smile

Üstat Pero'nun dönüşü! 🤩 Yüz yıl sonra o minicik bedeniyle geri gelmesi ve çırağının onu bir asır boyunca beklemesi... "Bazı bekleyişler, birinin gelmeyeceğini kabullenmek için değil, geleceğini bilmek için yapılırdı" cümlesi beni çok etkiledi. Çırağın, artık "üstadım" demeden konuşması da aralarındaki ilişkinin nasıl değiştiğini çok güzel gösteriyor. Meleran'ın acısını birlikte dinlemeleri de... Sanki her şey yeni başlıyor gibi hissettim. 🥺

Vay be, Mazhar Derinkan'ın ölümüyle açılış yapmak... Gerçekten şok ediciydi. Özellikle Aslıhan'ın cenazedeki o soğukkanlı tavrı, Mihra'nın çileden çıkışıyla tezat oluşturması çok iyi işlenmiş. Mihra'nın "Ağabeyimin güvenliğini sağlamalıydın önce" demesi ve Aslıhan'ın buna karşı "Eğer babamı sen öldürmediysen tabii" demesi arasındaki gerilim beni benden aldı! 😱 Aslıhan'ın geçmişiyle ilgili o anılar, özellikle de Mazhar'ın ona hançeri verirken söyledikleri ve "İmparator" kartı... Ve şimdi o kartın yatağında bulunması! Kim bıraktı bunu? Babasının katili mi? Bir sonraki bölümü nasıl bekleyeceğim şimdi!

Gözetmen'in o "kozmik kaos parçacıkları" demesi ve sonra uzay boşluğunda viskisini yudumlarkenki fotoğrafı... 😂 Cidden bu adam tam bir troll. Ama Violet'in "Zihinsel Çöküş" sorusuna verdiği cevap biraz ürkütücüydü, "ruhunza bir takım şeyler oluyor" ne demek ya? Amber'ın o halleri ve Damian'ın "boş ver onu" demesi de kafamı karıştırdı, sanki geçmişte çok şey yaşamışlar gibi. Yetenek seçimleri de çok komikti, Gomu Gomu No Mi mi? Resmen dalga geçiyorlar! Violet'in "Yarım Cümle" seçimi mantıklıydı bence.

Üstat Pero'nun o küçük bedeniyle bu kadar büyük bir yükü taşıması... Gerçekten içimi burktu. Özellikle o "Ama varacağız" cevabı, teselli değil gerçekti demesi... 🥺 Çırağın, "Beni tutma" dediğinde yaşadığı çaresizlik de çok iyi işlenmişti. O an adını sormak istemesi ama sormaması... "Bazı isimler, dönüşten sonra söylenmeliydi" cümlesi, sonraki bölümler için merak uyandırdı. Umarım döner. Ve o görüler kuyuya dökülürkenki tasvirler, her birinin farklı bir enerjiye dönüşmesi çok etkileyiciydi. 🤩

Vay be, yine çok etkileyici bir başlangıç! Ryu'nun bu kadar kusursuz anlatılması ama Elena'nın o "alttan gelen hüzün"ü fark etmesi... İşte tam da bu noktada hikaye beni yine yakaladı. "Dünyadaki her şeye sahibim, değil mi?" derkenki o melankoli, onun aslında ne kadar yalnız olduğunu gösteriyor gibi. Ve xiulian uygulayamaması... Bu gerçekten can sıkıcı, bir önceki yorumumda da bahsettiğim gibi, bu onun için büyük bir dönüm noktası olacak bence. Elena'nın ona olan bağlılığı ve onu bu kadar iyi tanıması da çok güzel işlenmiş. Bir sonraki bölümde bu durumun nereye varacağını çok merak ediyorum!