Araba malikânenin demir kapısından girdiğinde gömleğimin sol yanı sırılsıklam olmuştu. Yol boyunca elimi böğrümden hiç çekmemiştim; parmaklarımın arasındaki kan soğumuş, yapış yapış olmuştu ve her nefes alışımda dikişlerin olduğu yer zonkluyordu, biri oraya küçük bir çekiçle vurup bir şeyi tamir etmeye çalışıyormuş gibi. Camdan malikânenin ön cephesine baktım. Bütün ev karanlıktı. Bir tek ikinci katın en ucundaki pencerelerden birinde sarı bir ışık yanıyordu.
James dikiz aynasından benim nereye baktığımı gördü. Başıyla, belli belirsiz, o pencereyi işaret etti.
“Çalışma odası, efendim,” dedi. “Sizi bekliyor olabilir.”
Araba ana girişin önünde durdu. James inip kapımı açtı. Kalkmaya çalıştığımda böğrümdeki acı bütün bedenime yayıldı ve dişlerimin arasından, annemin duysa ağzımı sabunla yıkayacağı bir küfür kaçtı. James bir şey söylemeden koluma girdi. Ağırlığımın yarısını o taşıyordu; ben de bunu reddedecek kadar gururlu değildim, en azından bu gece değildim. Mermer basamakları yavaş yavaş çıktık, James ön kapıyı açtı ve beni giriş holüne kadar getirdi. Sonra kolumu bıraktı, başını hafifçe eğip iyi geceler diledi. Ona teşekkür ettim. Kapıyı arkasından sessizce kapatıp çıktı ve ben holün ortasında, avizenin soluk gece ışığının altında, tek başıma kaldım.
Ya da kaldığımı sandım.
“Ne oldu?”
Richard merdivenin başında duruyordu. Ceketini çıkarmış, gömleğinin kollarını sıvamıştı; kravatı yoktu, elinde yarısı dolu bir viski bardağı vardı. Beni yukarıdan izliyordu ve ne zamandır orada olduğunu bilmiyordum. Basamakları yavaş yavaş indi. Acele etmiyordu; bu evde acele eden tek şey benim kalbimdi. Son basamakta durdu ve gözleri önce kanlı gömleğime, sonra patlamış dudağıma, en son da şişmiş elmacık kemiğime gitti; bir müfettişin hasar raporunu okuması gibi, satır satır.
“Düştüm,” dedim.
Richard bir süre bana baktı. Sonra ağzından kısa, sessiz bir gülüş çıktı. “Düştün.” Bardağını hafifçe salladı ve buzlar cama çarptı. “Neyin üstüne düştün, Sebastian? Bir yumruğun mu? Üç yumruğun mu? Yüzündeki desene bakılırsa sol elini kullanan biri. Ya da sağını kullanıp sol yanağına vuran.”
Cevap vermedim. Dişlerimi sıkıp ona bakmaya devam ettim. Christopher'ın adını ağzıma alırsam ne olacağını bilmiyordum ve o gece öğrenmek de istemiyordum. Richard bardağından bir yudum aldı, sonra pantolonunun cebinden telefonunu çıkarıp bir numarayı tuşladı ve kulağına götürdü.
“Lang. Benim. Hemen buraya gel. Evet, şimdi. Oğlum düşmüş.”
Son kelimeyi söylerken bana baktı ve dudağının kenarı kıpırdadı. Telefonu kapattı ve odama çıkmamı, doktorun geldiğini söyledi.
Doktor Lang gece yarısını bir saat geçe geldi. Altmışlarında, kısa boylu, tombul bir adamdı; saçları bembeyazdı, gözlüğü burnunun ucuna kaymıştı ve elindeki eski, kahverengi deri çanta muhtemelen kendisinden daha yaşlıydı. Odama girdiğinde uykulu görünüyordu; pijamasının üstüne pardösüsünü geçirdiği belliydi. Ama gömleğimin hâlini görünce gözleri bir anda açıldı.
“Tanrım, evlat. Bu dikişlere ne yaptın?”
Yatağın kenarına oturmuştum. Gömleği çıkarmama yardım etti; kumaş kana yapışmıştı ve ayırırken canım öyle yandı ki bir an tavandaki kırık yaprağın iki tane olduğunu gördüm. Richard kapının eşiğindeydi; kollarını göğsünde kavuşturmuş, omzunu kapı pervazına yaslamıştı. İçeri girmiyordu ama gitmiyordu da. Doktor Lang yarayı temizlerken dudaklarını büzdü. Üç dikiş açılmıştı, kenarlar da kızarmıştı. Çantasından küçük bir şişe ve bir iğne çıkardı.
“Uyuşturucu yapacağım. Yine de biraz acıyacak. Yalan söylemeyeceğim. ‘Hiç hissetmeyeceksin’ diyen doktorların hepsi yalancıdır.”
İğne battığında çarşafı avuçlarımın içinde sıktım. Sonra her yer uyuştu, ağırlaştı ve Doktor Lang işine başladı. İğnenin derimden geçişini hissetmiyordum ama ipliğin çekilişini hissediyordum; garip bir duyguydu, biri beni yeniden dikiyordu, sökülmüş bir oyuncak bebeği diker gibi. Gözlerimi tavana diktim. Christopher'ın yüzü geldi aklıma. Kapıda sırıtırken. Yumruğunu indirirken. “O geceden de pis!” diye bağırırken. Ve en son, bileğini tuttuğumda gözbebeklerinin büyüyüşü. Parmaklarım çarşafın üstünde kendiliğinden kapandı, hâlâ o bileği tutuyorlarmış gibi.
Doktor Lang kıpırdamamamı söyledi. Pardon dedim. Doktor bir an durup gözlüğünün üstünden bana baktı.
“Pardon mu?” Sesi, bir kuşun konuştuğunu duymuş birinin sesiydi. “Yirmi yıldır bu evde doktorum, evlat. Sen on iki yaşındayken ağaçtan düştüğünde de ben diktim, on yedi yaşındayken arabayla bahçe duvarına girdiğinde de. O zaman bana ‘Elini çabuk tut, yaşlı adam’ demiştin.”
Bir şey söylemedim. Doktor omuz silkip işine döndü, ama dudağının kenarında küçük bir şey kıpırdıyordu.
Son düğümü attığında makasla ipliği kesti, yaranın üstüne temiz bir gazlı bez koyup bantladı. Bir hafta ağır bir şey kaldırmayacaktım. Kavga etmeyecektim. Kimseyle yumruk yumruğa gelmeyecektim. Bir de, bu çok önemliydi, kimsenin yumruğunun önüne düşmeyecektim. Çantasını toplarken kapıdaki Richard'a döndü.
“Bir dikiş daha açılırsa enfeksiyon kapar, Richard. O zaman hastaneye gitmesi gerekir. Ben de karışmam.”
“Gitmeyecek,” dedi Richard.
Doktor Lang bir an ona baktı; bir şey söyleyecekti ama söylemedi. Yirmi yıl, Richard Gunson'a söylenmeyecek şeylerin listesini ona çok iyi ezberletmiş olmalıydı. Komodinin üstüne iki kutu ilaç bıraktı, mavi topun yanına; topa bir an baktı, sonra bana. Başını hafifçe salladı, çantasını alıp çıktı.
Oda sessizleşti. Richard kapının eşiğinden ayrıldı, yavaş adımlarla pencereye kadar yürüdü, perdeyi biraz aralayıp karanlık bahçeye baktı. Sırtı bana dönüktü.
“Karşılık verdin mi?”
Soru beklemediğim bir yerden gelmişti. Hayır dedim. Richard döndü; kaşları hafifçe kalkmıştı. Hayır mı, diye sordu. Hayır, dedim bir daha. Bir süre bana baktı. Yüzünde ne öfke vardı ne de üzüntü; kafasının içinde bir defter açmış, bir hesabın iki tarafını topluyordu.
“Gunsonlar düşmez, Sebastian,” dedi sonunda. Sesi sakindi. “Ama düştüklerinde yalnız düşmezler.”
Ne demek istediğini sormadım; sormak, cevabı duymak demekti. Kapıya yürüdü, kolu tuttuğunda durdu ama dönmedi.
“Kimin yaptığını bana söylemen gerekmiyor.” Kapıyı açtı. “Ben öğrenirim.”
Kapı arkasından kapandı.
O gece uyudum. İlaçlar mıydı, yorgunluk mu, bilmiyorum; başım yastığa değdiği anda karanlık beni çekip aldı. Rüyamda ayna yoktu. Daniel yoktu, Sebastian yoktu. Sadece bir ses vardı: parmaklarımın altında gerilen bir kemiğin sesi, gıcırdar gibi, ince, bir kapı menteşesi gibi. Ve ben o sesi dinlerken gülümsüyordum.
Gözlerimi açtığımda sabah olmuştu ve sağ elim yumruk hâlinde göğsümün üstündeydi. Parmaklarımı açmak için kendimi zorlamam gerekti; gece boyunca bir şeyi tutmuş da bırakmak istememişlerdi.
Kapı tıklatıldı ve her sabah kahvaltımı getiren o kısa boylu kadın içeri girdi. Tepsiyi pencerenin önündeki masaya bıraktı. Yüzümdeki morluğu görünce bir an durdu ama hiçbir şey sormadı; başını eğip kapıya yöneldi.
“Bir dakika,” dedim.
Durdu. Omuzları gerildi, bir azar bekler gibi, ve bu bekleyiş o omuzlara yıllardır yerleşmişti. Kaç sabahtır bu odaya giriyordu, bana üç şekerli çay getiriyordu, ve ben onun adını bilmiyordum. Adını sordum.
Kadın bana döndü. Yüzünde garip bir ifade vardı; şaka mı yaptığımı anlamaya çalışıyordu, ya da şakanın sonunda kimin üstüne güleceğimizi.
“Margaret, efendim.”
Ne zamandır burada olduğunu sordum. Elleri önlüğünün kenarına gitti, kumaşı parmaklarının arasında büktü.
“Yirmi bir yıl, efendim. Siz iki yaşındayken geldim.”
Yirmi bir yıl. Ben yirmi bir yaşındaydım. Bu kadın benim bütün hayatım boyunca bu evde, bu koridorlarda tepsi taşımıştı. Sebastian'ı küçük bir çocukken tanımıştı; belki onu yürürken, düşerken görmüş, belki dizini öpmüş, belki gece korktuğunda ona süt ısıtmıştı. Ve Sebastian yirmi bir yıl boyunca adını bir kez bile sormamıştı. Ya da sormuş, sonra unutmuştu. Hangisinin daha kötü olduğunu bilmiyordum.
“Teşekkür ederim, Margaret,” dedim.
Margaret bir süre bana baktı ve gözleri hafifçe parladı. Sonra hızlıca başını eğip çıktı ve kapıyı arkasından her zamankinden biraz daha yavaş kapattı.
Komodindeki telefonu aldım. Ekranda üç mesaj vardı, üçü de aynı kişiden.
Eğlence, 02:14: Eve vardın mı?
Eğlence, 02:41: Lütfen bir şey yaz.
Eğlence, 03:06: Doktora gittin mi? Sadece bunu söyle, yeter.
İlk mesajda kaldım. Eve vardın mı? Annemin sesi geldi kulağıma; hastanenin o soğuk koridorunda, elinde karton bardak. Eve varınca haber ver. Haber verememiştim. O gece o sokakta kalmıştım. Parmaklarım ekranın üstünde bir süre durdu, sonra yazdım: Vardım. Doktor geldi. İyiyim. Gönder tuşuna bastım ve mesajın gittiğini gösteren küçük işaret belirdi. Annem bu mesajı hiç alamamıştı. Ama en azından birileri alıyordu.
Sonra rehbere girdim. Eğlence. Kişiyi düzenle. Harfleri tek tek sildim, yerine yazdım: Elena. Kaydet. Küçük bir şeydi, belki saçma bir şeydi, ama bu telefonda Sebastian'ın bıraktığı izlerden birini silmiştim ve bu, bütün sabahın en iyi hissettiren şeyiydi. Ona söyleyeceğime söz vermiştim. Belki bir gün, “Seni neyle kaydetmiştim biliyor musun?” diye sorabilirdim. Ama değiştirdikten sonra. Ancak değiştirdikten sonra.
Telefon elimde titredi.
Elena: Saat dokuzu on iki geçe cevap veriyorsun ama olsun. 🙂
Hemen ardından bir tane daha: Öğleden sonra müsait misin?
Ne için, diye yazacaktım. Vazgeçtim. Müsaitim.
Öğleden sonra saat üçe doğru odamın kapısı yeniden tıklatıldı. Margaret'ti; ellerini önünde birleştirmişti. Misafirlerim olduğunu söyledi. Elena Hanım ve arkadaşları. Aşağıda, holde bekliyorlardı. Kaç kişi olduklarını sordum. Beş kişiydiler.
Beş kişi. Yani Christopher da. Midem kasıldı. Dün geceki yumruklar geldi aklıma, duvara çarpan sırtım, ve sonra o soğukluk, o sakinlik, o tok ayak sesleri. Geleceğimi söyledim. Margaret başını eğip aşağı indi.
Gardırobun önüne geçtim. Siyah, lacivert, koyu gri; yine aynı renkler, yine aynı cenaze. Elim askıların arasında gezinirken en arkada, poşetinin içinde duran bir şeye takıldı. Beyaz bir tişörttü. Sade, düz, beyaz bir tişört; yakasında hâlâ fiyat etiketi asılıydı. Sebastian bunu hiç giymemişti. Belki biri hediye etmişti, belki bir gece bir mağazada fazla içip almıştı, bilmiyordum. Etiketi kopardım ve giydim, üstüne koyu gri bir hırka aldım. Aynaya baktım. Yüzümün sol tarafı morarmış, dudağımın kenarında kuru bir kan kabuğu vardı. Ama beyaz tişörtün içinde biraz daha az Sebastian gibi duruyordum. Ya da ben öyle sanmak istiyordum.
Merdivenlerden yavaş yavaş indim; bir elim tırabzanda, diğeri böğrümde. Giriş holünde beşi de bekliyordu. Adrian bir duvarın önünde eski bir portreye bakıyordu, ellerini arkasında birleştirmiş, dün geceki müze rehberliğini burada da yapmaya hazır gibi. Emilia ön kapının yanındaki sandalyeye oturmuş, bacak bacak üstüne atmıştı. Elena en öndeydi; üzerinde krem rengi bir kazak vardı ve saçlarını bu kez açık bırakmıştı. Beni görünce bir adım öne çıktı, sonra durdu; ellerini ne yapacağını bilemedi.
Ve Christopher. Holün ortasında duruyordu; bir elinde beyaz, kurdeleyle bağlanmış küçük bir karton kutu, diğer elinde kapaklı bir karton kahve bardağı. Victoria tam arkasındaydı ve bir elini Christopher'ın sırtına koymuştu. Ona destek mi oluyordu, yoksa onu öne mi itiyordu, anlayamadım. Muhtemelen ikisi birden.
Son basamaktan indim. Christopher beni görünce yüzünü buruşturdu, gözleri yüzümdeki morluğa gitti ve bir an bakışlarında bir şey belirdi; pişmanlık değildi tam olarak, ama onun uzak bir kuzeni gibi bir şey. Kimse konuşmuyordu. Victoria, Christopher'ın sırtını parmaklarıyla dürttü. Christopher derin bir nefes aldı, bir adım öne çıktı ve kutuyu bana uzattı.
“Al.”
Kutuyu uzatırken kazağının kolu yukarı kaydı ve bileğinde dört mor iz gördüm. Yan yana, parmak şeklinde. Benim parmaklarım. Bir an gözlerimi o izlerden alamadım; köprücük kemiğimin altında Richard'ın dün sabah bıraktığı izlere ne kadar benziyorlardı. Christopher bakışımı fark etti ve kolunu hızla aşağı çekti.
Ne olduğunu sordum, kutuyu alırken. Christopher bomba olduğunu söyledi. Victoria arkasından koluna bir çimdik attı; Christopher kolunu ovuşturdu ve tamam lan, tamam, diye homurdandı. Boğazını temizledi, gözlerini benden kaçırıp duvardaki portrelerden birine dikti.
“Lune'den. Frambuazlı bitter tart. Bu da kahven. Duble, şekersiz.” Kahve bardağını da diğer elime tutuşturdu. “Eskiden pazar sabahları bunu yemeden kafan çalışmazdı. Hâlâ seviyor musun bilmiyorum. Sevmiyorsan çöpe at. Almamışım gibi davran.”
“Ve?” dedi Victoria arkasından.
Christopher'ın çenesi kasıldı. Bir süre sustu. Sonra hızlıca, ağzında acı bir şey varmış da bir an önce tükürmek istiyormuş gibi söyledi.
“Ve dün için özür dilerim. Dikişini açtım.” Bana baktı, sesi alçaldı. “Ama Victoria için dilemiyorum. Bunu bil.”
Holde kısa bir sessizlik oldu. Sebastian bunu hak etmişti, diye düşündüm. Ama yumrukları ben yemiştim. Ve tuhaftır, o yumrukları yerken, Christopher'ın yüzünü düşünürken, bir an bile ona kızmamıştım. Gerek olmadığını söyledim. Haklı olduğunu.
Christopher'ın yüzü bir anda değişti. Ağzı hafifçe açıldı, kaşları çatıldı; benden bir küfür, bir alay, bir “Siktir git” bekliyordu, bu değildi. Haklı mıydı, diye sordu. Evet dedim. Christopher bana baktı, ben ona; Victoria ikimizin arasında gözlerini gidip getirdi, bir tenis maçı izler gibi, ama topun nereye düşeceğinden korkarak.
Sessizliği Adrian bozdu. Portrenin önünden ayrılıp ellerini birbirine vurdu; duygusal an bitmişti, perdeyi kapatıyorlardı, kendisi açlıktan ölüyordu. Bana döndü, sırıttı.
“Margaret Teyze hâlâ o limonlu kurabiyeleri yapıyor mu? Lise yıllarında buraya sadece onun için gelirdim, sen biliyordun bunu, hiç alınmazdın.”
Margaret Teyze. Adrian onun adını biliyordu. Belki yıllardır biliyordu. Ben ise bu sabah öğrenmiştim ve bu bilgiyi bir madalya gibi taşıyordum. Bilmediğimi, soracağımızı söyledim.
Margaret merdivenin yanında, mutfağa açılan koridorun ağzında bekliyordu. Adrian'ı duymuştu; dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı. Kış bahçesine buyurmamızı, orasının daha sıcak olduğunu söyleyip önümüze düştü. Giriş holünden çıkıp malikânenin arka tarafına uzanan uzun bir koridora girdik. Koridorun duvarlarında eski aile portreleri asılıydı; bir kısmının altında küçük pirinç levhalar vardı ve portrelerin hepsinde aynı çene, aynı kibirli kaş vardı. Koridorun sonunda çift kanatlı, buzlu camdan bir kapı vardı ve Margaret kapıyı iki eliyle itip açtı.
İçerisi camdandı; duvarları da tavanı da. Her yerde büyük saksılarda yeşil bitkiler, köşede küçük bir şelale gibi akan bir su süsü vardı. Ortada alçak, cam bir sehpa ve etrafında beyaz hasır koltuklar duruyordu. Bahçeye bakan tarafta bir cam kapı daha vardı ve onun ardında taş korkuluklu bir teras görünüyordu. Kasım güneşi camlardan süzülüp koltukların üstüne düşüyordu. Günlerdir bu evdeydim ve kimse bana bu odayı göstermemişti; ne evi gezdiren o kadın, ne Richard. Belki Sebastian buraya hiç gelmezdi. Belki bu odayı sevmek bu evde bir zayıflık sayılıyordu.
Oturduk. Ben sehpanın bir ucundaki koltuğa oturdum, yanımdaki koltuk boş kaldı; Elena boş koltuğun öbür yanına, Adrian ve Emilia yan tarafa, Christopher ve Victoria tam karşıma. Margaret geldiğimiz kapıdan çıktı ve birkaç dakika sonra elinde büyük bir tepsiyle döndü: çay, fincanlar, bir şekerlik, tatlı çatalları ve küçük bir tabakta limonlu kurabiyeler. Adrian kurabiyeleri görünce neredeyse ayağa fırladı ve Margaret Teyze'yi sevdiğini ilan etti. Margaret her geldiğinde bunu söylediğini, Adrian Bey'in, söyledi; yüzünde küçük bir gülümseme vardı. Tepsiyi sehpaya bırakıp bana döndüğünde gülümseme biraz söndü. Bana karşı hâlâ dikkatliydi; yirmi bir yılı bir sabahki teşekkürle silemezdim. Başka bir şey isteyip istemediğimi sordu. Teşekkür ettim, hayır dedim.
Emilia'nın gözleri bana döndü. Elindeki su bardağını yavaşça dudaklarına götürdü ama içmedi.
Margaret çift kanatlı kapıdan çıkıp kapıyı arkasından çekti. Kucağımdaki karton kutuyu sehpaya koyup kurdelesini çözdüm. İçinde küçük, yuvarlak bir tart vardı; parlak, koyu, neredeyse siyah bir çikolata, üstünde kıpkırmızı frambuazlar dizilmiş, kenarları ince, çıtır bir hamurdan. Kutuyu açar açmaz keskin, acı bir kakao kokusu yayıldı.
Bitter çikolatayı hiç sevmezdim. Kardeşimle markette aldığımız ucuz sütlü çikolataları severdim; ona çikolatayı ikiye böler, büyük parçayı hep ona verirdim, o da her seferinde benim parçamın daha büyük olduğunu iddia edip ikisini yan yana koyar, cetvelle ölçmeye kalkardı. Bitter çikolata bana hep ilaç gibi gelirdi, zenginlerin çocuklarına “sen bunu hak ediyorsun” demek için verdiği bir ceza. Ve Lune'da bu tartın yarısını yemiştim. Farkında olmadan. Ağzım tanımıştı. Şimdi kutunun içindeki tarta bakarken o yarım tabak geldi aklıma ve bunun bir daha olmasını istemediğimi düşündüm.
Tepsiden bir tatlı çatalı aldım ve tartın kenarından küçük bir parça kestim. Herkes bana bakıyordu, özellikle Christopher. Karşımdaki koltuğa gömülmüş, kollarını göğsünde kavuşturmuştu ama gözlerini benden ayırmıyordu. Çatalı ağzıma götürdüm.
İlk önce acılık geldi. Sonra frambuazın ekşisi. Sonra hamurun tereyağlı tadı. Ve bedenim gevşedi. Omuzlarım kendiliğinden aşağı düştü, gözlerim bir anlığına kapandı; boğazımdan aşağı inen o acı tat, çok uzun zamandır beklenen bir şeydi, bu ağız bu lokmayı Lune'dan beri bir kapının önünde bekliyormuş gibi. Ağzımın içi bu tadı tanıyordu. Dilim tanıyordu. Midem tanıyordu. Güzeldi. Gözlerimi açtım ve elimdeki çatala baktım. Ağzımda hâlâ o tat vardı ve bir lokma daha istiyordum. Bu beni korkuttu, bir yumruktan çok daha fazla.
“Hâlâ seviyorsun,” dedi Christopher. Soru sormuyordu.
Fena olmadığını söyledim; sesim düz çıkmıştı. Christopher burnundan kısa bir gülüş kaçırdı.
“Fena değil, diyor. Eskiden pastanenin camına yapışırdın. Henri seni görünce tartı vitrinden indirip kutuya koymaya başlardı, sen daha kapıdan girmeden.”
Çatalı kutunun kenarına bıraktım ve kahve bardağının kapağını açtım. Simsiyah bir sıvı; kokusu bile sertti. Ben kahvemi şantiyede, plastik bardaklarda, üç şekerle içerdim; sabahın beşinde, eller donmuşken, sütü bol, şekeri bol, ılık bir şey. Ustabaşı her seferinde benimle dalga geçerdi: “Kahve mi içiyorsun, şurup mu, oğlum?” Lune'da Henri'nin bakışından çekinip sade içmiştim ve bedenim onu suyu içer gibi içmişti. Bu kez bırakmayacaktım.
Tepsideki şekerliğe uzandım. Bir kaşık. İki. Üç. Kahveyi karıştırdım; kaşık bardağın kenarına çarptıkça küçük, tıkırtılı sesler çıkardı ve kış bahçesindeki konuşmalar yavaş yavaş kesildi. Bardağı dudaklarıma götürdüm. İçtim.
Ağzımın içi bir anda tiksintiyle doldu. Dilim kahveyi geri itmeye çalıştı, midem kasıldı; şekerli bir çamur içmiştim sanki. Yutmak için kendimi zorladım ve yüzüm kendiliğinden buruştu.
“Sen kahveye şeker koymazdın.”
Emilia'ydı. Su bardağı hâlâ elindeydi ve gözlüğünün ardından bana bakıyordu; sakin, dikkatli. Dün gece bardağıma uzanan elimi gören o gözlerle. Artık koyduğumu söyledim.
“Ama yüzünü buruşturdun.”
Koltuklardaki herkes bana bakıyordu. Bardağı yeniden dudaklarıma götürdüm ve bir yudum daha aldım. Bu kez yüzümü kıpırdatmadım; dişlerimi sıkıp yuttum. Alışacağımı söyledim. Emilia başını hafifçe yana eğdi. Bir şey söylemedi. Sadece su bardağından bir yudum aldı ve bakmaya devam etti.
Bu kadın beni rahatsız ediyordu. Bağırmıyor, alay etmiyor, bir şey sormuyordu. Sadece izliyordu; sabırla, nadir bir türün yanlış ötüşünü not eden biri gibi. Ve ne gördüğünü bilmiyordum.
Adrian ortamı yine kurtardı. Ağzında yarım bir kurabiyeyle konuşmaya başladı. Kahve demişken. Hatırlamıyordum ama anlatacaktı, çünkü bu hikâyeyi bir tek ben hatırlamazsam dünya eksik kalırdı. Kurabiyenin geri kalanını ağzına attı.
“On yedi yaşındaydık. Gece yarısı okulun kapalı havuzuna girmiştik. Sen, ben, Chris. Senin fikrindi tabii.”
“Tabii,” dedi Christopher. İsteksizce de olsa dudağının kenarı kıpırdadı.
“Bekçi geldi. Biz kaçmaya çalışıyoruz. Ben de panikle atlama tahtasından giysilerimle atladım. Kot pantolon, ayakkabı, montla. Mont, kardeşim. Kış montu. Bir anda dibe gittim.” Adrian elleriyle batışını taklit etti, gözlerini kocaman açıp yanaklarını şişirerek. “Ve sen beni kurtarmak yerine havuzun kenarında yere yatıp gülüyordun. Öyle bir gülüyordun ki bekçi bile güldü. Bizi yakalamadı bile. Yanımıza gelip senin gülmeni izledi. Ben dipte ölüyorum, iki kişi yukarıda kahkaha atıyor.”
Elena güldü. Victoria da güldü, Christopher bile başını sallayıp güldü.
“O gece Chris beni çıkardı,” dedi Adrian, Christopher'a doğru kurabiyesini kaldırarak. “Sen hâlâ gülüyordun.”
Ben de gülümsemeye çalıştım. Ama içimde tuhaf bir şey vardı. Sebastian gülebiliyordu demek. Arkadaşlarıyla havuzlara girip yere yatıp gülebiliyordu; onu kurtaran bir arkadaşı, kurabiyeler için malikâneye gelen bir dostu vardı. Kardeşimi hastanelik eden adam. Onun bir canavar olmasını istiyordum. Sadece canavar. Gülmeyen, sevilmeyen, bir havuz kenarında yere yatıp kahkaha atmayan bir canavar. Bunu bilmek daha kolay olurdu. Sonra ne olduğunu sordum. Adrian omuz silkti.
“Sonra her şey değişti. Sen değiştin.” Bir an duraksadı; gözleri Victoria'ya kaydı, sonra hemen geri geldi. “Neyse. Eski hikâyeler.”
Konuşma başka yöne kaydı. Elena babasının galerisinin açılışından, makası sonunda kendisinin tutacağına karar verdiğinden bahsetti; Adrian da yeni aldığı köpekten. Köpeğe Tost adını vermişti.
Christopher çayından bir yudum alırken öksürdü. Victoria bir an ona baktı. Christopher bardağı sehpaya bıraktı ve Adrian'a, sesinde ne şaka ne öfke olan, yalnızca yorgun bir tonla, köpeğin adını değiştirmesini söyledi. Adrian ne demek istediğini anlamadan omuzlarını kaldırdı, sonra anladı ve yüzü kızardı. Kimse çok şükür ki bana bakmadı.
“Dünyanın en aptal köpek adı bu zaten,” dedi Victoria, biraz fazla hızlı, biraz fazla yüksek sesle.
Adrian elini göğsüne koydu, gücenmiş bir şövalye gibi; en sevdiği yemeğin adını vermişti, bundan daha onurlu bir şey olamazdı. Victoria'nın köpeği olsa adını ne koyacağını sordu, Salata mı? Victoria Mr. Darcy koyacağını söyledi. Adrian işte bu yüzden onun köpeği olmadığını söyledi. Herkes güldü ve gülmek, o an, bir yarayı bantlamak gibiydi.
Bir ara Adrian telefonunu çıkarıp köpeğin fotoğraflarını göstermeye başladı ve Elena, Christopher ve Emilia onun koltuğunun etrafına toplandı. Tost bir fotoğrafta bir terliği yiyor, bir başkasında Adrian'ın göğsünde uyuyordu ve ikisi de aynı derecede salak görünüyordu. Victoria ise kalkıp yanımdaki boş hasır koltuğa oturdu.
Bana bakmadı. Elindeki peçeteyi parmaklarının arasında katlıyor, açıyor, yeniden katlıyordu.
“Dün gece,” dedi alçak sesle. “Herkesin önünde. Chris'in önünde.” Peçeteyi bir kez daha katladı. “Onu iki yıldır kimse ağzına almıyordu. Hepimiz gömmüştük. Chris bile. Ben salak gibi açtım.”
Biliyordum. Bunu söyledim.
“Sinirlendim.” Peçeteyi bu kez küçük bir üçgene katladı ve köşelerini tırnağıyla bastırdı. “Sen o kadar farklıydın ki. Çiçeklerle geldin. ‘Cesaretim yok’ dedin. Bardağına dokunmadın. Bir an sanki o gece hiç olmamış gibi davranıyorsun gibi geldi, sanki herkesin yüzüne bakıp ‘Ben iyi biriyim artık’ diyorsun gibi. Sen iyi biri olursan, o gece ne oluyor? O gece sadece benim mi oluyor?”
Hatırlamadığımı söyledim. Victoria acı acı güldü; bildiğini söyledi. Sonunda bana baktı; yeşil gözleri yorgundu, dün gecenin şarabı hâlâ altlarında gölge gibi duruyordu.
“Bazen bu işime geliyor, biliyor musun? Sen hatırlamıyorsan, belki gerçekten hiç olmamıştır. Belki sadece ben hatırlıyorumdur ve ben de bir gün unuturum.” Üçgen peçeteyi avucunun içinde ezdi. “Ama dün senin yüzünü gördüm. ‘Gerçekten böyle bir pislik mi yaptım?’ dediğinde. Sen dalga geçmiyordun.” Sesi titredi. “Bu daha kötü, Sebastian. Dalga geçseydin nefret ederdim. Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Victoria bir süre bana baktı, sonra başını çevirip Christopher'a baktı; Christopher Adrian'ın telefonuna eğilmiş, Tost'un terlik fotoğrafına gülüyordu. Gülerken sol bileğini, farkında olmadan, öbür eliyle ovuşturuyordu.
“Onu çok kırdım,” dedi Victoria. Sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.
Sonra kalkıp Christopher'ın yanına gitti, elini onun omzuna koydu. Christopher başını kaldırmadan elini tuttu.
Bir saat kadar sonra Elena bana döndü ve bahçeyi gösterip gösteremeyeceğimi sordu. Benim de pek bilmediğimi, ama gezebileceğimizi, kaybolursak Margaret'i çağıracağımızı söyledim. Kış bahçesinin dış mekandaki bahçeye açılan cam kapısından çıktık. Hava soğuktu; Elena kazağının kollarını parmaklarının üstüne çekti. Çakıl taşlı bir yol, uzun çitlerin arasından bahçenin derinliklerine doğru uzanıyordu ve bir tarafında budanmış gül ağaçları vardı. Kasımdı ayıydı, tek bir çiçek yoktu; sadece dikenli, çıplak dallar. Bir süre konuşmadan yürüdük, çakılların ayaklarımızın altında çıkardığı sesten başka bir ses yoktu.
Mesajlarına cevap verdiğimi söyledi sonunda. Verdiğimi söyledim. Sabahın dokuzunda ama olsun, dedi ve gülümsedi; sonra gülümsemesi yavaşça kayboldu ve durdu. Ben de durdum. Gözleri çıplak gül dallarındaydı.
“Biliyordum,” dedi. “Victoria'yı. O geceyi. Hepimiz biliyorduk. O gece benim evimde yapman şaşırtmadı değik.” Bir dalın ucunda kalmış kuru bir yaprağı parmaklarının arasında ufaladı. “Sabah merdivenden inerken Victoria'yı gördüm, basamakta oturuyordu. Yüzünü gördüm. Sonra seni gördüm, anlamayacak kadar aptal değilim.”
Bir şey söylemedim. Söyleyecek bir şey yoktu.
“Kızgın değilim,” dedi, sonra başını iki yana salladı. “Hayır. Kızgınım. Ama sana değil. Yani… o zamanki sana.”
“O zamanki ben.”
Kısa, buruk bir gülüş çıktı ağzından. “Saçma geliyor, biliyorum. Aynı insan. Aynı yüz. İki yıl boyunca o geceyi hiç ağzına almadın. Ve dün… dün o geceyi ilk kez duyuyormuş gibi bakıyordun.” Ufaladığı yaprağın kırıntılarını avucundan silkeledi. “Bugün holde beyaz bir tişörtle merdivenden inen sendin. Dün çiçekleri getiren sendin. O zamanki seni tanıyorum. Bu seni tanımıyorum. Ve hangisinin gerçek olduğunu bilmiyorum.”
Aynı insan değil, demek istedim. Ben o değilim. Ben Daniel Hayes'im. Annem ve kardeşim var. Elena, o adamı tanıyorsun ve haklısın, o bir pislikti. Ama ben o değilim. Söyleyemedim. Kelimeler dilimin ucuna kadar geldi ve orada, dişlerimin arkasında, bir kapının önünde bekleyen misafirler gibi durdular.
Bir şey daha olduğunu söyledi. Sesi titredi, kollarını kendine sardı.
“Dün gece Christopher'ın bileğini tuttuğunda… sana bakamadım. Seni tanıyordum ama o an tanımıyordum. Yüzün…” Durdu. “Yüzün boştu, Sebastian. Gülüyordun ama yüzünde hiçbir şey yoktu, tanıdım Sebastian'da asla bu ifadeye görmedim.”
“Ben de tanımadım,” dedim. “Kendimi.”
Elena bana baktı, uzun uzun; gözleri dolmuştu ama ağlamıyordu. Sonra elini uzattı ve elimi tuttu. Parmakları soğuktu.
“Ama beni korudun,” dedi. “Eskiden Chris ne derse desin gülerdin. Bir kez bile benim için bir şey demedin. Dün dedin.”
Elinin sıcaklığını hissettim, ya da soğukluğunu, bilmiyorum; ikisi de aynı yere dokunuyordu. İçimde bir şey yumuşadı. Ve sonra Christopher'ın korkusu geldi aklıma. Bileğinin parmaklarımın altında gerilişi. O an hissettiğim şey. O doyma hissi. Seni korumak için yapmadım, demek istedim. Belki ilk saniyede öyleydi. Ama sonra… sonra hoşuma gitti, Elena. Onun korkması hoşuma gitti.
“Seni korumak istedim,” dedim. Yalan değildi. Ama bütün doğru da değildi.
Elena başını omzuma yasladı; bunun için biraz eğilmesi gerekti ve eğildi. Bir süre öyle durduk. Rüzgâr çıplak gül dallarını sallıyordu.
“Çiçekleri odama koydum,” dedi kısık sesle. “Başucuma. Sabah uyanınca ilk onları gördüm. İlk kez bir sabah uyanınca ilk gördüğüm şey senden bir şeydi.”
Bir süre sonra geldiğimiz yoldan geri döndük. Taş basamakları çıktığımızda Christopher terastaydı; taş korkuluğa dirseklerini dayamış, bahçeye bakıyordu, dudaklarının arasında bir sigara vardı. Bizi görünce doğruldu ve Margaret'in içeride içirtmediğini söyledi. Elena bir an Christopher'a, sonra bana baktı; elimi hafifçe sıkıp bıraktı ve üşüdüğünü, içeri geçtiğini söyledi. Cam kapıyı açıp kış bahçesine girdi; kapı arkasından kapandı ve camın ardından Adrian'ın ona bir kurabiye uzattığını gördüm.
Terasa, Christopher'ın yanına çıktım. Christopher cebinden sigara paketini çıkarıp bana uzattı. Elim paketin içinden bir sigara çekti, hiç düşünmeden, ve parmaklarımın arasına yerleştirdi. Christopher çakmağını yakıp alevi bana doğru tuttu; eğildim ve ilk nefesi çektiğimde göğsüme yayılan duman bedenimi bir anda gevşetti. Şantiyede herkes içerdi, bir tek ben içmezdim; ustabaşı bana “sütçü kuzu” derdi, bazen sevgiyle, bazen alayla. Ama bu ciğerler dumanı tanıyordu. Christopher'ın yanına, korkuluğa yaslandım ve bir süre konuşmadan içtik.
Christopher sol bileğini sağ eliyle ovuşturuyordu; farkında olmadan yaptığı bir hareketti. Bileğinin nasıl olduğunu sordum. Christopher elini çekti, sonra omuz silkti.
“Morarmış amına koyayım. Victoria buz koydu. Hem de bütün gece.” Kısa, alay dolu bir şekilde güldü. “Komik, değil mi? Ben sana vuruyorum, dikişini açıyorum, yüzünü dağıtıyorum. Senden daha fazla hasar alan da ben oluyorum.”
Sigarasından derin bir nefes çekti, dumanı yavaşça bıraktı. Dün bana bir şey olduğunu söyledi. Ne olduğunu sordum. Bilmediğini söyledi, gözleri bahçedeydi.
“Eskiden de pislik biriydin. Yıllardır tanıyorum seni. Ama pisliğin bile bir şekli vardı. Dalga geçerdin, sırıtırdın, sonra unuturdun. Seni tanıdığım için ne yapacağını bilirdim, hava durumunu bilir gibi.” Sigarasının külünü korkuluğun üstüne silkti. “Dün öyle değildi. Dün gözlerin bomboştu. Sanki beni gerçekten…”
Sustu. Gerçekten ne, diye sordum. Boş vermemi söyledi.
Bir süre sigaralarımızı içtik. Rüzgâr dumanı alıp götürüyordu.
“O geceden sonra,” dedi Christopher. Sesi değişmişti; daha alçak, daha yorgun. “Victoria'yla iki ay konuşmadık. İki ay. Seninle konuşmaya devam ettim ama. Biliyor musun neden? Çünkü seninle konuşmasam herkes sorardı. Gunsonların oğluyla neden konuşmuyorsun, Chris? Ne diyecektim?” Başını iki yana salladı. “Sonra bir gece Victoria kapıma geldi. Yağmur yağıyordu, şemsiyesini bile almadan resmen koşa koşa gelmiş, gerizekalı. Ağlıyordu. Ben de… affettim. Salak gibi.”
Salaklık olmadığını söyledim. Christopher bana döndü ve ne olduğunu sordu o zaman. Bir an düşündüm.
“Bilmiyorum. Sevmek herhalde.”
Christopher uzun uzun bana baktı; sigarası parmaklarının arasında yanıp duruyordu, külü uzamıştı ve düşmek üzereydi.
“Hapishane seni gerçekten değiştirmiş,” dedi sonunda. “Ya da kafana vuran her kimse.”
Sigarasını korkuluğa bastırıp söndürdü ve izmariti bahçeye fırlattı. Sonra doğruldu ve bana baktı.
“Seni hâlâ sevmiyorum, Gunson. Bunu bil.”
“Biliyorum.”
“İyi.” Bir an durdu. “Bu bir başlangıç.”
Terastan indik, kış bahçesine doğru döndü. Tam o sırada malikânenin ön tarafından bir araba sesi geldi; çakıl taşlarının üstünde yavaşlayan lastikler, bir kapının kapanışı. Christopher'ın eli kapının kolunda durdu. Ben de sigaramı korkuluğa bastırıp söndürdüm. Christopher bir an bana baktı, sonra cam kapıyı açıp kış bahçesine girdi; ben de arkasından girdim. Sigaranın kokusu üstümüze sinmişti, ikimizin de, aynı suçu işlemiş iki çocuk gibi.
İçeride herkes araba sesini duymuştu. Adrian telefonunu cebine koymuş, Elena koltuğunda dikleşmişti; Christopher, içeri girer girmez Victoria'nın yanına geçti. Daha oturmamıştık ki koridordan ayak sesleri geldi. Sert, düzenli adımlar. Çift kanatlı kapının buzlu camında uzun bir gölge belirdi ve kapı açıldı.
Richard lacivert takım elbisesinin içinde, saçları kusursuzca geriye taranmış, yüzünde sıcak bir gülümsemeyle kapıda durdu. Bütün gün bu anı bekliyormuş gibi kollarını hafifçe açtı.
“Ah, ne güzel bir sürpriz.”
Oturanlar ayağa kalktı; Emilia dışında. Adrian'ın ağzındaki kurabiye neredeyse boğazında kalacaktı, öksürdü, Elena sırtına vurdu.
Richard içeri girdi ve tek tek herkesi selamladı. Elena'nın iki yanağından öptü ve gittikçe annesine benzediğini söyledi. Adrian'ın sırtına vurdu, babasının golf sopalarını hâlâ onda unuttuğunu söyleyip söylemediğini sordu. Victoria'nın elini tuttu ve bu rengin ona çok yakıştığını söyledi. Emilia'ya başıyla selam verdi ve Emilia da oturduğu yerden aynı şekilde karşılık verdi. Herkese adıyla seslendi. Herkese aynı sıcak gülümsemeyi verdi. Bir cüzdandan çıkarılıp herkese eşit dağıtılan bozuk paralar gibi.
Sonra Christopher'a döndü. “Christopher.”
Elini uzattı. Christopher bir an duraksadı, sonra elini sıktı. Richard eli bırakmadı. Gülümseyerek Christopher'ın elini tutmaya devam etti, sonra diğer elini kaldırıp onun sol bileğinin üstüne koydu; hafifçe, bir babanın oğlunun arkadaşına göstereceği samimiyetle. Başparmağı kazağın kolunu biraz yukarı itti ve mor izler ortaya çıktı. Richard'ın başparmağı tam o izlerin üstüne bastırdı. Christopher'ın yüzü bir anda bembeyaz oldu, dudakları gerildi, ama sesini çıkarmadı.
“Bileğine ne oldu, Christopher?” Richard'ın sesi yumuşaktı. Kaygılıydı bile.
Christopher yutkundu. Kapıya çarptığını söyledi; sesi bir yerde takıldı.
“Kapıya.” Richard başını salladı; gülümsemesi hiç bozulmadı. Başparmağı bir saniye daha bastırdı. “Kapılar tehlikelidir. Bu evde de çok kapı var. Dikkatli olmalısın.”
Elini bıraktı. Christopher kolunu göğsüne çekti ve bir adım geriledi, Victoria'nın omzuna çarptı.
Ve ben o an fark ettim. Richard'ın başparmağı, Christopher'ın bileğinde, benim parmaklarımın bıraktığı izlerin tam üstündeydi. Aynı yerde. Aynı açıyla. Yumuşak başlayıp yavaş yavaş sertleşen aynı tutuş. Dün gece ben de tam böyle tutmuştum. Dün sabah Richard da benim omzumu tam böyle tutmuştu. Bu tutuşu nereden biliyordum?
Richard herkese dönüp kalmalarını söyledi; sesi yine neşeli, yine sıcaktı. Margaret onlara akşam yemeği hazırlayacağını, kendi evlerindeymiş gibi olmaları gerektiğini söyledi. Sonra bana döndü.
“Sebastian. Yemekten sonra çalışma odama gel.”
Cevap beklemeden döndü ve çift kanatlı kapıdan çıktı. Buzlu camın ardındaki gölgesi koridorda küçüldü, küçüldü; ayak sesleri uzaklaşıp kayboldu. Kış bahçesinde kimse konuşmuyordu ve köşedeki şelalenin şırıltısı bir anda çok yüksek gelmeye başlamıştı, biri sesini açmış gibi.
Christopher bileğini ovuşturuyordu. Bana döndü; gözlerinde bir soru vardı, sonra soruyu yüksek sesle sordu: Ona söylemiş miydim? Hayır dedim. Christopher bana baktı. İnanıp inanmadığını anlayamadım; belki o da anlayamadı.
Adrian boğazını temizledi. Artık kalkmaları gerektiğini, geç olduğunu söyledi. Saat daha beş bile değildi. Ama kimse itiraz etmedi. Hep birlikte çift kanatlı kapıdan çıkıp uzun koridoru geçtik. Kimse konuşmuyordu. Duvardaki portrelerin önünden geçerken Adrian bir an hızlandı, o resimlerdeki gözler onu izliyormuş gibi, ve belki de izliyorlardı.
Giriş holünde vedalaştılar. Adrian sarılırken bu kez dikişlerime dikkat etti, kollarını sadece omuzlarıma doladı ve kulağıma Tost'u bir gün getireceğini fısıldadı; beni sevecekti, herkesi severdi, Chris'i bile. Sonra bir an durdu ve daha da alçak sesle, adını değiştireceğini, Patates koyacağını söyledi. Patates. Bir an Evelynn'in tabağımdan çaldığı kızarmış patatesler geldi aklıma ve gülümsedim; Adrian bunu kendi esprisine güldüğüm sandı ve memnun bir şekilde sırtıma hafifçe vurdu.
Emilia başıyla selam verdi; ön kapıdan çıkarken bir an durdu ve bana döndü, bir şey söyleyecek gibi oldu, gözleri yüzümde bir saniye fazla kaldı, sonra vazgeçip çıktı. Victoria, Christopher'ın koluna girmişti. Christopher bana bakmadan çıktı, ama kapının eşiğinde, bana dönmeden, eliyle belli belirsiz bir hareket yaptı; bir selam mı, bir uyarı mı, anlayamadım.
Elena en son kaldı. Kapının eşiğinde durdu, bir an tereddüt etti, sonra hafifçe eğilip bana sarıldı; kısaca, dikişlerimden uzak. Saçları yüzüme değdi. Yasemin. Ve altında, yine, terebentin.
“Yarın ararım,” dedi kulağıma.
Açacağımı söyledim. Geri çekildi, gülümsedi, sonra ön basamaklardan inip arabasına bindi. Kapıyı kapattım ve holde yalnız kaldım.
Kış bahçesine geri dönüp sehpadaki karton kutuyu aldım; tartın yarısı hâlâ içindeydi. Şekerli kahveyi orada bıraktım. Kutuyla birlikte merdivenleri çıkıp odama geçtim. Akşam yemeğini Margaret odama getirdi, tepsiyi pencerenin önündeki masaya bıraktı ve başka bir şey isteyip istemediğimi sordu.
“Bir kahve,” dedim. Kelimeler ağzımdan ben düşünmeden çıkmıştı. “Sade, şekersiz olsun.”
Margaret bir an bana baktı. Dört sabahtır getirdiği üç şekerli çaylar geldi aklıma; onun da aklına gelmiş olmalıydı. Sonra başını eğdi.
“Eskiden akşam yemeğinden sonra hep böyle içerdiniz.”
Çıktı ve birkaç dakika sonra küçük, beyaz bir fincanla döndü, fincanı tepsinin yanına bıraktı.
Yemeği yemeye çalıştım; tabağın yarısı soğudu. Kahveye de dokunmadım, o da soğudu. Sonra, Margaret'ın getirdiği karton kutuyu açtım, çatalı aldım ve bir parça kestim. Ağzıma götürdüm. Acı. Ekşi. Tereyağı. Ve yine o gevşeme; omuzlarımda, göğsümde, midemde. Bir parça daha kestim. Bir tane daha. Sonra fincanı aldım ve soğumuş, şekersiz kahveden bir yudum içtim.
Doğru tat buydu. Bu ağız için doğru tat buydu.
Fincanı masaya bıraktım ve ellerime baktım.
Kapı tıklatıldı. Margaret'in sesiydi; Richard Bey beni çalışma odasında bekliyordu. Geleceğimi söyledim.
Ayağa kalktım ve kutunun kapağını kapattım. Ben Daniel Hayes'im, dedim içimden. Yirmi bir yaşındayım. Annem ve kardeşim var.
Odamdan çıktım. Ağzımda hâlâ bitter çikolatanın tadı vardı.
Ve, bu artık hoşuma gidiyordu.
BÖLÜM NOTU
Bu bölümlerin taslak olduğunu belirtmek isterim.

İlk yorum yazan sen ol!
Henüz yorum yapılmadı