Adrina: Sakladığımız İsimler

Bölüm: 49 - Krallık İçin Sönen Işık

< ÖncekiSonraki >

49. BÖLÜM: KRALLIK İÇİN SÖNEN IŞIK

Lehron belki bir itirafçıydı. Bunu artık inkâr edemezdi. Fakat orada vazgeçemeyeceği, kesinlikle kurtarması gereken iki şey vardı gibi görünüyordu. Biri, bu karanlık günlerin karşısında ülkeyi daha da büyük bir felaketten koruyabilecek tek güç olan kraldı. Tam olarak aydınlık değildi belki; adil olduğuna inandığı biri hiç değildi. Ama ülkenin şimdi içine düştüğü karanlıkta, krallığın dağılmaması için hâlâ bir merkezdi. Diğeri ise onun kendi geleceğinde aydınlık olabilecek tek kişi, sevdiği Henna’ydı.

Karar vermek için zamanı yoktu.

Ama gecenin karanlığında yapılan konuşmaları hâlâ hatırlıyordu. Doğu köyleri. Hassan’ın değişen emri. Kralı ve hanesini koruyun. Ülkenin nasıl bir karanlık içinde olduğunu artık anlıyordu. Ve bu ülkeyi korumanın yolunun, kendisi ona hiç güvenmese bile, bu kraldan geçtiğini görevinin içeriği kadar iyi biliyordu.

Hızla ileri atıldı.

Koridorda neredeyse yan yana duran üç beden vardı: kraliçe, kral ve Henna. Lehron ortada duran kralı kavradı ve geriye, kendi arkasına doğru çekti. Bunu yaparken gözleri bir an Henna’nın gözleriyle buluştu. Henna ona korkuyla bakıyordu. O bakış, Lehron’un kalbini paramparça etti. Çünkü o tek anda Henna ne seçtiğini anlamıştı belki. Ya da en azından kendisinin seçilmediğini.

Artık geri dönüş yoktu.

Acısını o anlık kalbine gömmeli, kılıcını kalbindeki ateşle dövmeliydi. Aynı anda hemen arkasında duran, korkudan neredeyse kaskatı kesilmiş Zaffer’in de ileri atılıp en dışta duran kraliçeyi çektiğini fark etti. Kral ve kraliçe geriye alınmıştı.

Henna ortada kalmıştı.

Lehron kılıcına davrandığı anda şekilsiz varlık bir rüzgâr gibi muhafızları kapladı. Muhafızların haykırışları zindanı doldurdu. Ardından Henna’nın çığlığı geldi. O ses, Lehron’un içindeki bütün ateşi bir an söndürdü. Kralın ve kraliçenin dehşet çığlıkları mıydı sonra o ateşi yeniden körükleyen, yoksa kendisine duyduğu katıksız nefret mi, bilemedi. Tek bildiği, artık elindeki kılıcı bir dalga gibi savurduğuydu.

Kılıç şekilsiz, bulutsu varlığa temas ettiği anda soğuk hava patlama gibi yayıldı. Elindeki kılıç buz kesti. Lehron geriye savruldu ve arkasındaki kralın, Zaffer’in ve kraliçenin üzerine devrildi.

Zorlukla nefes alarak ayağa kalktığında altında kalanlara bakmadan, az önce varlığın durduğu yere baktı. Midesinin bulandığını hissetti. Kalbi düğüm düğümdü. Tek kusan o değildi; ama o, oradaki herkesten daha az çıkaracak kadar boştu. Günlerdir doğru düzgün bir şey yememişti. Buna şükredecek hali bile yoktu.

Yerde üç beden vardı.

Tenleri tanınmaz hale gelmiş, insanı insan yapan bütün izler korkunç biçimde silinmişti. Onların kim olduğunu Lehron biliyordu; tanımayan birinin anlaması neredeyse mümkün değildi. İki tanesi umurunda bile değildi. Bu düşünce onu daha da kirletti, ama gerçekti.

Onun tek umursadığı, üç şekilden kendisine en yakın duran bedendi.

Henna.

Lehron haykırarak onun yanına çöktü. Ölü bedenini kolları arasına aldı. Gözlerinden akan yaşlar Henna’nın üzerine düştü. Bir şey söylemeye çalıştı; söyleyemedi. Henna’nın adını şimdi söyleyebilirdi. Artık saklamanın bir anlamı yoktu. Ama kelime boğazına geldiğinde, bunun da geç kalmış bir sevgi olduğunu anladı.

Henna’nın bedeni kolları arasında toz ve karanlık gibi dağılmaya başladığında Lehron’dan bir haykırış daha koptu.

Bu kez yalnız sevdiği kadının ölümü için değil, kendi seçimi için de bağırıyordu.

Orada ne kadar süre kaldığını bilmiyordu. Zaman, Henna’nın yokluğunda ölçülecek bir şey olmaktan çıktı. Kral yaşıyordu. Kraliçe yaşıyordu. Görev, en azından görünürde, yerine getirilmişti.

Ama Lehron’un içinde görev diye bir şey kalmamıştı.

Sadece Henna’nın adı vardı.

Ve artık o adı saklayacak kimse yoktu.

Seçim

• Bu kaybın ardından devam etmek için 57. Bölüme geçiniz.

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı