Slayer, onu bıraktığı yerdeydi; Tapınağın karanlığında sessizce duruyordu. Güneş doğmuş olduğundan, yanmış tapınağın boş salonuna, çatısındaki açıklıktan ve kapılarının devasa yarıklarından biraz ışık süzülüyordu; yine de gölgeler salonun büyük bir kısmını kaplıyordu, bu yüzden hareketsiz duran silueti hiç göze çarpmıyordu.

Doğal olarak…