Adrina: Sakladığımız İsimler

Bölüm: 59 - Eskiden Lehron Olan Şey

< ÖncekiSonraki >

59. BÖLÜM: ESKİDEN LEHRON OLAN ŞEY

O gün, orada, kendi boşluğunda kaybolan bir adam vardı.

Kendisini yine kendi duygularından korumak için ördüğü o boş kabuğun içinde, acıdan, yasından, Henna’nın adından ve insan kalmanın bütün ağır bedellerinden uzaklaşmaya çalışan bir adam. Eskiden Lehron olan bu adamın hikâyesi, krallığın dört bir yanında hâlâ anlatılır. Bazıları onun karanlığı def eden bir kudrete ulaştığını söyler. Bazıları, kendi lekeli karanlığına teslim olduğunu. Bazıları ise ikisinin aynı şey olduğunu fısıldar geceleri; çünkü her ışık karanlığı yenmez, bazen yalnızca onun biçimini değiştirir.

Evet, o kişi şekilsiz varlıkları yok edebilecek bir kudrete sahipti. Kılıcını kaldırdığında, karşısındaki karanlık bile buz keserdi. Metalin temas ettiği her biçimsiz varlık, onun önünde dağılıp giderdi. Fakat kendi üzerine kabuk olarak kuşandığı öfke, karşısında kimsenin durmasına izin vermiyordu artık. O öfke yalnız düşmana değil, hayatta kalmış olanlara da bakıyordu. Yalnız karanlığı değil, anlamı da kesiyordu.

O gün, orada olduğu gibi.

Belki kendisini o kabuktan sıyırabilirdi. Belki Henna’nın yokluğunu, Tommek’in adını, Zaffer’in işkencelerini, kralın ağırlığını, kraliçenin kırılmış bakışını ve kendi seçimlerinin kirini içine alıp yine de insan kalmayı seçebilirdi. Ama eskiden Lehron denen kişi, orada başka bir yolu seçti. Kabuğu iyice kuşanmaya, şekilsiz karanlık varlıklardan bile daha karanlık bir şeye dönüşmeye karar verdi. Bir kez izin verdiğinde, o kabuğun bir daha üzerinden kalkmayacağını biliyordu. Yine de zifiri karanlığın huzur veren kavrayışına kucak açtı.

Çünkü acıdan sonra gelen hissizlik, bazen merhamet gibi görünürdü.

Kılıcını huzur içinde kaldırdı.

Önüne ne gelirse kesmeye karar verdi.

Sonra savurdu.

Kral, yitip giden hayatını anlamaya bile fırsat bulamadı. Belki bir an Lehron’un yüzüne baktı. Belki karşısındaki adamda az önce kendisini kurtaran savaşçıyı aradı. Ama orada artık bir savaşçı yoktu. Kraliçenin dilinin ucundan yalnızca bir çığlık döküldü. Ötesi olmadı. Ses, koridorun soğuk taşlarına çarptı ve kırıldı.

Zaffer ise donakalmıştı.

Biraz önceye kadar türlü işkenceler yaptığı adamın önünde, şimdi başka bir şey duruyordu. İnsan biçimini hâlâ taşıyan, ama insan kalmaya duyduğu ihtiyaçtan vazgeçmiş bir zebani. Zaffer geri çekilmek istedi. Bıçağına davranmak istedi belki. Ya da kralını korumak için bir adım atmak. Hiçbirini yapamadı.

Eskiden Lehron olan şey ona dokundu.

Canını almadı.

Bu, merhamet değildi.

Eskiden parmakları olan karanlık dokungaçlarını kaldırdı ve Zaffer’in yaralı yüzüne değdi. Bir zamanlar Kantar Savaşı’ndan kalan, kralına sadakatinin bedeli gibi taşıdığı o yaralar, şimdi başka bir karanlıkla yeniden dağlandı. Zaffer acı içinde yüzünü tuttu.

“Ne yapıyorsun?” diye haykırdı.

Ama cevap yoktu.

Efsanelerin bittiği bir yer vardır. O yerde, eskiden Zaffer denen adamı görebilirsiniz derler. Yüzündeki yaraların altında, zebaninin acılarından bir parçayı daima taşıyan bir adam. Bazıları onun yaşadığını söyler. Bazıları yaşamanın, onun için o günden sonra doğru kelime olmadığını.

O gün, orada görülen karanlık varlığın krallığa yayılmış bütün şekilsizleri temizlediğine dair söylentiler hâlâ dolaşır. Kimi köylerde çocuklar, geceleri kapı aralıklarından içeri bakan gölgelerin ona ait olduğunu sanır. Kimi yaşlılar, iç şehirde buz tutmuş taşların arasında yürürken kılıç sesi duyduklarına yemin eder. Kimi muhafızlar ise hiçbir şey söylemez; çünkü onu gördüğünü söyleyenlerin hiçbiri gerçekten geri dönmemiştir.

Yine de siz, geceleri karanlıkta yürürken gölgelere dikkatli bakın.

Bazı karanlıklar sizi öldürmek için gelmez.

Bazıları size, acıdan kaçan bir insanın neye dönüşebileceğini hatırlatmak için oradadır.

SON!

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı