluk soluğa kalmıştım. “Sen ne biliyorsun ki? Ne biliyorsun! Benim yerimde olduğunu bir hayal etsene, ne bok yaparsın, yaşamaya devam mı edersin?! Hastayım, etrafta saçma sapan boktan şeyler görüyorum, geçmişim peşimi bırakmıyor, o peşimi bırakmıyor ve ben ölene kadar da bırakmayacak peşimi! Hiçbir sikimi bildiğin yok beni kurtarma artık! Kimse senden beni kurtarmanı istemiyor!” Odamdan çıkmak için kapıyı açtığımda beni omuzlarımdan tutup çekmeye çalıştı. “Annene bunu yapamazsın, seni seven insanlara bunu yapamazsın!”

Onu göğsünden ittirdim. “Çek ellerini üstümden! Siktir git lan bok parçası!” Beni yine tutmaya çalıştı, tekrardan onu ittirdim, sırtını dolaba çarmıştı. Odadan çıkmayı başardım. “Canın cehenneme Lucan! Siktir git amına koyayım!” Velra havlayıp duruyordu bize, Velra böyle anlarda sürekli havlardı. Kavgaya gelemez ve çok korkardı ama onu görmezden geliyordum.

Babam işte olmalıydı ya da odada bilmiyorum. Annem korkuyla köşede durmuş titriyor ve ağlıyordu. “Sende anla artık! Ben yokum! Yokum ben! Sok o kafana…” işaret parmağımla şakaklarını ittirdim. “…alıştır kendini senin artık Alder diye bir oğlun yok kaybolup gideceğim!” Lucan geri dönmüş, beni çekiştiriyordu. Anneme böyle davrandığım için çok öfkelenmişti. “Çek ellerini üstümden lan!” Tekrardan ittirdim onu. “Hayatta olmaz, yavşak herif!” Beni sıkıca tutup kaldırmış ve salona sürükleyerek koltuğa zorla yatırdı.

Kalkmak için direndim ama o ellerini omuzlarıma bastırdı, diziylede bacaklarıma baskı yapıyordu. Çaresizce çırpınmaya çalışmaktan başka hiçbir şey yapamıyordum. Birkaç dakika daha direndikten sonra Rowen’ında burada olduğunu anladım. Lucan ona, “Götür onu burdan!” diye bağırdı. Annemden bahsediyordu. “Seni asla affetmeyeceğim lan! Asla! Bana yaptığın muameleye bak, hayvan herif! Hayatıma burnunu sokma artık! Piç!” Bana cevap vermiyordu, Rowen annemle kaybolduktan sonra tek başına geri geldi ve koluma bir iğne saplandı. Acısı çok netti.

“N’apıyorsunuz lan, manyaklar?!” Birkaç dakika içinde uyuştuğumu hissettim… hayır daha çok… sakinleştiğimi. Direnmeyi kesmiş, kaslarım artık daha fazla hareket edemiyordu. Göz kapaklarım ağırlaşıyordu, bir şeyler konuşuyorlardı ama çok boğuktu, anlaşılamıyordu. Lucan sonunda üzerimde baskı yapmaktan çekilmişti. Hareket edemiyordum. Üstüme bir battaniye serdi. “Üzgünüm. Başka çarem yoktu.” Dedi uzaktan gelen bir sesle. Gözlerimi kırpıştırdım ve kısarak ona baktım. Hiçbir şey diyemeden yine bir uykuya daldım.

Yine uyandım. Rowen ve annem yoktu, Lucan hiç uyumadan başımda dikiliyordu. Ben uyanana kadar yanımda oturmuş olmalıydı. “Çekil.” dedim agresif ve inatçı bir ses tonuyla. “Sakinleştin mi?” Ona cevap vermedim, sanki gücüm yoktu. Ya da artık bağırıp çağırmak istemiyordum. O ben değildim, hiç böyle bir öfke krizi geçirdiğimi hatırlamıyorum. Ama o cesareti toplamışken Lucan’ın beni kurtarması beni sinirlendiriyordu. “Lucan… seninle son kez konuşacağım.”

Başını sallayarak onayladı. “Şansım vardı. Siktiğim hayatından kurtulmam için son bir şansım vardı… ve sen bunu elimden aldın.” Hiç pişman olmadığı gözlerinden anlaşılıyordu. Gözünü hiç kırpmadı ya da başka tarafa kaçırmadı. “Niye peki? Sırf siz üzülmeyin diye. Annem üzülmesin diye. Ben ne olacağım? Benim bu hâlim ne olacak! Günden güne ne kadar kötüleştiğimin farkında değil misin?”

“Umrumda değil. Seni iyileştirebiliriz, tedavi olabilirsin.“ Öfkelendim. Hemde çok öfkelendim. Tedavi lafını duymak kanımı kaynatıyordu. “Hiçbir şey istemiyorum. Tek istediğim bir daha asla… ama asla senin yüzünü görmemek.” İlk defa korkusuzdum ve yapmıştım, cesurdum. Çıkış biletimdi ve Lucan onu yakmıştı. “Seni asla affetmeyeceğim Lucan. Asla!” Başını sallayarak onayladı. “İstediğin buysa seni zorlayamam.”

“Ama eğer hayatından çıkmamı istiyorsan… iki şartla yaparım.” Dedi iki parmağını göstererek. “Annene iyi davranacaksın ve bir daha intihara kalkışmayacaksın, anladın mı? Hayatında olmaktansa yaşamanı yeğelerim daha iyi.” Bir şey dememi beklemedi. Ayağa kalktı ve arkasını dönerek evden ayrıldı. Bakakalmıştım. Hiçbir şey söyleyemedim ama söylemek istediğim çok şey vardı.

Kendime geldiğimde ve her şeyi hatırladığımda başım dönmeye başladı. O günden sonra Lucan ile hiç konuşmadık. Bir daha onu hiç görmedim. Ona nasıl öyle şeyler söyleyebildim? O çocuk benim hayatımı kurtardı, nasıl yüzünü görmek istemem? Nasıl onu affetmem… onsuz nasıl yaşayacağımı bile bilmiyorum… ya o günden sonra kendisine bir şey yaptıysa? Başına bir şey geldiyse n’aparım? Bir daha onunla konuşma şansı elde etmeyecek miyim? Ona ihtiyacım var. Ondan özür dilemem gerekiyor, çok kırılmış olmalı.

Başımın dönmesi yetmezmiş gibi bir de gözlerim kararmaya başladı. Masadan tutunmaya çalıştım. Midem bulanıyordu. Dayanamadım ve yere bayıldım.




novebo yorum yok

İlk yorum yazan sen ol!


Henüz yorum yapılmadı

🔒 Erişim Gerekli

Bu içerik yalnızca 18 yaş ve üzeri kullanıcılar tarafından görüntülenebilir.
Lütfen giriş yapın veya kayıt olun.