Ne zaman geldiğini kimse fark etmedi. Ne bir ses duyulmuştu ne havada en ufak bir dalgalanma olmuştu ne de kaleyi yıllardır gururla koruyan büyüsel savunmalarda herhangi bir değişiklik meydana gelmişti. Şehrin en yetenekli büyücüleri tarafından hazırlanmış, katmanlar hâlinde üst üste yerleştirilmiş koruma büyüleri, uyarı sistemleri ve bariyerler hâlâ yerlerindeydi. Kusursuz görünüyordu. Dokunulmamıştı. Alarm vermemişti. Her şey olması gerektiği gibiydi.

Ve yine de... Onların içinde biri duruyordu. Karanlık bir figür. Sakin. Sabırlı. Toplantıyı sessiz bir merakla izliyordu; sanki şehrin kaderini belirleyen konuşmaları değil de sıradan bir gösteriyi seyrediyormuş gibiydi. Duruşunda saldırganlık yoktu. Acelesi yoktu. Kendini saklama ihtiyacı da duymuyordu. Sadece oradaydı. Görünmeden. Durdurulmadan. Sanki dünyanın kendisi ona geçiş izni vermişti.

Bekledi. Dinledi. Ve sonunda... Konuşmaya karar verdi. Değişim anında gerçekleşti. Odadaki kahkahalar kesildi. Konuşmalar boğazlarda öldü. Sanki görünmez bir el tüm dünyayı sıkıca kavramış gibi herkes olduğu yerde dondu kaldı. Bu yavaşlayan bir hareket değildi. Karşı koyulamayan bir baskı da değildi. Hareket tamamen durmuştu.

Bir komutanın havada kalan eli yerinden kıpırdamadı. Bir başkasının aldığı nefes yarım kaldı. Gözler hareket edebiliyordu, insanlar bilinçlerini koruyordu ama bedenleri artık kendilerine ait değildi. Jhon bunu anında hissetti. Bu yalnızca güç değildi. Bu, gücün ötesinde bir şeydi. Bu, varlığıyla üstünlüğünü kabul ettiren bir otoriteydi. Düşünceleri çalışıyordu. Bedeni ise tamamen hareketsizdi. Ve zihninde tek bir düşünce oluştu. Bir vampir. Ama sıradan bir vampir değil. Çok daha eski. Çok daha güçlü. Belki de mevcut sınıflandırmaların ötesinde bir varlık.

Figür öne doğru bir adım attı. Artık görünüyordu. Artık inkâr edilemezdi. Uzundu. Ancak bu uzunluk yalnızca fiziksel boyutundan kaynaklanmıyordu. Bulunduğu alanı dolduruyordu. Varlığı etrafındaki boşluğu sahipleniyor gibiydi. İnce bir vücuda sahipti ama bu incelik güçsüzlük hissi vermiyordu. Tam tersine, her hareketinde kusursuz bir kontrol vardı. Hareketleri pürüzsüzdü. Kusursuzdu. Daha önce hiç başarısızlık yaşamamış bir avcıyı andırıyordu. Ten rengi solgundu. Fakat hastalıklı ya da ölü gibi değildi. Kusursuzdu. Ay ışığında parlayan işlenmiş mermeri andırıyordu. Uzun siyah saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu. Başını hafifçe çevirdiğinde saç telleri bile sanki kendi iradeleriyle hareket ediyormuş gibi görünüyordu. Yüzü... Rahatsız edici derecede mükemmeldi. İnsanların güzel dediği türden bir güzellik değildi bu. Daha çok kusursuz hesaplanmış bir denge gibiydi. Keskin çene hattı. Belirgin elmacık kemikleri. Dudaklarında duran hafif ve eğlenceli gülümseme. Ama en korkutucu olan gözleriydi. Derin kırmızı gözler. Parlamıyorlardı. Buna ihtiyaçları yoktu. Onların içinde derinlik vardı. Bitmek bilmeyen bir derinlik. O gözlere bakmak, binlerce yılın geçişini izlemiş ve bunu önemsiz bulmuş kadim bir varlığın bakışlarına maruz kalmak gibiydi. Üzerindeki kıyafetler de kendisi kadar kusursuzdu. Koyu renkli katmanlardan oluşan giysiler sessizce hareket ediyor, asil bir soyluluğun izlerini taşıyordu. Kumaşların kenarlarında işlenmiş ince desenler görünüyordu. Bunlar süsleme değildi. Kadim büyülerdi. Kıyafetin içine işlenmişlerdi. Bir adım daha attı. Her hareketinde mutlak bir özgüven vardı.

“Bu yerin merakımı çekecek kadar değerli olduğunu hiç düşünmemiştim.”

Sesi tüm odayı doldurdu. Yüksek değildi. Bağırmıyordu. Ama herkes duydu. En uzak köşedeki kişi bile. Sesinde zorlama yoktu. Kontrol kurmaya çalışmıyordu. Çünkü kontrol zaten ondaydı.

“Anlaşma yaptığımız büyücünün öleceğini beklemiyordum.”

Bakışları kuklalara kaydı. İlgisini çekmişlerdi. Başını hafifçe eğerek onları incelemeye başladı.

“Demek böyle sıra dışı avantajlara sahipsiniz.”

Sesinde hafif bir eğlence vardı. Bir kuklanın yanına geldi. Parmakları kuklanın yüzeyinin hemen üzerinde durdu. Dokunmadı. Sadece inceledi.

“Ve konuşmalarınız sırasında adı geçen şu özel yemekleri de merak etmiştim.”

Dudaklarındaki gülümseme biraz genişledi.

“Fakat anlaşılan o ki... bu merakımı gidermek için geç kalmışım.”

Yeniden yürümeye başladı. Yavaş. Sakin. Kesin. Kimse onu durduramıyordu. Kimse konuşamıyordu. Kimse parmağını bile oynatamıyordu. Ta ki bakışlarını Kazal'a çevirene kadar.

“Lider sensin.”

Bu bir soru değildi. Bir tespitti.

“Bu şehir üzerinde otorite sahibi olan kişi.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Konuşmana izin vereceğim.”

O anda görünmez baskı hafifçe değişti. Tamamen ortadan kalkmadı. Sadece ayarlandı. Kazal bunu anında hissetti. Bedeni hâlâ hareket etmiyordu. Ancak ağzını ve sesini kullanabiliyordu. Vampir sakin bir şekilde devam etti.

“Bu konuşma için baskıyı biraz azaltacağım.”

Kazal kontrollü bir nefes aldı.

“Sen kimsin... ve buraya nasıl girdin?”

Vampirin gülümsemesi değişmedi.

“Kim olduğumun bir önemi yok.”

Sesi sakindi. Ancak taşıdığı anlam ağırdı.

“Eğer sizi öldürmek isteseydim, zor olmazdı bu."

Bir adım daha attı.

“Buraya bunun için gelmedim.”

Sözlerinin odada yerleşmesini bekledi.

“Yalnızca bir sorum var.”

Başını hafifçe yana eğdi.

“Vereceğin cevap bundan sonra olacakları belirleyecek.”

Sonra sanki aklına yeni gelmiş gibi ekledi.

“Cevap vermeden önce şunu da bil.”

Gözleri biraz daha keskinleşti.

“Çevredeki köyler çoktan gözlem altına alındı.”

Odadaki hava hafifçe değişti.

“İnsanlarım onları izliyor.”

Kısa bir duraklama.

“Aynı şey şehrin içinde de geçerli.”

Sessizlik daha da ağırlaştı.

“Bir haftanız var.”

Kimse konuşmadı.

“İnsanlarınızı toplayın... ve burayı terk edin.”

Bir adım daha attı.

“Ya da kalın.”

Sessizlik.

“Ve savunun.”

Gülümsemesi değişmedi.

“Hayatta kalmayı deneyin.”

Masaya doğru uzandı. Dağınık raporların arasından bir kâğıt aldı. Kıta boyunca düşen bölgeleri anlatan rapordu bu. Kısa bir süre göz gezdirdi. Sonra Kazal'a uzattı. Mesaj açıktı. Bu olayların içindeydi. Doğrudan. Kazal sesindeki baskıya rağmen tereddüt etmedi.

“Şu an cevap veremem.”

Bakışlarını vampirin gözlerinden ayırmadı.

“Halkımla konuşmam gerekiyor. Senin gibi biri... Kadim bir Vampir Lordu... ölümlülerin yönetim anlayışını mutlaka biliyordur.”

İlk kez vampirin gülümsemesi belirgin şekilde değişti. Biraz daha genişledi. Biraz daha eğlenmiş görünüyordu.

“Haklısın.”

Başını hafifçe salladı.

“O hâlde zamanını boşa harcama.”

Arkasını döndü. Odadaki baskı son kez ağırlaştı.

“Bir hafta sonra geri döndüğümüzde...”

Sesi alçaldı. Ve bu onu daha da tehlikeli hâle getirdi.

“Burada kalan herkes ordumuzun bir parçası olacak.”

Ve ardından... Kayboldu. Ne bir ışık patlaması oldu. Ne bir ses duyuldu. Ne de büyüsel bir etki hissedildi. Sadece gölgelere karıştı. Bedeni karanlığın içine katlandı. Ve yok oldu. Anında. Baskı ortadan kalktı. İnsanlar hareket etmeye başladı. Ciğerlere hava doldu. Kesik nefesler duyuldu. Şaşkın sesler yükseldi.

Jhon etrafına baktı. Yüz ifadeleri her şeyi anlatıyordu. Korku. Çaresizlik. Ve inkâr edilemez bir gerçek. Hiçbirinin ona karşı savaşma şansı yoktu. Ardından aceleyle yeni bir toplantı başladı. Tartışma yaşanmadı. Kimse karşı çıkmadı. Çünkü herkes aynı sonuca ulaşmıştı. Savaşmak... İmkânsızdı.

Sonrasında Jhon'a her şey anlatıldı. Kadim Vampir Lordları son derece nadirdi ama varlıkları biliniyordu. Böyle bir varlık tek başına bir kıtayı fiziksel ve büyüsel gücüyle yok edebilecek kapasiteye sahipti. Ömürleri binlerce yıl sürüyordu. Bazılarının on binlerce yıl yaşadığına inanılıyordu. Bu süre boyunca aileler kuruyor, ordular oluşturuyor ve imparatorluklar inşa ediyorlardı.

Karar hızlı verildi. Sessizce. Halka her şey anlatılmayacaktı. Gerçek tamamen paylaşılmayacaktı. Yalnızca bilmeleri gerekenler söylenecekti. Hazırlıklar hemen başladı. Emirler şehir boyunca yayıldı. Yakındaki köylere de ulaştırıldı. Panik yoktu. Kaos yoktu. Sadece aciliyet vardı. Mesaj basitti.

“Hayatta kalmak için bu gerekli.”

Eşyalar toplanacaktı. Yiyecekler hazırlanacaktı. Köyler şehir halkıyla birleşecekti. Ve sonra hep birlikte yola çıkacaklardı. Yenilmiş insanlar olarak değil. Gururlarını korumaya çalışan aptallar olarak değil. Hayatta kalmayı seçen insanlar olarak.

Ancak halk cevap istiyordu. Sorular sokaklarda dalgalar hâlinde yayılıyordu. Henüz tam anlamıyla panik başlamamıştı ama huzursuzluk her yerde hissediliyordu. İnsanlar eşyalarını toplamaya başlamıştı. Emir verilmişti ve anlamadıkları şeyler olsa da Kazal'a olan güvenleri hâlâ şehri bir arada tutuyordu. Haberciler durmaksızın çalışıyordu. Herkese aynı şeyi söylüyorlardı. Yakında açıklama yapılacaktı. Herkes gerçeğin duyabileceği kısmını öğrenecekti.

Ve sonra seçim yapacaktı. Kalmak isteyen kalabilecekti. Kimse zorlanmayacaktı. Kimse zincire vurulmayacaktı. Kimse tehdit edilmeyecekti. Fakat yöneticiler açık konuşmuştu. Kalmak ölüm demekti. Hem de uzak bir ihtimal değil. Kesin bir ölüm. Ve belki ölümden bile daha kötü bir son. Bu sırada çevredeki köyler şehre ulaşmaya başlamıştı. Aileler. Arabalar. Hayvanlar. Aletler. Taşınabilecek her şey. Yollar hareket hâlindeki insanlarla dolmuştu. Uzaktaki köylere de haber gönderilmişti ve onlar da mümkün olan en kısa sürede yola çıkacaktı. Plan netti. Beş gün. Beş gün daha şehirde kalacaklardı. Altıncı günün şafağında ise yola çıkacaklardı. Düzensiz bir kaçış olarak değil. Bir halk olarak. Birlikte.

Aynı akşam, vampirin geldiği günün gecesinde, kalenin büyük balkonu hazırlandı. Meşaleler yakıldı. Altın renkli ışıklar taş duvarları aydınlattı. Aşağıdaki geniş meydan kısa sürede insanlarla doldu. Şehir halkı. Köylüler. Yolcular. Herkes gelmişti. Gerçeği duymaları gerekiyordu. Kazal'ın ağzından.

Azamar yanında durdu ve elini kaldırdı. Sessizce bir büyü oluşturdu. Hava kısa süreliğine titreşti. Sonra sakinleşti. Kazal konuştuğunda sesi meydanın her köşesine ulaştı. Sanki herkesin hemen yanında duruyormuş gibiydi.

“Burada söyleyeceklerimi ailelerinize anlatın,” dedi Kazal ağır ama kararlı bir sesle. “Burada olmayanlara anlatın. Herkese anlatın. Karar sizin olacak. Sizleri evlerinizden zorla çıkarmayacağım. Ama bizimle gelmenizi istiyorum. Çünkü yaşamanızı istiyorum.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Öncelikle şunu bilin.”

Meydandaki uğultu yavaşça kesildi. İnsanlar dikkatle dinlemeye başladı.

“Savaşlardan sağ çıktık. Sayısız zorluk atlattık. Hiçbirinizin bu toprakları terk etmek istemediğini biliyorum. Ben de istemiyorum. Bu şehir atalarımızın eviydi. Sonra bizim evimiz oldu.”

Bakışları kalabalığın üzerinde gezindi.

“Fakat son zamanlarda bazı raporlar aldık.”

Ses tonu sertleşti.

“Birçok güçlü krallık düştü. Büyük bölgeler ele geçirildi. Yakın zamanda savaştığımız düşman da bu olaylardan bağımsız değildi.”

Kalabalıkta huzursuz bir uğultu yükseldi.

“Bunun arkasında onlar vardı.”

Sözleri sert bir darbe gibi indi.

“Ve kazandıktan sonra... bize geldiler.”

Meydan yeniden sessizleşti.

“Bize bir hafta süre verdiler.”

Kazal kısa süreliğine Azamar ve Bashu'ya baktı. İkisi de başlarını salladı. Kazal yeniden halka döndü.

“Kadim bir vampir kalemize girdi.”

Sözleri kılıç gibi düştü.

“Savunmalarımız... güvendiğimiz tüm korumalarımız... onun için hiçbir şey ifade etmiyordu.”

Korku kalabalığın içine yayıldı. Eski hikâyeler. Çocuklara anlatılan korkutucu masallar. Unutulmuş efsaneler. İnsanların zihninde yeniden canlandı. Ve liderleri onların gerçek olduğunu doğrulamıştı. Kazal konuşmaya devam etti.

“Müttefiklerimizle bağlantı kurduk. Hâlâ ayakta kalanlarla. Onlardan biri bizi almayı kabul etti.”

Kalabalığın içinde küçük bir umut kıvılcımı doğdu.

“Bu geçici olacak. Yeni evimiz değil. Ama hayatta kalabileceğimiz bir yer.”

Sözlerinin etkisinin yerleşmesini bekledi.

“Bundan sonrası öğreneceklerimize ve karşılaşacağımız şeylere bağlı olacak.”

Kısa bir duraksama.

“Bazı raporlar kıyı bölgelerindeki insanların kıtayı tamamen terk ettiğini gösteriyor. Deniz yoluyla kaçmışlar.”

Bu sözler korkudan daha ağırdı. Durumun büyüklüğünü gösteriyordu.

“İçinde bulunduğumuz durum bu kadar ciddi.”

Kazal'ın sesi biraz yumuşadı.

“Size hiçbir şeyi saklamadım.”

Bakışları yeniden insanların üzerinde dolaştı.

“Seçim sizin dostlarım.”

Ardından sessizlik çöktü. Bu şaşkınlığın sessizliği değildi. Gerçeği kabullenmenin sessizliğiydi. Bir süre sonra Azamar öne çıktı. Kazal gerçeği anlatmıştı. Azamar ise planı anlattı. Büyü yardımıyla sesi tüm meydana ulaştı.

Grupların nasıl oluşturulacağını, erzakların nasıl dağıtılacağını, hangi yolların kullanılacağını, öncülerin nerede görev yapacağını, muhafızların kervanları nasıl koruyacağını ve yaşlılar ile çocukların nasıl güvence altına alınacağını tek tek açıkladı.

Her ayrıntı düşünülmüştü. Her risk hesaba katılmıştı. İnsanlar artık yalnızca bir kalabalık gibi dinlemiyordu. Hayatta kalmaya hazırlanan insanlar gibi dinliyordu. Azamar konuşmasını bitirdiğinde alkış gelmedi. Tezahürat yükselmedi. Sadece anlayış vardı. Toplantı sona erdi. Ve şehir... Kurulduğu günden bu yana ilk kez... Terk edilmeye hazırlanmaya başladı.

---

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı