Adrina: Sakladığımız İsimler

Bölüm: 17 - Emrin Ardındaki Bıçak

< ÖncekiSonraki >

17. BÖLÜM: EMRİN ARDINDAKİ BIÇAK

Zindanın kapısı neredeyse anında açıldı. Zaffer’in haykırışı mahzenin taşlarında daha tam ölmeden, dışarıda bekleyen adam içeriye hızla girmişti. Adımlarında telaş vardı; ama bu telaş, neyle karşılaşacağını bilmeyen bir muhafızın telaşıydı. İçeri girer girmez önce Zaffer’e baktı, sonra sehpanın üzerinde havada asılı duran Lehron’a kısa bir göz attı. İçeride beklenmedik bir boğuşma, kaçış ya da ölüm olmadığını görünce yüzüne rahatlamış bir ifade yerleşti.

“Olay ne Zaffer?” diye sordu.

Lehron o adı yeniden duydu. Zaffer. Yaralı yüzün, pis nefesin, aynı soruyu tekrar tekrar soran o sabırlı acımasızlığın adı. Fakat o an bu isim Lehron’un zihninde uzun süre kalamadı; çünkü kendi ağzından çıkan başka bir isim, çoktan mahzenin dışına taşmak üzereydi. Henna’nın adı artık yalnızca onun içindeki bir yara değildi. Zaffer’in emrine dönüşmek üzereydi.

Zaffer muhafıza döndü ve adamın sorusunu bitirmesine bile izin vermeden emretti.

“Hemen kraliçenin yanına gidin ve nedimesi Henna’yı kontrol altına alın. Kesinlikle ve kesinlikle kraliçenin yanına dahi yaklaştırmayın!”

Muhafız birkaç saniye bocaladı. Kraliçenin nedimesiyle zindanda bağlı duran bir esirin nasıl aynı emrin içine girdiğini anlayamamış gibiydi. Belki de anlamak istemedi. Ama Zaffer’in yüzündeki ifade, soru sorulacak bir ifade değildi.

“Acele et!” diye haykırdı Zaffer.

Muhafız irkildi ve kapıya yöneldi. Kapının açılıp kapanan gıcırtısı mahzenin içinde yankılanırken Lehron, Henna’nın adının artık ayak seslerine dönüştüğünü hissetti. Biraz önce kendi dilinden çıkan o isim, şimdi koridorlarda koşan bir emirdi. Kraliçenin yanına, Henna’nın bileğine, onun başını kaldırıp ne olduğunu anlamaya çalışacağı o ilk ana doğru gidiyordu. Lehron bunu düşündüğünde göğsündeki demirlerden daha ağır bir şeyin altında kaldı.

Zaffer, işkence sehpasının üzerinde havada asılı duran Lehron’a döndü. Önce göğüs boşluğundaki taşlardan birini aldı ve sehpanın yanında duran, az önce oraya çekilmiş paslı masaya usulca bıraktı. Demirin tahta yüzeye değen sesi küçük ve donuktu. Ardından diğer ağırlıkları da aldı. Lehron’un bedeni büyük bir yükten kurtulmuş gibi oldu; ama bu kurtuluş rahatlama getirmedi. Demirlerin bıraktığı yerde hâlâ baskı vardı. Kaburgalarının arasında hâlâ kör bir acı duruyordu. En kötüsü de göğsünün içindeki başka ağırlıktı. Verdiği ismin yükü.

Bunu nasıl taşıyacaksın?

Lehron bu sorunun cevabını bilmiyordu. Henna’nın adı dışarıdaydı. Tommek’in adı dışarıdaydı. Ağırlıklar göğsünden alınmıştı; ama isimler onun içinden alınmamış, aksine bütün varlığına çökmüştü. Zaffer ardından gergileri gevşetti. Halatlar biraz salındığında Lehron’un bedeni, acının yön değiştirmesiyle titredi. Çok uzun süre gerilmiş bir beden, gevşediğinde bile kurtulmuş olmazdı. Yalnızca başka türlü yanmaya başlardı.

Sonra Lehron’un gözü yandaki masada duran işkence aletlerine takıldı. Zaffer de o masaya yönelmişti. Çengeller, kerpetenler, bıçaklar ve biçimini görmek bile istemediği paslı demirler mum ışığında soğuk soğuk duruyordu. Lehron’un içindeki hüsrana ve umutsuzluğa bir de korku karıştı. Çünkü Zaffer’in eline aldığı şeyin ne olduğunu görecek kadar hâlâ düşünebiliyordu.

Bir bıçaktı bu.

Zaffer bıçağı Lehron’un boğazına doğru götürdü.

O an, saniye değildi sanki. Saatlere yayılan, her kenarı ayrı bir acıyla kesilmiş uzun bir boşluktu. Bıçağın soğuğu daha derisine değmeden boğazında belirdi. Lehron’un zihni kırık kırık çalıştı. Henna. Muhafız. Kraliçe. Tommek. Zaffer. Bıçak. Dava. Kan. Hepsi aynı anda içinden geçti.

Bir şey söylemeliydi.

Ya da söyleyecek hiçbir şey bulamayacaktı.

Seçim

• Aklınıza gelen ilk sözleri sarf etmek için 10. Bölüme geçiniz.

• Aklınıza söylenecek bir şey gelmiyorsa 11. Bölüme ilerleyiniz.

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı