Adrina: Sakladığımız İsimler

Bölüm: 15 - Kırılgan Yere Dokunmak

< ÖncekiSonraki >

15. BÖLÜM: KIRILGAN YERE DOKUNMAK

“İyi düşün, doğru hareket et,” dedi Lehron.

Sözü söylerken sesinin titrememesine çalıştı. Zaffer hâlâ düşünüyordu. Bu, Lehron’un elindeki tek aralıktı. Adam kraliçeyi korumaya almakta belki hızlı davranmıştı; Henna’nın adını duyar duymaz muhafızı göndermiş, kraliçenin yanından uzaklaştırılmasını emretmişti. Ama şimdi ne yapacağına hâlâ karar verememişti. Bıçağın, işkence aletlerinin ve mahzenin bütün gücüne rağmen Zaffer’in içinde bir yer açılmıştı. Lehron o yeri görüyordu. Kral korkusu. Hane korkusu. Yanlış karar verirse, yalnız bir esiri değil, haşmetmeaplarının güvenliğini de kaybetmiş olma ihtimali.

Lehron bunun üzerine yürümeliydi.

“Şimdi beni iyi dinle,” diye devam etti.

Hızlı düşünüyor, yavaş konuşuyordu. Her kelimeyi boğazındaki kesiklerin, yorgun ciğerlerinin ve hâlâ bedeninde dolaşan acının içinden geçirerek seçmek zorundaydı. Fazla sert konuşursa Zaffer öfkelenebilirdi. Fazla zayıf konuşursa adam onu yeniden yalnızca kırılacak bir beden gibi görebilirdi. Bu yüzden sesini ince bir çizgide tuttu; ne yalvaran ne meydan okuyan, ama söylenen şeyin ağırlığını bilen bir sesle konuştu.

“Bir an önce muhafızın peşine takılmalı ve Henna’nın güvenliğini sağlamalısın. Muhafız senin emrini yanlış değerlendirip Henna’ya zarar verirse haşmetmeaplarını kurtaracak kimse kalmayacak.”

Henna’nın adını bir kez daha söylemek içini yaktı. Ad artık saklı değildi. Bunun acısı, Lehron’un göğsündeki bütün ağırlıklardan farklıydı. Ama artık o adı korumanın yolu susmak değildi. Çok geç kalınmış bir anda, yanlış ağızdan çıkmış bir ismi belki doğru yöne çevirmeye çalışıyordu. Henna’yı kurtarmak için, onu ele vermiş olmanın yarasını kullanıyordu. Bu, temiz bir hamle değildi. Ama mahzende temiz hiçbir şey kalmamıştı.

Zaffer’in çatık kaşları ve derin bakışları Lehron’un gözlerine kenetlenmişti. Yaralı yüzündeki ifade değişmiyor gibi görünse de, adamın içindeki hesabın hızlandığını Lehron hissedebiliyordu. Bir muhafız yanlış anlayabilirdi. Bir tutuklama emri, saray koridorlarında sert bir ele dönüşebilirdi. Henna’ya zarar gelirse, Lehron konuşmayabilirdi. Daha kötüsü, Zaffer kralını tehdit eden asıl şeyi hiçbir zaman öğrenemeyebilirdi.

“Aksi takdirde benden de hiçbir destek alamazsın,” dedi Lehron.

Bu cümle, mahzende sahip olduğu son güçtü. Zayıf bir güçtü. Kan içinde, bağlı, işkence görmüş bir adamın gücüydü. Ama yine de güçtü. Çünkü Zaffer’in bilmediği bir şey vardı ve o şey, kralın hayatıyla ilgili olabilirdi. Lehron bunu doğru yere bastırırsa, bıçaktan daha keskin bir korku yaratabilirdi.

Zaffer yavaşça geriledi. Kapıya doğru baktı.

Lehron onun gözlerinde değil, duruşunda tereddüdü gördü. Riske giremezdi. Girebilir miydi? Hayır. Giremezdi. Zaffer gibi adamlar acı çektirmeyi bilirdi; ama kraliyet hanesinin gözünde başarısız olmanın ne demek olduğunu da bilirlerdi. Bir esiri öldürmek kolaydı. Yanlış hamleyle kraliçenin en yakınındaki bir nedimeyi susturmak ya da yaralamak ise başka bir şeydi. Hele o nedime, belki kralın ölümünü durdurabilecek bilginin kilidiyse...

Lehron, adamın kırılganlığını fark etti. Geç kalmamış olmayı umarak son sözünü söyledi.

“Hadi git.”

Bu iki kelime, bir emir gibi çıkmadı. Bir yalvarış gibi de çıkmadı. Daha çok, kendi söylediği yalanların, gerçeklerin ve ihanetin içinden açılmış son dar yol gibiydi. Zaffer bir an daha durdu. Sonra karar verdi.

İşkenceci zindan kapısına yöneldi ve neredeyse delice bir koşuyla dışarı fırladı. Kapı açıldı, koridordan soğuk hava girdi, adımlar uzaklaştı. Lehron mahzende yalnız kaldığında, ilk kez Zaffer’in gidişi ona kurtuluş gibi gelmedi.

Çünkü Zaffer, Henna’nın peşinden gidiyordu.

Seçim

• Kalede yaşananları görmek için 23. Bölüme geçiniz.

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı