Adrina: Sakladığımız İsimler

Bölüm: 21 - Kırılan Son Direnç

< ÖncekiSonraki >

21. BÖLÜM: KIRILAN SON DİRENÇ

Kapı gıcırdayarak açıldığında Lehron kendisini neredeyse anında haykırırken buldu.

“Söyleyeceğim! Söyleyeceğiiim!”

Sözler ağzından bir karar gibi değil, boğulmak üzere olan birinin suyun yüzüne attığı son çırpınış gibi çıktı. Kendi sesini tanıyamadı. Boğazı kurumuş, ciğerleri göğsündeki ağırlıkların altında ezilmiş, bütün bedeni gerginin iki yana çeken acısıyla parçalanmıştı. Bir an sonra ayak sesleri duyuldu. Yavaş, sabit, acele etmeyen ayak sesleri. Gelen kişi hiç telaşlanmıyordu. Oysa Lehron’un içindeki her şey acele ediyordu; nefesi, korkusu, acısı, pişmanlığı, birazdan söyleyeceği adın ağırlığı... Ama ayak sesleri yavaş yavaş yaklaştı. Zaffer, bir ömür gibi geçen sürenin sonunda karanlığın içinden belirdi.

İşkenceci tepkisiz bir şekilde eğildi kurbanının üzerine. Yüzünde açık bir gülüş yoktu. Ama Lehron onun memnuniyetini biliyordu. Bunu gözlerinden değil, bekleyişinden anlıyordu. Tepkisiz de olsa memnuniyet doluydu adam; buna adı gibi emindi. Zaffer, kurduğu işkencenin çalıştığını biliyordu. Ağırlıkların, gerginin, karanlığın ve yalnız bırakılmış zamanın Lehron’un içinde neyi kırdığını biliyordu.

“Söyle!” dedi.

Pis nefesi Lehron’un yüzüne doğru indi. Ama o an bu nefes, Lehron’un en küçük derdiydi. Bedeni hâlâ sehpa zemininden havada, iki taraftan asılmış, göğsündeki ağırlıkların altında eziliyordu. Demirler sanki vücudunu tam orta yerinden deliyor, içine doğru ilerliyor ve sırtının tam ortasından çıkmaya hazırlanıyordu. Nefes almak, göğsünün üstündeki taşların altından çalınan küçük bir hırsızlığa dönüşmüştü. Her nefes, biraz daha fazla acı getiriyordu.

Her şeyi düşünürdü Lehron. Ölümü, yakalanmayı, Tommek’in adını söylediği anı, davasına ihanet etmiş olmanın ağırlığını... Ama bir gün ona ihanet edebileceğini düşünemezdi. Henna’nın adını kendi ağzıyla düşmana verebileceğini, o adı Zaffer’in kulağına bırakabileceğini, sevdiği kişinin kaderini bu mahzenin kirli havasına teslim edebileceğini düşünemezdi.

Yine de artık düşünmek için geç kalmıştı.

“Henna,” dedi.

Gözlerini kapatarak söyledi. Sanki gözlerini kapatırsa adı da tam söylenmiş sayılmayacak, sanki karanlık onu yutacak, sanki duvarlar duymayacaktı. Ama isim çıkmıştı. Henna’nın adı, zindanın karanlığına düştü. Lehron’un bütün bedeni, ne kadar kanla kaplı olursa olsun, o isimle birlikte ürperdi. Göğsündeki ağırlıklar sanki daha da bastırmaya başlamıştı. Demirler ağırlaşmamıştı belki; ama ihanetin ağırlığı onlara eklenmişti. Bir isim, insanın göğsüne konan demirden daha ağır olabiliyordu.

İnsan sevdiğine de ihanet edebiliyormuş demek.

Bu düşünce içinden geçtiğinde kendisinden nefret etti. Ölümüne nefret etti. Ama bu acıya daha fazla katlanamıyordu. Bunu bilmek, pişmanlığı azaltmadı. Aksine daha da kirletti. Çünkü artık ihanetinin nedeni bile temiz değildi. Kahramanca bir yanılgı, stratejik bir hamle, davayı koruyan bir aldatmaca değildi bu. Acıya dayanamamıştı. Beden kırılmış, isim çıkmıştı.

Derken ne yaptığının farkına vardı.

Ne yaptım?

Hayır. Bunu yapmış olamazdı. Bu doğru olamazdı. Biraz önce bu kadar kararlıyken, Henna’nın adını söylememek için ölüm pahasına direnmeye hazırken, nasıl bir anda dönmüştü kararından? Henna’nın adını vermiş olamazdı. Bunu yapmış olamazdı.

Ama yapmıştı.

Zaffer’in gözleri, ismin büyüklüğü karşısında büyüdü. Bu kez tepkiyi saklayamadı. Lehron bunu gördü ve gözlerinden süzülen yaşları fark etti. Henna’nın adı yalnız bir yoldaş adı değildi. Kraliçenin yakınındaki bir nedimenin adıydı. Kaleye sızmış bir gölgeydi. Sarayın kalbine kadar uzanan bir tehdit ihtimaliydi. Zaffer bunu anlamıştı.

Adam hızla döndü ve kapıya doğru seslendi.

“Muhafızlar!”

Geç kalmış olma ihtimalinin korkusu sarmıştı belli ki onu. Lehron içinse geç kalınmıştı bile.

Seçim

• Olacakları görmek için 17. Bölümden devam ediniz.

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı