Şantiyeden çıktığımda gece şehre çoktan inmişti. Gökyüzü kapkara bulutlarla kaplıydı. Hava buz gibiydi; soğuk, ceketimin yakasından içeri sızıyordu. Bütün gün çimento torbası taşımaktan sırtım tutulmuştu.

Etraftaki insanlar başlarını önlerine eğmiş, bir an önce evlerine ulaşmak için adımlarını hızlandırıyordu.

Benimse eve dönmek için hiç acelem yoktu.

Ceketimin cebinden telefonumu çıkardım. Ekranda annemden iki cevapsız arama vardı. Saate baktım; şaşırmadım. Her akşam bu saatte arardı. Eve gitmeden önce her zamanki gibi hastaneye uğrayacaktım. Bu artık bir rutin değil, üzerimden atamadığım bir yük hâline gelmişti.

Annemi aradım. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı.

“Daniel.”

“Nasılsın anne?”

“İyiyim oğlum.” Sesi yorgundu, biraz da tıkalı. Ağlamıştı belki de. “İşten çıktın mı?”

“Evet. Şimdi hastaneye geçeceğim.”

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.

“Bugün biraz gecikebilirim,” dedi annem. “Eve uğrayıp üzerimi değiştireceğim. Sabahtan beri aynı kıyafetlerle hastanedeyim.”

“Tamam. Acele etme.”

“Bir şeyler yemeyi unutma, Daniel.”

“Sen de unutma.”

“Ben yedim.”

“Ne yedin?”

Bir an sustu. “Bir çay içtim. Bir de simit.”

“Anne.”

“Tamam, tamam.” Hafifçe güldü. “Asıl sen kendine bak. Bütün gün ayaktasın, doğru düzgün beslendiğin yok. İkimiz de hayalete döndük.”

İstem dışı gülümsedim. “Merak etme anne. Bir şeyler yerim.”

“Hep öyle diyorsun.”

Sonra yine o sessizlik. Annemin sesi yumuşadı.

“Daniel... Bugün gittiğimde yine tepki vermedi. Elini tuttum, adını söyledim. Hiçbir şey. Doktor da ezbere birkaç cümle dışında bir şey söylemedi. Durumu stabil, beklemeye devam ediyoruz. Her gün aynı cümleler.”

Başımı kaldırıp karşı kaldırımdan geçen insanlara baktım. Elindeki ağır poşetleri taşımaya çalışan yaşlı bir adam, şemsiyesinin altında birbirine sokulmuş genç bir çift… Herkesin kendine ait küçük telaşları vardı. Bizim hayatımızsa aylardır o hastane odasında asılı kalmıştı.

“Doktorlar ne diyorsa o, anne. Biraz daha sabretmekten başka çaremiz yok.”

“Biliyorum ama…”

Cümlesini tamamlamadı. Zaten tamamlamasını ben de istemiyordum.

“Birazdan görüşürüz,” dedim.

“Tamam oğlum. Dikkat et kendine.”

Telefonu kapatıp cebime koydum. Derin bir nefes aldım ve yürümeye devam ettim.

Kardeşim neredeyse üç aydır o hastanedeydi. Her şey tek bir gecede kopmuştu. Bir gün önce mutfak masasında ödevleri yüzünden sızlanıyordu. Ertesi gece ise onu sokakta, bilinci tamamen kapalı bulmuşlardı. Kafasına aldığı sert darbeler beyninde ağır hasarlar bırakmış, acilden çıktıktan sonra doğrudan komaya girmişti.

O günden beri doktorların söylediği kelimeler değişse de gerçek hiç değişmemişti: Beklemek.

Sadece beklemek.

İnsanın hayatındaki en acımasız şey, elinden hiçbir şey gelmeyişiydi. Bir düşmanla savaşabilirdin, bir sorunu söküp atabilirdin. Ama karşındaki şey, hastane odasında makinelere bağlı yatan ve sana bir kez bile cevap veremeyen kardeşinse, öfkeni kusacak bir duvar bile bulamıyordun.

Üstelik… O caninin adı, her nefes alışımda aklımın bir köşesinde yankılanıyordu.

Sebastian Gunson.

Aklıma geldiğinde çenemi öyle sıkıyordum ki diş etlerim sızlıyordu. Kardeşimin hayatını karartan o adam şimdi cezaevindeydi. Pahalı avukatlarının arkasına saklanmış, duruşma gününü bekliyordu. Biz ise burada her gün yavaş yavaş ölüyorduk.

Bazen kalabalığın ortasında durup insanları izliyordum. Nasıl bu kadar normal gülebiliyorlardı? Ya bir gün o adam dışarı çıkarsa? Bir insan, başkasının hayatını cehenneme çevirdikten sonra nasıl yeniden sokaklarda elini kolunu sallayarak yürüyebilirdi?

Bu dünyada adalet, yalnızca masumların canını yakan bir yalandan ibaretti.

Başımı iki yana sallayıp düşünceleri kovdum. Şimdi sırası değildi.

Hastanenin otomatik kapılarından içeri girdiğimde dezenfektan kokusu yüzüme bir tokat gibi çarptı. Dışarıdaki soğuğun yerini boğucu bir sıcaklık almıştı.

Danışmanın önünden geçerken görevliye başımla selam verdim. Artık buranın demirbaşlarından biri sayılırdım. Hangi kata çıkacağımı sormuyorlardı bile.

Asansörün önünde beklerken duvardaki saate baktım. Akşamın sekizini geçmişti.

Kapılar açıldı. İçeri girip kardeşimin katının düğmesine bastım. Asansörün aynasında kendime baktım. Saçlarımda hâlâ çimento tozu vardı. Göz altlarım mor halkalarla çevrilmişti. Annem haklıydı; hayalete dönmüştüm. Günler iş, hastane ve ev arasında birbirinin kopyası olmuştu.

Koridorda birkaç hemşirenin konuşmalarını, uzak bir odadan gelen televizyon sesini duydum. Kardeşimin odasına yürüdüm ve kapıyı hafifçe araladım.

İçeride annem henüz yoktu.

Kardeşim her zamanki gibi yatağında yatıyordu. Başının çevresindeki cihazlar, koluna bağlı serum ve monitörün düzenli aralıklarla çıkardığı o bip sesi… Bunların hepsi artık hayatımın bir parçası olmuştu.

Kapıyı kapatıp yanına yaklaştım. “Selam.”

Cevap vermedi. Sandalyeyi çekip oturdum, ceketimi sandalyenin arkasına astım. Birkaç saniye yüzüne baktım. Uyuyor gibi görünüyordu. Sanki birazdan gözlerini açıp neden bu kadar geç kaldığımı soracaktı.

İnsan bazen gerçeği bilse bile kendini kandırmak istiyordu.

Elimi uzatıp parmaklarını tuttum. Soğuktu. Her zaman soğuktu.

“Bugün iş biraz yoğundu,” dedim. “Ustabaşı yine bir sürü iş çıkardı. Yarın beton dökülecekmiş, bütün gün merdiven inip çıktım. Bacaklarım kopacak gibi.”

Monitör bip sesini çıkardı.

“Sen olsan kesin benimle dalga geçerdin.” Yüzümde acı bir gülümseme oluştu. “Bana sürekli tembel derdin, hatırlıyor musun? Cumartesi sabahları odama dalıp perdeleri açardın. ‘Kalk artık, tembel!’ diye bağırırdın.” Bir an durdum. “Şimdi her sabah beşte kalkıyorum. Görsen inanmazsın.”

Parmaklarını hafifçe sıktım. Hiçbir tepki yoktu.

Gözlerimi kapatıp başımı öne eğdim. Bir süre yalnızca monitörün sesini dinledim.

Sonra aklıma yine o adam geldi. Gülümsemem soldu.

“Biliyor musun…” diye fısıldadım. “Bazen onun burada olmasını istiyorum. Şu an. Tam şu odada, karşımda dursun. Seni bu hâlde görsün. Yüzüme baksın. Ne yaptığını bir kez olsun anlasın istiyorum. Ve sonra…”

Cümlenin sonu boğazımda takıldı. Ve sonra ne yapacaktım?

Cevabı biliyordum. Bunu bilmek beni korkutuyordu.

Kardeşimin parmaklarını gereğinden fazla sıktığımı fark edince hemen elimi gevşettim.

“Özür dilerim,” dedim yutkunarak. “Bazen kendimi kontrol edemiyorum.”

Tam o sırada kapı açıldı. Annem elinde çantasıyla içeri girdi. Üzerini değiştirmişti ama yüzündeki yorgunluk saklanabilecek gibi değildi. Bana bakıp hafifçe gülümsedi.

“Geç mi kaldım?”

“Hayır, ben de yeni geldim.”

Annem yatağın diğer tarafına geçti, eğilip kardeşimin alnını öptü. Sonra bakışları ellerime kaydı.

“Ellerine bak. Yine eldiven takmamışsın.”

“Taktım anne. Yırtıldı.”

“O zaman yenisini al.”

“Alırım.”

“Hep alırım diyorsun.” Başını iki yana salladı. “Kafeteryaya iniyorum. Sen ne yiyeceksin?”

“Gerek yok anne.”

“Daniel…” Bana o tanıdık bakışı attı. “Bir şeyler yiyeceksin.”

İtiraz etmek için ağzımı açtım ama vazgeçtim. “Tamam anne. Sen ne alırsan.”

“Çok bekletmem.”

Kapıdan çıkarken kardeşime son kez baktı ve çıktı. Oda yeniden sessizliğe büründü.

Cebimden telefonumu çıkardım. Saate bakacaktım ama güç tuşuna basmadım. Ekranın siyah camı loş ışıkta bir ayna gibi önümde duruyordu.

Tam o sırada ekrandaki yansımama takıldı gözüm. Elim durdu.

Bir şeyler tuhaf görünüyordu. Telefonu yüzüme biraz daha yaklaştırdım.

Dudaklarım… Gülümsüyor muydu?

Kaşlarım çatıldı. Hayır, az önce kesinlikle gülümsemiyordum. Çenemi sıktım, yüzümü düzeltmeye çalıştım. Ama ekrandaki dudaklarımın kenarındaki o alaycı kıvrım bir türlü kaybolmuyordu. Gözlerimin akı kan çanağı gibi kızarmıştı. Uykusuzluktan olduğunu düşündüm.

Telefonu neredeyse elimden düşürecektim. Hemen ayağa kalktım.

“Ne oluyor lan?”

Sesim neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı. Hızlı adımlarla odadan çıkıp koridorun sonundaki tuvalete girdim. Lavabonun önüne geçip başımı kaldırdım.

Aynadaki yüz benim yüzümdü. Aynı dağınık kahverengi saçlar, aynı çene. Ama ifadem… Dudaklarımın kenarları hafifçe yukarı kıvrılmıştı. Sanki çok karanlık bir şeye gülüyordum. Oysa uzun zamandır gülmek için tek bir sebebim bile olmamıştı.

Elimi sertçe ağzıma götürdüm. Parmaklarımın temasıyla o ifade bozuldu. Aynadaki adam artık gülümsemiyordu.

Bir adım geriye çekildim.

“Yorgunluktan,” diye fısıldadım kendi kendime. “Sadece yorgunluktan, Daniel.”

Musluğu açıp yüzüme birkaç kez soğuk su çarptım. Kalbim hızlı hızlı atıyordu.

Telefonum cebimde titredi. Annemin mesajıydı: Birazdan geliyorum. Sana da çay ve bisküvi aldım.

Ekrana baktım, sonra yeniden aynaya. Kendi yansımamla göz göze gelmek istemedim. Telefonu cebime koyup dışarı çıktım.

Odaya döndüğümde kardeşim hâlâ aynı şekilde yatıyordu. Sandalyeye oturdum ama bu kez elini tutmadım.

Annem kısa süre sonra geldi. Karton bardaklardan birini bana uzattı, bir paket bisküviyi kucağıma bıraktı.

“Hepsini yiyeceksin.”

“Yiyeceğim.”

Yüzüme dikkatle baktı. “Bembeyazsın. İyi misin?”

“Yorgunum anne. Sadece yorgunum.”

Bir şey söylemedi ama gözlerini bir süre yüzümden ayırmadı.

Uzun bir bekleyişin ardından koridorlar sakinleşti. Ayağa kalkıp ceketimi giydim.

“Ben artık gideyim anne. Yarın yine buradayım.”

“Eve varınca haber ver.”

“Veririm.”

“Daniel.” Annem elimi tuttu. Parmakları sıcaktı. “Biliyorum, çok yoruldun. Ben de yoruldum. Ama sen olmasan ben bunu taşıyamazdım. Bunu bil, tamam mı?”

Boğazım düğümlendi. Başımı salladım, eğilip yanağını öptüm.

Kapıdan çıkmadan önce kardeşime son kez baktım. “Yarın görüşürüz.”

O an, benim için bir yarın olup olmayacağını bilmiyordum.

Hastaneden çıktığımda yağmur başlamıştı. Önce birkaç damla düştü, sonra birden şiddetlendi. İnsanlar saçakların altına sığınırken ben ceketimin yakasını kaldırıp yürümeye devam ettim. Şemsiyem yoktu. Umurumda da değildi.

Eve giden ana caddeye ulaşmak için birkaç ara sokaktan geçmem gerekiyordu. Bu yolu yüzlerce kez yürümüştüm.

Telefonumu çıkarıp anneme mesaj attım: Hastaneden çıktım. Eve geçiyorum.

Cevabı birkaç saniye içinde geldi: Eve varınca haber ver.

Gülümsedim. Az önce yüzüme söylemişti. Annem bir şeyi bir kez söylemekle yetinmezdi.

Telefonu cebime koydum. Yağmur, sokaktaki bütün sesleri bastırmıştı.

Bir köşeyi döndüğüm sırada karanlığın içinden boğuk bir çığlık duydum.

“Yardım edin!”

Adımlarım yavaşladı. Ses, solumdaki dar ve karanlık bir ara sokaktan geliyordu. Sokak lambalarından biri sürekli yanıp sönüyor, diğeri tamamen kararmıştı.

Bir an duraksadım. Belki yanlış duymuştum.

Ardından çığlık yinelendi. “Lütfen! Bırak beni!”

Genç bir kızın sesiydi.

Telefonumu çıkarıp ekranını açtım. Polisi aramalıydım. Sokağın içine doğru bir adım attım.

Ve gördüğüm manzara kanımı dondurdu.

Bir adam, genç bir kızı ıslak tuğla duvara bastırmış, bir eliyle ağzını kapatmaya çalışıyordu. Kızın çantası yere düşmüş, içindekiler çamurlu suya saçılmıştı. Kız adamın bileğini tırmalıyor, tekme atmaya çalışıyordu. Ama adam ondan çok daha iriydi.

Bir an donup kaldım.

Aklıma kardeşim geldi. O gece, belki de tam böyle bir yerde, böyle bir duvarın dibinde…

“Hey!”

Sesim yağmurun altında ezildi ama adam yine de duydu. Başını bana çevirdi. Otuzlu yaşlarda, sakallı, başında ıslak bir bere vardı.

“Ne yapıyorsun sen?” diye bağırdım.

Kızın korkuyla büyümüş gözleri bana döndü. O bakıştaki çaresizliği ömrüm boyunca unutamayacaktım.

Telefonu havaya kaldırdım. “Bırak onu. Polisi arıyorum!”

Adamın yüzü gerildi. Kızın ağzından elini çekmeden bana doğru döndü.

“Sen karışma, kardeşim. Bu seni ilgilendirmez.”

“Bırak dedim.”

“Bak.” Sesi alçak ve sakindi. “Yoluna devam et. Hiçbir şey görmedin, hiçbir şey duymadın. Herkes için en iyisi bu.”

Kız çırpındı. Adam onu duvara daha sert bastırdı. Kızın kafası tuğlaya çarptı, boğuk bir inleme duyuldu.

O ses içimde bir şeyi kopardı.

Telefonu cebime tıkıp sokağın içine yürüdüm.

“Son kez söylüyorum,” dedi adam. “Bas git.”

Cevap vermedim.

Aramızda iki adım kalmıştı. Adam sonunda kızı bıraktı ve bana döndü. Kız duvarın dibine kaydı, öksürerek dizlerinin üstüne çöktü.

Adamın eli ceketinin cebine gitti.

Düşünmeye vaktim olmadı. Üç yıldır şantiyede taşıdığım demirler, çimento torbaları… Kollarım benden önce hareket etti. Adamın yakasına yapıştım ve bütün ağırlığımla onu karşıdaki duvara ittim.

Sırtı tuğlaya çarptı. Beresi başından düştü.

“Kaç!” diye bağırdım kıza. “Hadi, kaç!”

Ama kız kaçamadı. Duvarın dibinde, elleri ağzında titriyordu.

Adam toparlandı. Dirseğini yüzüme savurdu. Son anda başımı çektim ama yine de çeneme sıyırdı. Ağzımda kan tadı duydum.

Yakasını bırakmadım.

Sağ yumruğumu bütün gücümle yüzüne indirdim. Burnunun ezildiğini hissettim. Adam acıyla bağırdı, eliyle yüzünü kapattı. Parmaklarının arasından kan sızıyordu.

“Orospu çocuğu!”

Bir yumruk daha atmak için kolumu geriye çektim.

Ve o zaman gördüm.

Adamın diğer eli cebinden çıkmıştı. Yanıp sönen lambanın ışığında bir şey parladı.

Bıçak.

Bıçak bana doğru geldi. Sol elimle bileğini yakaladım, bütün gücümle sıktım. Bıçağın ucu göğsümden bir karış ötede havada kaldı.

Adam diğer eliyle beni itti. Ben bileğini bırakmadım. İkimiz de ıslak zeminde kayıyor, sırtlarımız duvarlara çarpıyordu. Bir çöp konteynerine çarptık, kapağı büyük bir gürültüyle yere düştü.

Kızın çığlığını duydum.

Adam dizini karnıma geçirdi. Ciğerlerimdeki bütün hava bir anda boşaldı. Gözüm karardı, dizlerim büküldü. Parmaklarım adamın bileğinden kaydı.

Yeniden yakalamaya çalıştım. Elim bıçağın ağzına değdi. Avucumda keskin bir yanma hissettim.

Ve sonra her şey o kadar hızlı oldu ki…

Önce omzuma çarpan sert bir itiş hissettim. Ardından sol böğrüme saplanan o acıyı. Keskin, yakıcı, ateşte bilenmiş bir demir gibi.

Başımı aşağı çevirdim. Adamın eli böğrümdeydi. Parmakları hâlâ bıçağın sapını tutuyordu.

Adamın yüzüne baktım. Kanlı burnunun üstünde gözleri kocaman açılmıştı. O da en az benim kadar şaşkındı. Sanki ne yaptığını kendisi de anlamamıştı.

Bıçağı çekip çıkardı.

Bu kez acı bütün bedenimi bir şimşek gibi yardı. Adamın elindeki çeliğe bulaşmış koyu sıvıyı gördüm. Benim kanımdı.

Yine de yakasını bırakmadım.

Sol elim hâlâ ceketini tutuyordu. Bırakırsam kaçacaktı. Bırakırsam kıza geri dönecekti.

“Bırak lan!” diye bağırdı adam. Sesi titriyordu. “Bırak!”

Bırakmadım. Başımı kaldırıp ona baktım. Ne gördü bilmiyorum ama geri çekildi. Yüzünde korkuya benzer bir şey vardı.

Elime bir tekme attı. Kumaş parmaklarımın arasından kaydı.

Kızın attığı tiz çığlıkla irkildi. Bir kıza, bir bana baktı. Sonra arkasını dönüp sokağın öbür ucuna doğru koşarak karanlıkta kayboldu.

Peşinden gitmek istedim. Bir adım attım. İki.

Üçüncüde dizlerimin bağı çözüldü.

Duvara tutunmaya çalıştım ama parmaklarım ıslak tuğlalardan kaydı. Birkaç saniye içinde kendimi soğuk, çamurlu zeminde buldum.

Elimi böğrüme bastırdım. Parmaklarımın arasından sıcak kan sızıyordu. Ne kadar bastırsam da durmuyordu.

“Hey! İyi misiniz?”

Kız yanıma koşmuştu. Dizlerinin üzerine çöktü. Saçları yüzüne yapışmış, dudakları titriyordu.

“Tanrım… Çok kan var. Çok kan var…”

Ellerini benim elimin üzerine koyup yaraya bastırmaya çalıştı. Parmakları buz gibiydi.

“Telefon,” dedi etrafına bakınarak. “Telefonum yok. İlk önce onu aldı. Seninki nerede?”

Ceplerimi yokladı. Boştu. Boğuşurken düşmüş olmalıydı.

“Yardım edin!” diye bağırdı apartmanların karanlık pencerelerine. “Kimse yok mu? Biri bıçaklandı!”

Hiçbir pencere açılmadı. Yağmur onun sesini de yuttu.

Elimi kaldırmaya çalıştım. “Sen...” diye fısıldadım.

Kız eğildi, gözleri yaşlar içinde yüzüme yaklaştı. “Efendim?”

“Sen... İyi misin?”

Kız bir an donup kaldı. Sonra gözyaşları yanaklarından süzüldü.

“Evet,” dedi. “Evet, iyiyim. Senin sayende.”

Ondan duyduğum o tek kelime içimdeki boşluğu bir nebze ısıttı.

En azından ona bir şey olmamıştı. Kardeşime yetişememiştim. Ama bu kıza yetişmiştim.

“Caddeye…” dedim. Her kelime göğsümden zorla çıkıyordu. “Ana caddeye koş. Birini bul.”

“Seni burada bırakamam.”

“Koş.”

Kız bir an tereddüt etti. Sonra başını salladı.

“Hemen döneceğim. Sakın gözlerini kapatma, duydun mu? Sakın!”

Ayağa kalkıp koşmaya başladı. Ayak sesleri yağmurun içinde uzaklaştı.

Yalnız kaldım.

Yağmur yüzümü dövüyordu. Sokak lambasının ışığı gözlerimin önünde yavaş yavaş kararıyordu.

Başımı çevirdim. Birkaç metre ötede, bir su birikintisinin içinde bir şey parlıyordu.

Telefonum. Ekranı hâlâ açıktı.

Ona doğru uzandım. Dirseğimin üstünde kendimi biraz sürükledim. Böğrümdeki acı gözümü kararttı. Bir karış daha. Bir karış daha.

Parmaklarım telefona değdi. Onu yüzüme yaklaştırdım. Çatlak ekranın üzerinde annemin son mesajı duruyordu.

Eve varınca haber ver.

Bir şey yazmak istedim. Tek bir kelime.

Anne.

Ama parmaklarım kan ve sudan ekranda kayıyordu. Harfler bir görünüp kayboluyordu. Bir kez daha denedim. Olmadı.

Telefon elimden kaydı, yeniden su birikintisine düştü.

Anneme cevap verememiştim. Ona eve dönemeyeceğimi söyleyememiştim. Hastaneye bir daha gidemeyeceğimi. Kardeşimin elini son kez bile tutamayacağımı.

Gözlerim kapanırken aklıma kardeşim geldi. Hastane odası. Monitörün sesi. Elini tuttuğumda alamadığım o sıcaklık. Yarın yine gidecektim. Ona bugün olanları anlatacaktım. Belki gülecekti. Belki gözlerini açıp “Sen mi? Sen tembelin tekisin,” diyecekti.

Belki…

Göğsümdeki ağırlık nefesimi kesti.

Uzaklarda bir yerde, yağmurun içinde ayak sesleri duydum. Yaklaşıyordu. Yavaş, acelesiz ayak sesleri.

Kız mıydı? Yardım mı getirmişti?

Başımı çevirmek istedim. Çeviremedim.

Ayak sesleri yanımda durdu.

Su birikintisindeki telefonun ekranı son bir kez parladı. Sonra söndü.

Eve varınca haber ver.

Kelimeler zihnimde asılı kaldı. Ve ardından… Dünyadaki tüm sesler birdenbire kesildi.

---

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı