Giriş
Paylaş, Sohbet Et, Eğlen!
Chat Space ile topluluğa katıl, eğlenceye ortak ol, yeni bağlantılar kur!
Hemen Chat Space’e katıl
Günlerdir Lucandan haber almamaya devam ederken Rowen’ın tribide bitmek bilmiyordu. Lenore’yi hatırladıktan sonra içim biraz daha rahatlamıştı, üstümden bir yük kalkmıştı ama yine de hâlâ kendimi bok gibi hissediyordum. Karanlık gölgeler görmeye devam ediyor, sesler duymaya devam ediyordum. Ceb ile bayağıdırda konuşmuyorduk, bilgisayarın başına bir türlü geçememiştim. Zaman bulamadım desem daha doğru olurdu. Corvin bana hâlâ yakın davranmaya devam ediyordu. Fazla samimiydi, bu kadar samimi olması insanlara yanlış şeyler düşündürtüyordu. Ama Corvin’e de kıyamıyordum. Onunda hiç arkadaşı yoktu. Yine de ondan uzak durmaya çalışıyordum. Ne bileyim işte, ısınamıyordum. Hayatımda artık birisine yer vermekten korkuyordum. Kime yer versem kaybediyordum. Sanırım sadece… o kaldı. Rowen.
Ayakkabılarımı giyerek ceketimin fermuarını kapattım. “Oğlum, nereye gidiyorsun?” dedi annem salondan çıkarken. Velra’nın ölümünden sonra biraz daha toparlamış gibiydi ama iyide değildi. “Gezeceğim biraz.” Dudaklarını birbirine bastırdı. “Geç kalma, tamam mı? Telefonlarını da aradığımda aç.” Başımı sallayarak onayladım, benim için endişelendiğini görebiliyordum. Anahtarımı kontrol ettikten sonra çıktım. Birkaç kat yukarı çıkmaya başladım apartmanda.
Lucan’ın kapısının önünde durdum. Bunu yapmak için geç bile kalmıştım. Dudaklarımı ısırdım, birisi açar mı ki?.. Yumruğumu hafifçe kaldırdım ve kapıya birkaç kez vurdum. Daha sonra zile bastım. Kimse açmadı. Umutsuz bir şekilde başımı iki yana salladım, belkide karakola gitmem gerekiyor. Arkamı dönüp merdivenlere ilerlemek üzereyken kapıdan kilit sesi duydum. Hızla geri döndüm. Kapı yavaşça aralanırken yaşlı bir adam gördüm. Yetmiş beş yaşlarında vardı. Lucan gibi siyahiydi. “Sen kimsin?” dedi huzursuz, samimiyetsiz bir sesle. Babası mı?.. Bu kadar yaşlı mı? “Rahatsız ettim, kusura bakmayın.”
“Ha?..” Hafifçe sesimi yükselttim. “Kusura bakmayın! Ben Alder, iki kat aşağıda yaşıyorum. Lucan’ın arkadaşıyım!” Boş gözlerle bana bakıyordu, yaşlılıktan elleri titriyordu. Ağzından nefes alıyordu. “Yeni mi taşındın sen?” Aslında bayağı bir olmuştu, Lucan söylememiş miydi? “Yok… birkaç ay oldu!” Bağırarak konuşmaktan nefret ediyordum… çok utanç vericiydi. Etrafıma bakmadan edemedim. Adam neden geldiğimi sormadı, boş boş bakıyordu. Biraz gerilmiştim. “Şey… acaba Lucan evde mi?”
“Ne?”
“Lucan! Lucan diyorum! Evde mi?!” Kaşlarını çattı. “Lucan? Lucan kim?” Ne? Ne saçmalıyordu bu herif? Kendi oğlunu tanımıyor mu? Bir an yanlış daireye mi geldim diye aklımdan şüphe ettim. Kapı numarasına baktığımda doğru olduğunu anladım. “Oğlunuz!” Elini kaldırıp hafifçe iki yana salladı. “Benim oğlum yok. Trenin altında ezildi.” Bu adam… ne anlatıyor ya? Lucan trenin altında mı ezilmiş? “Hayır beyefendi… oğlunuz! Siyahi, saçları örgülü, hafif sarı!” Tekrar elini salladı. “Yok benim oğlum! Git burdan, git! Kimsin sen! Git!” Yüzüme kapıyı çarptı. Kafam çok karışmıştı. Birkaç saniye boyunca sadece kapıyı seyredebildim. Şimdi ne yapmalıyım?.. Lucan onun oğlu değil mi? Ya da cidden trenin altında mı kalmış? Ama öyle bir şey olsa illa bir cenazesi olurdu. Saçmalık. Bu adam kafayı yemiş olmalı.
Kafam çok karışmıştı. Merdivenleri yavaş yavaş indikten sonra etrafa bakındım. Rowen. Evet, Rowen ile konuşmam lazım. O babasının saçmalığını biliyordur. Barda olmalıydı. Genelde okulu asar, bara çalışmaya giderdi. Bu aralar daha da yoğundu. Çalıştığı barı biliyordum, bana söylemişti. Bir gün gelirim diye davet etmişti.
Uzun bir yürüyüşten sonra barın önünde durdum. Gürültülü bir bar değildi, dışarıya hiçbir ses gelmiyordu. Ama camdan içeriye baktığımda epey bir kalabalık olduğunu görebiliyordum. Ve genelde yaşlılar vardı. Adımlayarak içeriye girdim ve etrafıma bakındım, gözlerim Rowen’ı ararken etraftaki insanları fark ettim. Yaşlı ya da yetişkin sarhoşlar, hepsi kilisede gördüğüm insanlardı. Güya ibadet edenlerdi. Benim eşcinsel olmamı dert edip imansız etmişlerdi beni. Kendileri barda deli gibi alkol tüketip karılarını aldatırken. Güldüm.
Sonunda Rowen’ı gördüm. Bardan çıkan alkolleri tepsiye diziyor, masalara dağıtıyordu. Belinde kahverengi bir önlük bağlıydı. Tepsi çok doluydu ama o kaydırmadan bile harika taşıyordu. Ben iki elimle bile dökerdim. Onunla konuşmam için bir boşluğunu yakalamam gerekiyordu. Ama çok yoğundu. Tepsisi boşalıp bara bıraktığında arkasında bir çocuk belirdi, yanında bir kız vardı. Belki ortamın en genç olanlarıydı. O sırada mekanlardakide beni fark etmişti. Gözlerini bana dikmiş fısıldaşıyorlardı. Derin bir iç çektim. Alıştım mı bilmiyorum ama beni hâlâ özgüvensiz hissettiriyordu.
“Rowen—“ diye hafifçe seslendim ama dahasında durdum. Çünkü o çocukla aralarında bir gerginlik vardı. Rowen üstüne yürüyor, bir şeyler söylüyordu. Biraz daha yanaştım. “Hadi ya, öyle mi amına koyayım? Kız arkadaşının yanında bana sen artistlik mi taslıyorsun lan?” Araya girecektim ki kız ona bir laf attı. “Hem beni taciz ediyorsun, hemde sevgilimin üstüne yürüyorsun. Yemin ediyorum bu birayı kafana dökerim senin!” Rowen’ın siniri bozulmuştu, güldü. “Yapsana, yap. Yap hadi, yap bak ben sana n’apıyorum. Yap.” Bir anda çocuk kızın elindeki bardağı aldı ve Rowen’ın yüzüne çarptı. Yüzü anında sırılsıklam olurken Rowen hiç zaman kaybetmeden çocuğun yakasından tutup neredeyse havaya kaldırarak masalardan birine sürükleyerek belini vurdu. O anda devreye girdim. Rowen’ı tutup çektim yoksa çocuğu ölesiye yumruklayacaktı. Çocuğuda yakasından tutup kaldırdım ve ittirerek uzaklaştım.
Rowen öfkeden deliye dönmüştü. Güçlükle omuzlarını tutuyordum önünde dururken. “Bırak lan beni! Senin ananı sikeceğim orospu çocuğu! Gel lan buraya! Gel!” Onu tutabilmeme şu anda şaşırıyordum çünkü çok güçlüydü. “Rowen! Bırak gitsin!” Rowen’ı ittirdim, daha sonrada sırtından daha da ittirdim. “Dışarı çık! Sakin ol bi!” Öfkeyle yumruklarını sıkarken göz göze geldik. “Çık.” Herkes bize iyice bakıyordu. Tısladı ve arkasını döndü, önlüğünü çözerek yere fırlattı. Küfür ederek söylene söylene bardan dışarı çıktı.
Masanın birinden birkaç peçete alıp bende ardından çıktım. Barın yanındaki sokağa girdi ve saçlarını karıştırdı. “Şu suratıma bak ya. Leş gibi bira kokacağım, orospu herif. Sevgilisinin yanında bana artistlik taslıyor, bacaklarını kırardım orda onun.” Önünde dururken sessizce peçeteleri uzattım. Hızla aldı ve yanağını sildi, sonrada ellerini. “Sen nerden çıktın?” Sadece sessizce onu seyrettim. “Seninle konuşmaya gelmiştim.” Bana baktı. Hâlâ çok öfkeliydi, şakaklarındaki damarlar görünüyordu. Rowen’ın bu hâli kesinlikle tüyler ürperticiydi. “Ne konuşacakmışsın?”
Sessiz kaldım. Aslında şu an Lucan’ın konusunu açmak onu dahada sinirlendirebilirdi. “Sonra konuşuruz. İçeride niye öyle bir olay oldu?” Kız ona, beni taciz ettin, gibi bir şey söylemişti. “Hiçbir şey. Kıza içeceğini verdim, rica ederim dedim siktir oldum gittim. Kavga çıkarmak için taciz etti beni diye bahane üretti işte.” Kaşlarımı çattım, hiç inandırıcı gelmişti. “Niye öyle bakıyorsun lan? Kızı taciz mi ettim sence?” Bir şey demedim. Tek eliyle yakamı tuttu ve kendisine çekti. “Sence kızı taciz mi ettim lan?” Gözlerine baktım. Beni hafifçe salladı. “Cevap ver.” Yutkundum, beni korkutuyordu. Sanki her an bana vurabilirmiş gibi bir hâli vardı. “Hayır.”
“Ne? Duyamadım?” Dedi daha da yüzüme yaklaşarak. Neredeyse nefesini hissediyordum. Her yeri bira kokuyordu. “Hayır dedim.” Yakamı savurarak bıraktı ve cebinden paketini çıkararak bir sigara yaktı. “Bende öyle düşünmüştüm.” O kadar sinirliydi ki sigarasını hızlı hızlı içiyordu. Öfkeden elleri titriyordu. Yakamı düzelttim. “O kız tipim bile değil. Varoşun tekiydi. İğrenç. Midemi bulandırdı.”
“Senin sevgilin yok mu zaten?” Korkuyla sormuştum, Rowen’ı okulda sürekli başka kızlarla görüyordum. Bir sevgilisi olduğunu biliyordum ama bunu sesli duymaya hazır değildim sanırım. “Sevgili mi? Hayır.” Kaşlarımı çattım. “Ne? Ama okulda…” Sigarasını sesli bir şekilde çekti ve üfledi. “Hiçbiriyle yürümüyor. Hepsi çok sıkıcı. Sanırım ben başka bir şeyle ilgileniyorum.” İfadem yumuşadı, kaşlarımı çatmaya devam ettim. Kalbim deli gibi atıyordu. “Öyle mi?” Yutkundum, göğsümdeki hız nefesimi daraltıyordu. “Öyle.” Dedi sırıtarak. “Neyle?” Sigarasını içine çekti gözlerini bana dikmişken, daha sonra dumanını gülerek yüzüme üfledi. Bana bakışı çok garipti, anlayamıyordum. İçimde anlam veremediğim şeyler uyandırıyordu. Midede kelebeklerin uçuşması?.. Sanırım onun gibi bir şey ama asla üzerimden gözlerimi ayırmadı. Dudaklarımı gergince ıslattım ve başka tarafa baktım.
Onunla şu an Lucan hakkında konuşmaya cesaret edemedim. Çünkü nedense en başından beri, yani onu tanıdığımdan beri Lucandan nefret ediyordu. Ve onun her ismini duyduğunda, ona n’olduğunu sorduğumda sinirleniyordu. Şu an da hiç yeri değildi.
İlk yorum yazan sen ol!
Henüz yorum yapılmadı