Öfkenin Tezahürü

Bölüm: 6 - Kör Nokta

< ÖncekiSonraki >

Kael’in etrafında çılgına dönen kızıl-siyah aura, gökyüzünü bir mürekkep gibi boyuyordu. Sanki gecenin karanlığının üzerine, cehennemden sızan ikinci ve çok daha koyu bir karanlık çökmüştü. Şehrin kilometrelerce ötedeki sokak ışıkları bile bu yoğun baskı yüzünden titriyor; bulutların arasına sızan o kan kırmızısı parıltı, altlarındaki tüm caddeleri kana bulanmış birer mezarlık gibi gösteriyordu.

A.C.D uzmanlarının ellerindeki kortizol ölçüm cihazları, dijital çığlıklar atarak durmaksızın alarm veriyordu.

%410…
%436…
%472…

Ve bu feci rakamlar, tek bir an bile duraksamadan yükselmeye devam ediyordu. Kael’in fiziksel bedeni, ruhundan taşan bu muazzam yıkımla birlikte mutasyona uğrar gibi değişmeye başlamıştı. O zifiri siyah çatlaklar, derisinin altında yırtıcı birer damar gibi ilerliyor; boynundan çenesine, oradan da elmacık kemiklerine kadar yayılıyordu. Gözlerinin beyazı tamamen kızıl bir renkle kaplanmıştı. İğne deliği kadar küçülmüş göz bebeklerinin çevresinde oluşan o tekinsiz karanlık halkalar, çocuğun çehresini insanlıktan tamamen uzaklaştırıyordu.

Üstelik sokağa tek bir rüzgar bile esmemesine rağmen, ıslak saçları havada vahşi bir dalgalanmayla hareket ediyordu. Sanki bu uğursuz enerji bedeninden değil… Doğrudan ruhunun en derin, yırtılmış parçasından dışarı taşıyordu.

Lucien, karşısındaki bu manzarayı gördüğünde hayatında ilk kez sessiz kaldı.

Kaptanlarının hemen arkasında duran genç ajan, titreyen bir sesle fısıldadı: “…Bu imkansız. Bir insan vücudu bu düzeyde bir biyolojik basıncı kaldıramaz. Hücreleri içeriden patlamalıydı!”

Kael, başını öne eğmişti. Çelimsiz omuzları, sanki sırtında görünmez bir dünyayı taşıyormuş gibi hafifçe titriyordu. Sonra… Birden yavaşça gülmeye başladı.

Ama dudaklarının arasından dökülen bu kahkaha, tek bir insana ait olamayacak kadar boğuk ve yankılıydı. Sanki dipsiz, karanlık bir kuyunun içinden aynı anda onlarca farklı kişi acıyla alay ediyormuş gibi duyuluyordu. Ve çocuk yeniden konuştuğunda, ses tellerinden tek bir tını yükselmedi:

“Çok…” Yine bir kadının çaresiz feryadı.
“…Acı…” Yaşlı, ölüme yaklaşmış bir adamın hırıltısı.
“…Çekiyorlar…” Karanlıkta yapayalnız ağlayan bir çocuğun hıçkırığı.

Lucien’ın etrafını saran o kusursuz, gümüş rengi aura bu ses dalgasıyla birlikte ilk kez hafifçe titreşti. Çünkü Kael artık yalnızca statik bir baskı kurmuyordu; tüm alanı, atmosferi ve sokağın gerçekliğini kendi iradesiyle ele geçiriyordu.

Pasif-Kızıl doğasının asıl korkunç yüzü tam olarak buydu. Yakınındaki tüm canlıların kortizol ritmi, yavaş yavaş Kael’in o devasa frekansına uyum sağlamaya zorlanıyordu. Sokakta kalan son ajanların içindeki panik, korku ve bastırılmış öfke, görünmez ama güçlü bir akıntı gibi Kael’e doğru çekiliyordu.

Ve Kael… Çevresindeki bu negatif duyguları emdikçe daha da devasa bir güçle harlanıyordu.

Sensör ekranları ani bir bip sesiyle yeniden tamamen kırmızıya döndü.

%500.

Kadın komutan, ekrandaki ölümcül veriyi gördüğü anda iradesini kaybederek çığlık attı: “Lucien! Bu seviyede bir enerjiyle savaşmayın! Şehir bloğu bunu kaldıramaz, her şey çökecek!”

Lucien ona cevap vermedi. Bakışları, bir avcı keskinliğiyle hâlâ Kael’in üzerindeydi. Çünkü buradaki tek profesyonel olarak gerçeği çok iyi anlamıştı. Eğer bu çocuk tam şu saniyede, burada durdurulamazsa… Gerçek ve evrensel bir felaket olan Bozulma tamamen doğacaktı. Ve o andan sonra geri dönüş olmayacaktı.

Lucien, yavaş ve kararlı bir hareketle ellerindeki siyah askeri eldivenleri çıkardı, yere fırlattı. Eldivenlerin altından, kollarını bir sarmaşık gibi saran eski, kalıcı siyah çatlaklar ortaya çıktı.

Bunu gören arkadaki rütbeli ajanların yüzü dehşetle sarsıldı.

“…Hayır,” diye mırıldandı genç ajan. “Komutanım… O tekniği kullanmayın…”

Lucien, sesindeki o mermer soğukluğunu koruyarak sakin bir tonda konuştu: “Onu öldürmek istemiyorum.”

Öne doğru büyük bir adım attı. Bu adımla birlikte, etrafında dönen asil gümüş aura bir anda ağırlaşmaya, yoğunlaşmaya başladı. Ama Kael’in etrafı yıkan kaotik gücünden tamamen farklıydı. Sağa sola kıvılcımlar saçmıyordu; jilet gibi keskin, milimetrik bir disiplinin ürünüydü. Çıplak, gümüşten bir kılıç gibiydi.

Lucien’ın kendi kortizol seviyesi de bu hamleyle birlikte hızla yükselmeye başladı.

%120…
%170…
%220…

Adamın keskin gözlerinin altında, tıpkı Kael’deki gibi ince siyah çizgiler belirmeye başladı. Ama Lucien’ın yüz ifadesinde en ufak bir acı ya da gerileme emaresi yoktu.

%300.

Rakamın buraya ulaşmasıyla birlikte sokağın ortasındaki zemin büyük bir gürültüyle çöktü. Gümüş rengi muazzam bir baskı dalgası gökyüzüne doğru yayıldı. A.C.D ajanları, aldıkları nefesi ciğerlerinde tutarak sahneyi izliyordu.

Çünkü hayatlarında ilk kez… Efsanevi komutan Lucien’ın bedeninde aktif bir bozulma oluştuğuna şahit oluyorlardı. Ancak garip olan, bu bozulmaya rağmen adamın aurası en ufak bir kontrol kaybı yaşamıyordu.

Kadın komutanın gözleri şokla büyüdü. “…O… O bozulmayı bile kontrol ediyor,” diye fısıldadı.

Lucien, göğsünü dolduran nefesi yavaşça, ritmik bir şekilde dışarı verdi. Kollarındaki o siyah çatlaklar birkaç santim daha ilerledi ve adamın çelik gibi iradesiyle karşılaştığı anda bıçak gibi durdu. Tek bir milim bile ileri gidemedi.

O saniyede, sokakta nefes almaya çalışan herkes aynı hayati gerçeği ilk kez fark etti. Bozulma denilen lanet, sadece çok fazla öfke ya da acı hissetmekten ötürü oluşmuyordu. Asıl sebep, o duyguların karşısında yaşanan mutlak kontrol kaybıydı.

Lucien, gümüş aurasının en yoğun haliyle savaş pozisyonu aldı. “Kael,” dedi. Sesi, içindeki gücün ağırlığıyla derinden ve tok geliyordu. “Ayağa kalk.”

Kael, duyduğu sesle birlikte başını yavaşça yukarı kaldırdı. Ve korkunç bir şekilde gülümsedi. Bu kez dudaklarının ardındaki dişleri bile normal bir insana ait olamayacak kadar sivri, daha vahşi görünüyordu.

Bir sonraki salisede—
Sokakta kulakları sağır eden bir patlama sesi yankılandı.

Kael, durduğu noktadan bir gölge gibi tamamen gözden kayboldu. Lucien, askeri reflekslerinin verdiği o kusursuz zamanlamayla sağ kolunu yukarı kaldırdı.

GÜÜÜM!

Yumruğun yumrukla çarpışmasından çıkan o devasa şok dalgası, bütün caddeyi bir beşik gibi salladı. Lucien’ın bastığı noktadan başlayan derin bir yarık, kilometrelerce boyunca asfaltı ikiye bölerek ilerledi.

Ama Lucien tek bir milim bile geri itilmedi. Kael’in o kıyametvari yumruğunu tek bir eliyle, havada yakalayarak durdurmuştu.

Yine de… Lucien’ın o sarsılmaz gözleri hafifçe büyüdü. Çünkü Kael'in yumruğundaki o muazzam fiziksel basınç yüzünden, Lucien'ın ön kol kemiğinden ince bir çatlama sesi yükselmişti.

“Bu güç…” diye düşündü Lucien. “Bir çocuğun sınırlarında değil.”

Kael, ilk darbesinin durdurulmasına fırsat vermeden sol eliyle ikinci ölümcül darbeyi indirdi. Lucien, üstün bir esneklikle gövdesini hafifçe aşağı eğerek yumruktan kaçtı. Hemen ardından, vücudunun tüm dönüş hızını kullanarak karşı dirseğini Kael’in kaburgalarının tam ortasına gömdü.

KÜÜÜT!

Korkunç bir et ve kemik sesi caddede yankılandı. Kael, aldığı bu ağır darbenin şiddetiyle havaya savruldu. Ancak inanılmaz bir havada kalma becerisiyle, daha yere düşmeden bedenini bir kedi gibi tersine çevirdi. Arkasında uzayan o kızıl-siyah aura, karanlık bir kuyruk gibi gökyüzünü yarıyordu. Çocuk, yerçekimini tamamen yok sayarak havadan yeniden Lucien’ın üstüne bir meteor gibi çöktü.

ÇAAAT!

Kael’in savurduğu sert tekme, Lucien’ın savunma duruşuna indi. Lucien, dövüşün başından beri ilk kez aldığı darbenin momentumuyla geriye doğru kaydı. Ayakları ıslak asfaltı iki derin oluk halinde yararak metrelerce boyunca sürüklendi.

Ama Kael ona nefes alacak tek bir salise bile tanımadı. Çünkü genç çocuk artık mantıklı bir şekilde düşünmüyordu. Zihni tamamen devre dışı kalmıştı; yalnızca hissediyordu.

Çevredeki insanların acısı... Kendi içindeki öfke... Habel’in ve diğer ajanların ruhundan sızan o saf korku... Ve bütün bu negatif duygular, onun içindeki o canavarı besleyen kusursuz birer yakıta dönüşüyordu.

Kael, içindeki o onlarca hayaletle birlikte kulakları yırtan bir çığlık kopardı. Yüzlerce insan aynı anda, aynı boğazdan bağırıyormuş gibi çıkan o korkunç sesle birlikte etrafındaki aura büyük bir hırsla infilak etti. Lucien’ın etrafını saran o düzenli, gümüş alan bu muazzam patlamayla birlikte ilk kez çatırdayarak kırılmaya başladı.

Ve efsanevi komutan Lucien, hayatında ilk kez gerçek bir baskının ağırlığı altında ezildiğini hissetti.

Kael, savunması sarsılan adamın üzerine adeta yırtıcı bir hayvan gibi çöktü.
Bir yumruk.
Bir tane daha.
Durmaksızın bir tane daha…

Kael'in indirdiği her bir balyoz gibi darbede, sokağın iki yanındaki devasa binalar deprem oluyormuşçasına sarsılıyor, beton parçaları aşağı dökülüyordu. Lucien, gümüş aurasını kalkan yaparak üst üste gelen darbeleri can havliyle savuşturuyordu; ancak Kael’in gücü her geçen saniye, her bir darbede katlanarak artıyordu. Çünkü karantinanın ardında korkan, dehşete düşen her bir insan... Şu an bu canavarı görünmez bağlarla besliyordu.

Lucien dişlerini birbirine geçirdi, çenesi kasıldı. “Dur artık!” diye bağırdı.

Büyük bir zamanlamayla Kael’in savurduğu son yumruğu havada yakalayıp kilitledi. Ama Kael, bileğinin tutulmasını zerre umursamadı; yalnızca başını yavaşça öne doğru eğdi. Ve dudaklarının arasından, insan sesine benzemeyen boğuk, bozulmuş bir fısıltı döküldü:

“Acıları… Onların tüm acılarını… Duyabiliyorum…”

O kelimelerin sokağa düşmesiyle birlikte, Kael'in tuttuğu o bağ üzerinden Lucien’ın zihnine korkunç, yabancı görüntüler fışkırdı. Yangının ortasında çaresizce yanarak can veren insanlar... Karanlık odalarda annelerini arayan ağlayan çocuklar... Metal çatırtıları eşliğinde gerçekleşen o feci kaza anları... Akciğerlerin suyla dolduğu o boğulma hissi... Dünyanın tüm travmaları, birer kırık ayna parçası gibi Lucien'ın beynine saplanıyordu.

Lucien’ın aldığı bu ruhsal darbeyle birlikte aniden nefesi kesildi, gözleri şokla aralandı. Öfkepati yeteneği artık yalnızca fiziksel dünyaya zarar veren bir güç değildi; doğrudan ruhu hedef alan, zihni içeriden çürüten mutlak bir saldırıya dönüşmüştü.

Kael, karşısındaki adamın sarsılmasını fırsat bilerek, dövüşü tamamen bitirecek o son ölümcül darbe için sağ yumruğunu gökyüzüne doğru kaldırdı. Arkasındaki devasa gölge silueti onunla birlikte devasa bir pençe oluşturdu.

İşte tam o ölüm saliyesinde, Lucien gözlerini vahşi bir kararlılıkla açtı. Ve hayatında ilk kez, kimseye göstermediği o gerçek gücünü serbest bıraktı.

Vücudundaki o asil gümüş aura, dışarıya doğru taşmadı. Tam aksine, inanılmaz bir fiziksel basınçla içeriye doğru çöktü. Tüm o devasa enerji dalgası, milimetrik bir disiplinle adamın kendi kas dokularına, kemiklerine ve hücrelerine bastırıldı. Saf bir kontrol. Mutlak bir disiplin.

Lucien, zihnindeki o yabancı travmaları iradesiyle tek bir saniyede unufak ederek Kael’in havada duran kolunu korkunç bir hızla kavradı ve acımasızca arkaya doğru büktü. Hemen ardından, gümüş enerjiyle donatılmış sert dizini doğrudan Kael’in göğüs kafesine geçirdi.

Çocuk aldığı darbe ve acıyla öne doğru savrulurken, Lucien son ve bitirici hamle olarak kendi alnını, Kael’in o siyah çatlaklarla kaplı alnına tam gücüyle çarptı!

GÜÜÜÜÜÜÜM!

İki muazzam gücün kafa kafaya çarpışmasından çıkan o son patlama sesi, gökyüzündeki bulutları bile ikiye yaracak bir şiddetle tüm şehirde yankılandı. İki farklı aurasal dalga birbirine çarptığında, sokağın üzerindeki hava bir anlığına tamamen vakumlandı.

Ve dövüşün başından beri ilk kez… Kael’in o durdurulamaz, yırtıcı saldırısı bıçak gibi kesilerek durdu.

Lucien, darbenin etkisiyle birkaç adım geri sendeledi. Nefes nefeseydi, göğsü bir körük gibi hızla inip kalkıyordu. O siyah bozulma çatlakları artık adamın şakaklarına, yüzünün sol tarafına kadar ilerlemişti. Ama gözlerindeki o asil parıltı hâlâ yerindeydi; kontrolünü, iradesini tek bir an bile kaybetmemişti.

Kael, dizlerinin üzerine çökmüş halde, gözlerindeki o kan kırmızısı sisin arkasından Lucien’a baktı. Hayatında ilk kez… Gerçekten şaşırmıştı. İçindeki o devasa acı dalgasını göğüsleyen ve yıkılmayan bir iradeyle ilk kez karşılaşıyordu.

Lucien, ağzının içine dolan sıcak kanı asfaltın üstüne tükürdü. Ardından, yüzündeki o siyah çatlaklara tezat oluşturan hafif, gururlu bir tebessümle Kael’e baktı.

“Demek ki mesele sadece ne kadar büyük bir öfkeye sahip olduğun değilmiş, çocuk…”

Etrafındaki o saf, jilet gibi keskin gümüş aura, gecenin karanlığında yeniden asaletle yükseldi.

“…Mesele, o öfkeyi yönetecek ne kadar büyük bir iradeye sahip olduğun.”

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı