Yaşayan Ölüler

Süper olmuş, sanki hikayeyi ben yaşıyormuşum gibi arada sinirleniyorum arada üzülüyorum. Yazar harika bir hikaye yaratmış. Devamını bekliyoruz ailecek. 🤗

Aidan'ın iç sesi, umutları ve çaresizliği nakış gibi işlenmiş. Harika bayıldım.

Güzel gidiyor Tavsiye ederim. Bölümler biraz geç yükleniyor.

Kendini okutuyor. Fazla hayal kırıklıgı var. Ama karakterin güçlenmesi içinde gerekli. Tavsiye ederim. Güzel yazılmış.

Hayattaki en mutlu anlar neden beraberinde korkuyu getirir?!

Yazarın kalemi çok kuvvetli, trajediler film tadında.

Karakterin mücadelesini çok sevdim. Harika..

KİTABIN HARİKALIĞINI YEMİN EDERİM CÜMLELERLE ANLATAMAM. Okuduğunuzda kendinizi kitabın içinde hissedeceksiniz yemin ederim. Işıl yazarımızın harika kurgularından mahrum kalmayın. Alışılmışın dışındaki hikaye örgüsüyle okurken yerinizden kalkamayacak, kitabın bitmesini istemeyeceksiniz. Kalemine, emeğine sağlık. HA-Rİ-KA!!!!!

Olaylar olaylar biri bitiyor biri başlıyor :)

Tavsiye ederim.

Yazarın bu eseri çok daha başarılı olmuş. Mücadele hissiyatını olayları çok iyi ele almış. Ayrıca kitap kapağı çok iyi..

Hikaye harbiden çok sağlam yazılmış aşırı sürükleyici

"Hayattaki en mutlu anlar, neden içimizde derin bir korkuyu da beraberinde getirir?" Bu giriş cümlesi beni hemen yakaladı! Aidan'ın yaşadığı trajediler ve sürekli bir liman arayışı çok dokunaklı. Özellikle "Yolun Sonu"ndaki o çaresizlik hissi... Wayne'i, ailesini, abisini hatırlayamaması ve babasının yüzünü unutması... Çok sarsıcıydı. 😔 Theron'un uyanmaması ve Aidan'ın denize kendini gömmek istemesi, gerçekten içimi burktu. O kadar kayıp yaşayınca insan kendini de kaybediyor, çok gerçekçi bir duygu.

"İki Yılın Ardından" ve "Olanların Sonuçları" bölümlerindeki zaman atlamaları ve Theron'un durumu ise umut verici ama bir yandan da tedirgin edici. Aidan'ın Theron'dan vazgeçmemesi takdire şayan. Ama Theron'un komadan sonraki hali ve hafıza sorunları... "Beni affeder mi ki?" sorusu çok yerinde. Bu kadar acıdan sonra karakterlerin birbirine tutunmaya çalışması çok güzel işlenmiş. Theron'un doğum gününde bile o durgunluğunu atlatamaması, travmanın ne kadar derin olduğunu gösteriyor. Hikaye çok duygusal ve sürükleyici, okuyucuyu içine çekiyor.

Geliştirilebilecek bir nokta olarak, Aidan'ın iç sesindeki o derin çaresizliği ve sonraki bölümlerdeki umuda tutunma sürecini biraz daha detaylandırabilir misin? Yani, o "ölmek istemiyorum" noktasından "asla vazgeçmeyeceğim" noktasına nasıl geldiğini, o geçiş anlarını daha net hissetsek harika olur. Belki küçük bir iç monologla bu dönüşüm daha belirginleşebilir. Ama genel olarak çok etkileyici ve akıcı bir hikaye, bir sonraki bölümü merakla bekliyorum!