Karanlık.

Ne kadar zamandır buradaydım, bilmiyordum. Ne bir ses vardı ne de bir görüntü. Yalnızca hiçliğin içinde süzülen düşüncelerim… Başı ve sonu olmayan, birbirine karışmış anılar.

Ölmüştüm. Bundan emindim.

Yağmurun yüzüme çarpışını hatırlıyordum. Zeminin soğukluğunu, parmaklarımın arasından sızan o sıcaklığı. Su birikintisinde parlayan telefonu. Ve yanımda duran o ayak seslerini.

Peki şimdi neden hâlâ düşünebiliyordum? Ölüm böyle bir şey miydi? Yoksa bu, beynimin son birkaç saniyesinde ürettiği bir yanılsamadan mı ibaretti?

Bir cevap aradım. Bulamadım.

Ardından uzaktan, yabancı sesler doldu kulaklarıma.

“Yaşam bulguları?”

“Stabil. Şimdilik bir değişiklik yok.”

“Uyandığında haber verin. Güvenliğe de bilgi geçildi mi?”

“Evet. Polis dışarıda bekliyor.”

Polis mi?

Gözlerimi açmaya çalıştım. Göz kapaklarım sanki taştan yapılmıştı. Birkaç denemeden sonra aralanabildiler. Tavandaki floresanın beyaz ışığı gözlerimi yaktı. Birkaç kez kırpıştırdım. Yavaş yavaş duvarları, serum askısını, yatağın yanındaki cihazları seçebildim.

Hastane. Yine hastanedeydim.

İçimde bir rahatlama dalgası yayıldı. Demek kurtarılmıştım. Kız yardım getirmişti. Biri beni bulmuş, ameliyata almışlardı.

Elimi karnıma götürmek istedim. Kolum hareket etmedi. Bileğimden gelen sert bir metal sesiyle başımı çevirdim.

Sol bileğim yatağın metal korkuluğuna kelepçelenmişti.

Bir an ne gördüğümü anlamadım. Bileğimi çektim. Kelepçe korkuluğa çarpıp tıngırdadı. Bir kez daha çektim. Daha sert.

Neden kelepçeliydim? Beni suçlu mu sanıyorlardı?

Kapının yanındaki sandalyede oturan üniformalı bir polis memuru başını telefonundan kaldırdı. Kırklı yaşlarda, göbekli, sıkılmış bir adamdı. Gözlerimin açık olduğunu görünce telefonunu cebine koydu ve isteksizce ayağa kalktı.

“Uyandın demek.”

Esnedi. Sesinde ne şaşkınlık vardı ne rahatlama. Sıkıcı bir nöbetin ortasında uyanan bir mahkûm, onun için yalnızca biraz daha fazla iş demekti.

“Burası… Neresi?” Sesim zımpara gibi çıktı. Boğazım kupkuruydu.

“Ashbourne Özel Hastanesi.” Etrafına şöyle bir baktı. “Senin gibisine fazla lüks, değil mi?”

“Neden kelepçeliyim?”

Polis burnundan güldü. “Ciddi misin?”

“Ben ne yaptım?”

“Ne yapmadın ki?” Ellerini kemerine taktı, ağırlığını bir ayağından diğerine verdi. “Sakin ol. Doktor birazdan gelir.”

“Bana cevap ver!” Doğrulmaya çalıştım. Karnımdan bir sancı yükseldi, nefesim kesildi. Yine de durmadım. “Beni bir ara sokakta bıçakladılar, lan! Bir kıza yardım ediyordum! Neden kelepçeliyim?”

Adamın yüzündeki sıkılmışlık bir anda gitti. İki adımda yatağın yanına geldi, korkuluğa eğildi. Nefesi bayat kahve kokuyordu.

“Bak bana.” Sesini alçaltmıştı ama her kelimeyi tek tek bastırıyordu. “Bir daha bağırırsan ağzını da bantlarım. Anlatacak bir masalın varsa savcıya anlatırsın. Anladın mı?”

Yutkundum. Başımı salladım.

Polis doğruldu, gömleğinin önünü düzeltti.

“Annem nerede?” diye sordum, bu kez daha alçak sesle.

“Ne bileyim ben senin ananı.”

“Kardeşim… Başka bir hastanede yatıyor. Ona bir şey oldu mu?”

Polis bir an durdu. Yüzüme uzun uzun baktı, sanki söylediğimde bir şaka arıyordu. Sonra kısa, kuru bir kahkaha attı.

“Kardeşin, ha?” Başını iki yana salladı. “Senin gibi birinin kardeşi varsa, Tanrı yardımcısı olsun.”

Her cevabı önüme bir duvar gibi örülüyordu. Tam yeniden bir şey söyleyecektim ki kapı açıldı. İçeri elinde tablet olan, yorgun yüzlü bir doktor ve genç bir hemşire girdi. Polis hemen geri çekilip kapının yanındaki yerine döndü.

Doktor tablete göz gezdirerek yatağa yaklaştı.

“Uyanmış,” dedi, bana değil hemşireye. Hemşire monitördeki değerleri kontrol ederken doktor nihayet bana döndü. Cebinden küçük bir ışık çıkarıp gözlerime tuttu. “Beni duyabiliyor musun?”

“Evet.”

“Güzel. Adını söyle.”

Hiç tereddüt etmeden cevap verdim. “Daniel Hayes.”

Doktorun eli havada kaldı. Işığı indirip tablete, sonra yüzüme baktı. Hemşire de bir an duraksadı; monitörün düğmesine uzanan parmakları havada asılı kaldı.

“Kayıtlarda adın Sebastian Gunson,” dedi doktor düz bir sesle.

Kanım dondu.

O isim. O lanet olası isim.

“Bir yanlışlık var.” Sesim titriyordu. “Ben Daniel Hayes'im. Cüzdanıma bakın, kimliğim orada, her şey orada…”

“Kimliğin parmak izinle ve sistem kayıtlarıyla doğrulandı, Sebastian.” Doktor tableti göğsüne bastırdı. Sabırlıydı ama gözleri yorgundu; bu konuşmayı yapmak istemediği belliydi. “Başının dertte olduğunu biliyorum. Ama işimi zorlaştırma. Baş ağrın var mı?”

“Beni dinlemiyorsunuz! Ben…”

“Gunson.” Polis kapının yanından bir adım öne çıktı. Kollarını göğsünde kavuşturmuştu. “Kes şu tiyatroyu. Adam işini yapıyor. Sen de adam gibi cevap ver, yoksa bu gün senin için çok uzun geçer.”

Doktor tablete yeniden baktı. Sakin bir sesle devam etti.

“Cezaevinde çıkan bir kavgada sol böbrek bölgesinden ve karnından kesici aletle ağır yaralandın. Acil müdahalenin ardından buraya, mahkûm koğuşuna sevk edildin. Birkaç gündür bilincin kapalıydı.”

Cezaevi.

Kelime kafamın içinde yankılandı. Ben hayatımda cezaevine adım atmamıştım. Ama bu insanlar bana Sebastian Gunson diyordu. Ve Sebastian Gunson cezaevindeydi.

Ağzım kurudu. Zorlukla yutkundum.

“Bana bir ayna verin.”

Doktor kaşlarını çattı. “Dinlenmen gerekiyor.”

“Lütfen.” Bu kez sesim sakindi. Ama inatçıydı. “Yüzümü görmem gerekiyor.”

Doktor polise baktı. Polis omuz silkti. Doktor hemşireye başıyla işaret etti. Hemşire dışarı çıktı ve kısa süre sonra plastik çerçeveli küçük bir el aynasıyla döndü. Aynayı bana uzatırken parmaklarımın onunkilere değmemesine dikkat etti.

Aynayı aldım. Ellerim titriyordu.

Yavaşça yüzüme kaldırdım.

Ve gördüğüm şey karşısında bütün itirazlarım bir anda buharlaşıp gitti.

Karşımdaki adam ben değildim.

İnce, çökük yanaklı, hastalıklı bir yüz bana bakıyordu. Dağınık koyu saçlar. Koyu renk gözler. İnce dudaklar.

Bu yüzü tanıyordum. Gazetelerde görmüştüm. Mahkeme haberlerinde, avukatlarının arasında başını öne eğerek yürürken görmüştüm. Her gece gözlerimi kapattığımda görmüştüm.

Kardeşimin hayatını karartan o adamın yüzüydü bu.

Sebastian Gunson'ın yüzü.

Nefesim kesildi. Ayna parmaklarımın arasından kayıp yatağın üzerine düştü.

“Hey! İyi misin?” Polis bir anda yanıma geldi. Eli kemerindeki copa gitmişti.

Gözlerimi ona çevirdim.

Artık bağırmıyordum. Çünkü bir şeyi anlamıştım. Burada hiç kimseye “Ben Daniel'im” diyemezdim. Desem bile beni tımarhaneye kapatırlardı.

Ölmüştüm. Ve lanet olası bir şekilde, o adamın bedeninde uyanmıştım.

Sebastian Gunson bu yatakta nefes alıyordu. Daniel Hayes ise çoktan bu dünyanın dışındaydı.

Saatler geçti.

Floresanlar aynı solgunlukla yanmaya devam ediyordu. Bileğimdeki kelepçe tenimi soğutuyordu. Polislerden biri kapının önünde bekliyor, diğeri arada bir içeri girip çıkıyordu.

Gözlerimi her kapattığımda kardeşimi görüyordum. Hastane yatağında hareketsiz yatan bedeni. Elini tuttuğum anı. Sonra yağmuru. Bıçağı. Ve o yüzü.

Gözlerimi tavana diktim.

Kardeşim o yatakta yatıyordu çünkü bu adam… Bu beden…

Midem bulandı. Kendi ellerime baktım. Sebastian'ın ellerine. İnce parmaklar, temiz tırnaklar. Bu ellerle mi? Bu ellerle mi kardeşime…

Ellerimi çarşafın altına sakladım.

Bir süre sonra kapı açıldı. İçeri genç hemşire girdi. Serumu kontrol etti, ilaç verdi. Benimle göz göze gelmemeye çalışıyordu.

“Hemşire hanım.”

Kız bir an dondu. Sonra isteksizce döndü. “Efendim?”

“Bir telefon edebilir miyim? Sadece bir tane. Annemi aramam lazım.”

Kız kapıdaki polise baktı. Polis başını iki yana salladı.

“Üzgünüm,” dedi kız. “Mahkûmların telefon kullanması yasak. Avukatınız gelince onunla konuşabilirsiniz.”

“Sadece bir dakika. Lütfen.”

Kız yutkundu. Bir an tereddüt ettiğini gördüm. Sonra başını eğip hızlı adımlarla odadan çıktı.

Polis sandalyesine geri oturdu. Bana bakmadan konuştu.

“Kendini yorma, Gunson. Kimse sana telefon falan vermeyecek. Burası otel değil.”

“Telefonum nerede peki?”

“Emniyette. Cüzdanın, anahtarların, ne varsa.” Kendi telefonunu çıkarıp ekranına döndü. “İşlemler bitince alırsın. Belki.”

“Annemi aramam lazım. Beni merak ediyordur.”

Polis başını kaldırıp ilk kez bana dikkatle baktı. Dudağının kenarında küçümser bir kıvrım vardı.

“Bak kardeşim. Senin anan da baban da gayet iyi biliyor nerede olduğunu. Merak eden yok.”

Sözleri göğsüme oturdu.

Senin anan. Sebastian'ın annesi. Benim annem ise beni nerede arıyordu, bilmiyordum.

Öğleden sonra koridordan ayak sesleri duyuldu. Kapının önünde iki kişi fısıldaştı.

“Avukat gelmiş.”

“Şimdi mi?”

“Danışmada. Gunson'ın avukatı.”

Biraz sonra kapı açıldı. İçeri orta yaşlı, gri takım elbiseli, elinde deri çanta olan bir adam girdi. Gözlüklerinin arkasından odaya, kelepçeye, sonra bana baktı. Yüzünde hiçbir ifade yoktu.

“Sebastian Gunson?”

Bir an duraksadım. Sonra başımı salladım. “Evet.”

O kelimeyi söylemek dilimi yaktı.

“Marcus Hale. Avukatınız.”

Elini uzatmadı. Sandalyeyi yatağın yanına çekip oturdu, çantasını dizlerinin üstüne koydu ve ellerini çantanın üzerinde kavuşturdu. Bir süre yalnızca bana baktı. Bir müşteriye değil, bir dosyaya bakar gibi.

“Geçmiş olsun,” dedi sonunda. “Doktorla konuştum. Şanslıymışsınız. Bıçak birkaç santim daha derine girseydi şu an bu konuşmayı yapıyor olmazdık.”

“Şanslı,” diye tekrarladım. Kelime ağzımda acı bir tat bıraktı.

Marcus bunu duymamış gibi çantasını açıp bir dosya çıkardı. “Babanızla görüştüm. Ravenford'da, işleri yüzünden henüz gelemedi. Ama durumunuzdan haberdar ve en kısa zamanda sizinle görüşmek istiyor.”

Babam.

Bu kelimeyi duyduğumda ne hissetmem gerektiğini bilemedim. Karşımdaki adam benim ailemden söz ediyordu ama ben o köklere ait değildim.

“Babamın adı ne?”

Marcus'un dosyanın üzerindeki eli durdu. Gözlerini kaldırdı.

“Pardon?”

“Babamın adı. Söyler misiniz?”

Kısa bir sessizlik oldu. Marcus gözlüğünü çıkarıp gömleğinin ucuyla silmeye başladı. Yavaşça. Sanki zaman kazanıyormuş gibi. Sonra gözlüğü yeniden taktı.

“Richard Gunson.” Bir an durdu. “Bu bir şaka mı, Sebastian? Çünkü şaka için pek uygun bir zaman değil.”

“Şaka değil.” Adı aklıma kazımaya çalıştım. Richard Gunson. “Peki ya annem?”

“Ona da geleceğiz.” Dosyanın sayfalarını çevirdi. Sesi kibar ama kesindi. “Önce acil olan meseleler. Hukuki durumunuz. Hakkınızdaki soruşturma.”

“Ne soruşturması?”

Marcus bu kez dosyadan gözlerini kaldırıp doğrudan yüzüme baktı. Uzun süre baktı.

“Bunu defalarca konuştuk.”

“Ben hatırlamıyorum.”

“Neyi?”

“Hiçbir şeyi.”

Marcus dosyayı kapattı. Arkasına yaslandı, kollarını göğsünde kavuşturdu.

“Hiçbir şey derken? Son birkaç günü mü?”

“Hayır. Ondan öncesini de. Ailemi. Geçmişimi. Bu yüzü.” Elim farkında olmadan yanağıma gitti. “Hiçbirini.”

“Cezaevinde başınızı çarptınız mı? Düştünüz mü?”

“Bilmiyorum.”

Bakışlarımı kaçırdım. Parmaklarım çarşafı buruşturuyordu. Söyleyeceğim şeyin kulağa ne kadar deli saçması geleceğini biliyordum.

“Kendimi… başka biri gibi hissediyorum.”

Marcus öne eğildi. Dirseklerini dizlerine dayadı. İlk kez gerçekten dikkatini vermiş gibiydi.

“Nasıl yani? Açın biraz.”

“Herkes bana Sebastian Gunson diyor. Kayıtlarda da bu yazıyor. Ama ben kendimi Sebastian olarak hatırlamıyorum.” Yutkundum. “Benim adım Daniel Hayes.”

Marcus kıpırdamadı. Yüzünde hiçbir şey değişmedi. Yalnızca gözleri bir an kısıldı.

“Daniel Hayes,” diye tekrarladı yavaşça.

“Evet.”

“Bu isim size nereden tanıdık geliyor?”

“Tanıdık gelmiyor. Benim adım bu.”

Marcus uzun bir nefes aldı. Gözlüğünü burnunun üzerinde düzeltti.

“Sebastian, beni dikkatle dinleyin. Ağır bir yaralanma geçirdiniz. Ameliyat oldunuz, günlerce bilinciniz kapalı kaldı. Beyin böyle durumlarda tuhaf oyunlar oynayabilir. Bunun tıbbi bir açıklaması vardır.”

“Bu sadece hafıza kaybı değil.”

“O zaman ne?”

Başımı iki yana salladım. “Bilmiyorum. Sadece… buraya ait değilmişim gibi hissediyorum.”

Marcus bir süre bana baktı. Sonra ayağa kalkıp odanın köşesindeki çağrı düğmesine bastı. Hemşire içeri girdiğinde kibar ama kesin bir sesle doktoru istedi. Kız başını sallayıp hızla çıktı.

Marcus yeniden oturdu. Kalemini parmaklarının arasında çevirmeye başladı.

“Bana inanıyor musunuz?” diye sordum.

Kalem durdu.

“Neye inanmam gerektiğini bilmiyorum.” Kalemi dosyanın üzerine bıraktı. “Ama size bir şey söyleyeyim. Benim mesleğimde inanmak önemli değildir. Önemli olan, neyi kanıtlayabileceğimizdir.” Bir an durdu. “Bir de şunu bilin. Babanız sizinle özellikle ilgilenmemi istedi.”

“Beni merak ediyor mu?”

Marcus'un yüzünden belli belirsiz bir gölge geçti. Gözlerini dosyaya indirdi.

“Bir baba için oğlunun hastanede olması elbette kolay değil.”

Bu bir cevap değildi. İkimiz de bunu biliyorduk.

Kısa süre sonra içeri orta yaşlı, saçları ağarmış başka bir doktor girdi. Marcus ayağa kalkıp onu karşıladı, durumu birkaç cümleyle anlattı. Doktor yatağımın yanına gelip sandalyeyi çekti ve oturdu. Elindeki not defterini dizine koydu.

“Merhaba, Sebastian.” Sesi yumuşaktı, ilk doktorunkinden çok farklı. “Avukatın biraz konuşmamız gerektiğini söyledi. Nasıl hissediyorsun?”

“Bu soruyu bugün beşinci kez duyuyorum.”

Doktorun dudağının kenarı hafifçe kıvrıldı. “O zaman başka bir soru sorayım. Kendinle ilgili neleri hatırlıyorsun?”

“Adımı.”

“Sebastian Gunson mu?”

“Hayır.”

Doktor kalemini kâğıttan kaldırdı. “Peki ne?”

“Daniel Hayes.”

Odaya kısa bir sessizlik çöktü. Marcus kapının yanında kollarını kavuşturdu. Doktor ise ne şaşırdı ne de itiraz etti. Sadece başını hafifçe yana eğdi.

“Bana biraz ondan bahset bakalım,” dedi. “Daniel'den.”

O adı birinin ağzından duymak boğazımı düğümledi. İlk defa biri bana Sebastian demek yerine gerçekten söylediğimi anlamaya çalışıyordu.

“Yirmi bir yaşındayım,” dedim kısık bir sesle. “Şantiyede çalışıyorum. Çalışıyordum. Annemle yaşıyordum. Bir de kardeşim var.”

Doktor not almaya başladı. “Kardeşinin adı?”

Söyledim.

“Annenin?”

Onu da söyledim.

“Onları en son ne zaman gördün?”

Gözlerimi odadaki bir noktaya diktim. Ellerim kucağımda birbirine kenetlenmişti.

“Ölmeden önce.”

Doktorun kalemi kâğıdın üzerinde durdu. Marcus kapının yanında kıpırdandı.

“Ölmeden önce,” diye tekrarladı doktor. Sesinde ne alay vardı ne de şüphe. “Anlatır mısın?”

“Bir kızı kurtarmaya çalışıyordum.” O gecenin soğuğu yeniden kemiklerime işledi. Elim farkında olmadan böğrüme gitti. “Ara sokakta bir adam vardı. Kızı duvara bastırmıştı. Araya girdim. Boğuştuk. Bıçağı vardı. Burnunu kırdım ama…” Durdum. “Sonra yere düştüm. Kalkamadım.”

Doktor bir süre beni izledi.

“Bunların gerçekten yaşandığına inanıyorsun.”

“İnanmıyorum. Yaşandı.”

“Peki.” Kalemini kâğıda geri koydu. “Sebastian Gunson'ı tanıyor musun?”

Bir an duraksadım.

Tanıyordum. Bu adamın adını üç aydır her gece yatağımda tekrar ediyordum. Yüzünü gazetelerde ezberlemiştim. Kardeşime ne yaptığını biliyordum.

Ama bunu söylersem ne olacaktı? Kurbanın ağabeyi olduğunu iddia eden bir sanık… Bunun nasıl görüneceğini düşünmek bile istemiyordum.

“Hayır,” dedim.

“Hiç mi? Adını bile duymadın mı?”

“Hayır.”

Doktor not defterine bir şey yazdı. Ne yazdığını göremedim ama kalemi uzun süre kâğıdın üzerinde kaldı.

“O zaman şunu sorayım. Tam şu anda, bu yatakta yatan kişi kim?”

Bu soruya cevap vermek istemedim. Ama saklamanın bir anlamı kalmamıştı.

“Bedenime bakarsanız… Sebastian Gunson.”

“Yani kendini Daniel Hayes olarak hatırlıyorsun ama Sebastian Gunson'ın bedeninde olduğuna inanıyorsun.”

“İnanmıyorum. Öyle.”

Marcus araya girdi. “Doktor Bey, bu neyin nesi? Ne olabilir?”

Doktor hemen cevap vermedi. Birkaç not daha aldı, sonra defterini kapattı.

“Kesin bir şey söylemek için erken. Ağır bir travma geçirmiş, günlerce bilinci kapalı kalmış. Bazı hastalarda bunun ardından hafıza kaybı, kimlik karmaşası, kişinin kendini başka biri olarak algılaması görülebiliyor.”

“Yani deliyim,” dedim.

“Öyle bir şey söylemedim.”

“Söylemenize gerek yok. Yüzünüzden okunuyor.”

Doktor bu kez gerçekten gülümsedi. Kısa ve yorgun bir gülümseme.

“Yüzümden okunan tek şey uykusuzluk, Sebastian. Seni deli diye etiketlemek kolay olurdu. Ben kolay olanı sevmem. Önce bir nörolojik muayene, gerekirse bir psikiyatri görüşmesi.”

“Beni bir yere kapatacak mısınız?”

“Şu an öyle bir karar yok.”

“Şu an,” diye tekrarladım.

Doktor cevap vermedi.

Marcus kollarını kavuşturdu. “Bu durum hukuki süreci etkiler mi?”

“Ben hekimim, avukat değilim.” Doktor ayağa kalktı. “Raporları yazarım. Gerisi sizin işiniz.”

Kapıya yöneldi. Eşikte durup bana döndü.

“Daniel.”

Başımı kaldırdım. İsmimi duyunca bedenim düşünmeden tepki vermişti. Doktor bunu gördü. Gözlerinde bir şey kıpırdadı; not defterine yazmadığı bir şey.

“Seninle tekrar konuşacağız. Şimdilik dinlen.”

Kapı kapandı.

Marcus bir süre sessizce oturdu. Sonra çantasını alıp ayağa kalktı.

“Bugünlük bu kadar yeter.”

“Bana inanıyor musunuz?” diye sordum yeniden.

Marcus kapıya doğru birkaç adım attı. Durdu ama dönmedi.

“Size daha önce söyledim. İnanmak benim işim değil.” Kapının kolunu tuttu. “Benim işim, sizi o hücreye geri göndermemek.”

Ve çıktı.

Yeniden yalnız kalmıştım.

Doktorun söylediklerini düşündüm. Travma, hafıza kaybı, kimlik karmaşası… Kulağa mantıklı geliyordu. Belki gerçekten beynimde bir sorun vardı.

Ama o zaman neden Sebastian'ın yüzünü taşıyordum? Neden onun adıyla çağrılıyordum? Ve neden kendi hayatımı bu kadar net hatırlıyordum? Annemin sesini, kardeşimin soğuk elini, şantiyedeki çimento kokusunu…

Bunları uydurmuş olamazdım.

Daniel Hayes. Adım buydu. Bunu kimseye kanıtlayamıyordum ama biliyordum. Ve ne olursa olsun, bunu unutmamam gerekiyordu.

Bir hafta geçti.

Günlerin birbirinden farkı yoktu. Sabahları doktorlar uğruyor, hemşireler ilaçlarımı veriyor, polisler kapının önünde nöbet tutuyordu. Bir psikiyatristle birkaç kez görüştüm. Ona çocukluğumdan beri hatırladığım her şeyi anlattım. Kadın dinledi, not aldı, başını salladı. Ama Sebastian'ın hayatıyla ilgili sorduğu hiçbir soruya cevap veremedim. Hangi okula gittiğimi, nerede yaşadığımı, arkadaşlarımı… Hiçbirini bilmiyordum.

Doktorlar bunu travma sonrası kimlik karmaşası olarak değerlendiriyordu. Tetkiklerde ciddi bir nörolojik hasar çıkmamıştı. Bekleyeceklerdi.

Benim açımdan durum çok daha basitti. Ben Daniel'dim. Ama kimse bana inanmıyordu.

Marcus birkaç kez geldi. Her seferinde dosyasını açıyor, birkaç şey not alıyor, babamın gelişmelerden haberdar olduğunu söylüyordu. Ama Richard Gunson hâlâ ortada yoktu.

Açıkçası onunla karşılaşmak istemiyordum. Karşımda durup oğlunun nasıl olduğunu soran bir adama ne diyecektim? Oğlun öldü, onun yerine ben geldim mi?

Üstelik Sebastian'ın geçmişinde başka neler olduğunu hâlâ bilmiyordum. Polislerin bakışlarından, hemşirelerin benden uzak durmasından iyi bir insan olmadığını anlıyordum. Ama ne kadar kötü olduğunu bilmiyordum.

O sabah yatağımda oturmuş, pencereden dışarı bakıyordum. Kapı çalındı.

“Günaydın, Sebastian.”

Beyaz önlüklü genç bir doktordu. Kapıdaki polise başıyla selam verip dosyayı yatağın ucuna bıraktı.

“Bugün nasılız bakalım?”

“Dünden farksız.”

“Bu iyi bir şey. Hastanede ‘dünden farksız’ iyi demektir.” Eldivenlerini takıp sargıma baktı. “Karnın nasıl? Ağrı var mı?”

“Kalkarken. Bir de öksürünce.”

“Öksürme o zaman.” Göz kırptı. Sonra polisin bakışlarını fark edip ciddileşti. “Yürürken zorlanıyor musun?”

“İlk birkaç adımda. Sonra açılıyor.”

“Güzel. İyileşme beklediğimizden iyi gidiyor.” Sargıyı yeniden kapattı. “Ama ağır kaldırmak, ani hareketler yok. Dikişleri açarsan seni bir hafta daha burada tutarım, ona göre.”

“Ne zaman çıkabilirim?”

“Birkaç gün içinde değerlendireceğiz. Bazı kontroller kaldı.” Dosyaya bir şey not etti. Sonra kalemi durdu. “Psikiyatri görüşmeleri nasıl gidiyor? Yeni bir şey hatırladın mı?”

“Hayır. Her seferinde aynı şeyleri anlatıyorum. Kadın da her seferinde aynı şeyleri yazıyor.”

“Kendini zorlama.”

“Ya hiç gelmezse?”

Doktor bir an duraksadı. Dosyayı kapattı ve ilk kez gözlerimin içine baktı.

“O zaman yeni anılar biriktirirsin,” dedi. Sonra omuz silkti. “Ama orası benim alanım değil. Benim alanım şu karın. Önce onu iyileştirelim.”

Doktor çıktıktan sonra bir süre öylece oturdum. Bu dört duvardan, kapıdaki polislerden, kelepçeden şimdiden bıkmıştım.. Annem hakkında hiçbir şey öğrenemedim.

Bir de başka bir şey vardı. Ne olduğunu bilmediğim bir şey.

Bazen içimde tuhaf bir huzursuzluk kıpırdıyordu. Ellerim bir şey arıyordu. Göğsüm bir şeyi özlüyordu. Sanki uzun zamandır bir şeyden mahrum kalmıştım ama ne olduğunu çıkaramıyordum.

Öğleden sonra koridorda bir hareketlilik başladı. Ayak sesleri yaklaştı. Kapının önündeki polis aniden ayağa fırladı.

“Efendim.”

“İçeride mi?”

“Evet efendim.”

Kapı açıldı.

İlk olarak koyu renk takım elbiseli, iri yapılı bir adam girdi. Arkasından Marcus ve tanımadığım bir adam daha. Ama ilk girenin kim olduğunu tahmin etmek zor değildi.

Altmışlı yaşlarına yaklaşmıştı. Saçları kırlaşmış, yüzünde derin çizgiler vardı. Omuzları geniş, duruşu dimdikti. Odaya girdiği anda herkes ona yer açmıştı; polis bile farkında olmadan bir adım geri çekilmişti.

Kapıda durdu. Bana baktı. Uzun süre.

Yüzünde ne bir sevinç vardı ne bir endişe. Bir şeyi tartıyor gibiydi.

“Uzun zaman oldu, Sebastian.”

Marcus araya girdi. “Ameliyat sonrası bazı riskler vardı ama hepsini atlattı. Doktorlar iyileşmenin iyi gittiğini söylüyor.”

Adam Marcus'u dinlemiyormuş gibi gözlerini benden ayırmadı.

“Baba,” dedim.

Kelime ağzımdan kendiliğinden çıkmıştı. Söylediğim anda pişman oldum.

Adamın yüzünde çok küçük bir şey değişti. Bir kaşı belli belirsiz kalktı. Sonra yatağa doğru yürüdü.

“Yüzün toparlanmış. Nasıl hissediyorsun?”

“Daha iyi.”

“Hâlâ ayakta durmakta zorlanıyormuşsun.”

“Biraz ağrı var. Geçer.”

Richard cevap vermek yerine gözlerini sol bileğime indirdi. Kelepçeye.

Bir süre ona baktı. Sonra yavaşça başını çevirdi.

“Bu ne?”

Polis hemen öne çıktı. “Efendim, prosedür gereği…”

“Çözün.”

“Efendim, bizim talimatımız…”

“Talimatınızı biliyorum.” Richard sesini yükseltmemişti. Sadece polise döndü ve gözlerinin içine baktı. “Şimdi çözün.”

Odadaki herkes susmuştu. Polis yutkundu, yanındaki meslektaşına baktı. Sonra kemerinden anahtarı çıkarıp yatağa yaklaştı.

“Kolunuzu uzatın.”

Bileğimi kaldırdım. Kilit açıldığında çıkan küçük ses, o ana kadar fark etmediğim bir rahatlama yarattı. Bileğimi ovuşturdum. Derimde kırmızı bir iz kalmıştı.

Richard gözlerini polisten ayırmadan konuştu.

“Bir daha oğlumu böyle görmek istemiyorum.”

“Anlaşıldı efendim.”

Richard bana döndü. “Biraz hava alalım. Yürüyebilir misin?”

“Nereye?”

“Dışarı. Bu odada çürümenin sana bir faydası yok.”

“Doktorlar henüz taburcu olabileceğimi söylemedi.”

“Taburcu ol demedim. Kısa bir yürüyüş dedim.”

Yataktan kalkmaya çalıştım. Karnımdaki sancı yüzümü buruşturdu. Bir an sendeledim. Richard elini uzatmadı ama düşecekmişim gibi olduğumda kolumdan sıkıca tuttu.

“Yavaş.”

“İyiyim.”

“İyiysen iyiymiş gibi davran.”

Kolumu bıraktı. Marcus'a döndü.

“Kıyafetler nerede?”

Marcus kapının yanındaki sandalyeyi gösterdi. Üzerinde koyu bir pantolon, siyah bir kazak ve bir palto vardı. “Dün evden getirttim.”

“Giyinsin. Dışarıda bekliyoruz.”

Herkes çıktı. Kapı kapandı.

Kıyafetleri elime aldım. Sebastian'ın kıyafetleri. Kumaşı yumuşak ve pahalıydı. Giyinirken bile kendimi bir hırsız gibi hissettim. Pantolonun cebinden küçük bir anahtarlık çıktı. Üzerinde metal bir kafatası vardı. Bir süre avucumda tuttum. Soğuk ve ağırdı.

Sonra cebime geri koydum.

Kazak biraz boldu. Palto ise omuzlarıma tam oturdu.

Hastanenin yan kapısından çıktık. Dışarıdaki hava serindi. Günlerdir kapalı olan gökyüzü sonunda açılmıştı. Bulutların arasından süzülen ışık yüzüme vurduğunda gözlerimi kıstım. Kaç gündür güneş görmemiştim, bilmiyordum.

Hastanenin arkasında küçük bir bahçe vardı. Birkaç bank, bakımlı çalılar ve ağaçlarla çevrili dar bir yürüyüş yolu. Richard önden yürüdü. Ben arkasından.

Yürümek zordu. Her adımda karnımdaki dikişler geriliyordu. Richard bunu fark etmiş olmalıydı ki adımlarını yavaşlattı. Ama hiçbir şey söylemedi.

Bahçenin tenha bir köşesine geldiğimizde durdu. Bir bankı işaret etti.

“Otur.”

Oturdum. Richard ayakta kaldı. Paltosunun cebinden bir sigara paketi çıkarıp bir dal aldı, gümüş bir çakmakla yaktı. İlk nefesinde başını hafifçe geriye attı. Dumanı yavaşça bıraktı.

Onu izliyordum.

Bir süre sonra bana baktı.

“Ne zamandır içmiyorsun?”

“Neyi?”

Richard sigarayı parmaklarının arasında kaldırdı. “Bunu. Hastaneye geldiğinden beri eline almadın herhâlde.”

“Ben sigara içmem.”

Richard bir an duraksadı. Sonra hafifçe güldü. Gerçek bir gülüş değildi bu; kısa ve kuru.

“Nasıl yani?”

“Hiç kullanmadım.”

Gülüşü kayboldu. Bana dikkatle baktı.

“Tanrım, Sebastian. Sigara içtiğini bile mi unuttun?”

Cevap vermedim. Richard paketi açıp bir dal çıkardı ve bana uzattı.

“Al.”

“İstemiyorum.”

“Almayacaksan alma. Ama bana sigara içmediğini söyleme. Seni çocukluğundan beri tanıyorum.” Durdu. Bakışları bir an uzaklara kaydı. “Yani… Doğal olarak tanıyorum.”

“Baba, gerçekten söylüyorum. Hayatım boyunca içmedim.”

Richard bir süre yüzüme baktı.

“Günde iki paket içiyordun. Bazen eve geldiğinde üstün o kadar kokardı ki camları açardık. Bir ara azaltacağını söylemiştin. Hatırlıyor musun?”

“Hayır.”

“Tabii. Onu da hatırlamıyorsun.”

Sigara paketine baktım. Daniel olarak sigaradan hep uzak durmuştum. Şantiyede herkes içerdi; molalarda bir köşeye çekilip yakarlardı. Ben ise kokusundan bile hoşlanmazdım. Annem de içmezdi. Kardeşim duman gördüğünde burnunu tıkardı.

Şimdi karşımdaki adam, oğlunun günde iki paket içtiğini söylüyordu. Ve ben o oğulun bedenindeydim.

“Almayacak mısın?” dedi Richard. “Biraz önce istemediğini söyledin ama gözlerin pakette.”

Gerçekten de pakete bakıyordum. Fark etmemiştim bile.

“Bilmiyorum,” dedim. “Sadece garip geldi.”

Richard sigarayı biraz daha yaklaştırdı. “Garip olan ne? İstersen yak, istemezsen bırak. Bu kadar düşünmene gerek yok.”

Sigaraya baktım.

Sonra elim uzandı.

Richard sigarayı parmaklarımın arasına bıraktı. Bunu daha önce yüzlerce kez başkalarının elinde görmüştüm ama ilk kez kendi elimde tutuyordum. Richard çakmağı uzattı.

Çakmağı aldım, tekerleği çevirdim. Küçük bir alev yükseldi. Sigaranın ucunu yaklaştırdım. İlk denemede tutuşmadı. İkincide ucu kızardı.

Dudaklarımın arasına yerleştirdim. Bir an durdum.

Dumanı içime çektim.

Boğazımda keskin bir yanma hissettim. Başımı yana çevirip öksürdüm. Bir kez, iki kez. Gözlerim yaşardı.

Richard sigarasından bir nefes aldı. “Yavaş ol. Hepsini birden çekme.”

“Boğazımı yaktı.”

“İlk kez içiyormuş gibi davranıyorsun.”

“Zaten ilk kez içiyorum.”

Richard'ın dudağının kenarı kıvrıldı. “Pekâlâ. Öyle olsun.”

Sigarayı yeniden dudaklarıma götürdüm. Bu kez daha yavaş çektim. Daha az öksürdüm.

Ama bu sefer başka bir şey oldu.

Göğsümde garip bir rahatlama yayıldı. Sanki uzun zamandır eksik olan bir parça yerine oturmuştu. Haftalardır içimde kıpırdayan o huzursuzluk… O tanımlayamadığım eksiklik… Bir anda sustu.

Sonra başım dönmeye başladı. Görüşüm bir an bulanıklaştı. Elimi bankın kenarına koydum.

“Ne oldu?” Richard sigarasını indirdi. “Rengin attı.”

“Başım döndü biraz.”

“Fazla hızlı çektin. Günlerdir yatıyorsun, normal.”

Sigaraya baktım. “Bu kadar çabuk mu?”

“Şaşıracak ne var?”

“Öyle değil…”

Cümlemi tamamlamadım. Ne diyecektim ki? Bu duygu bana tanıdık geliyor mu? Göğsüm bunu biliyor mu?

Richard kaşlarını kaldırdı. “Ne demek öyle değil?”

“Boş ver.”

Bir nefes daha çektim. Bu kez bedenim neredeyse hiç tepki vermedi. Boğazımdaki yanma geçmişti. Duman ciğerlerime dolarken öksürme isteği gelmedi. Parmaklarım sigarayı nasıl tutacağını, ne kadar çekeceğini, külü ne zaman silkeleyeceğini biliyordu.

Bunu ben öğrenmemiştim. Ama ellerim öğrenmişti. Ciğerlerim öğrenmişti.

“Garip,” dedim yüksek sesle.

Richard başını çevirdi. “Nesi garip?”

“Az önce ilk kez içtiğimi söyledim. Ama şimdi… Sanki yüzlerce kez yapmışım gibi.”

Richard omuz silkti. “Çünkü yüzlerce kez yaptın. Bedenin senden iyi hatırlıyor.”

“Sanırım öyle.”

Sigarayı parmaklarımın arasında çevirdim. Az önce istemediğimi söyleyen bendim. Şimdi ise bırakmak için bir sebep bulamıyordum.

Bu düşünce içimde hafif bir huzursuzluk yarattı.

“Baba,” dedim. “Gerçekten çok mu içiyordum?”

“Söyledim ya. Günde iki paket. Bazen daha fazla.” Richard dumanı burnundan bıraktı. “Kaç kere bırak dedim, sayısını bilmiyorum.”

“Hiç bırakmayı denemedim mi?”

“Denedin. Birkaç gün sürdü. Sonra yine başladın.”

“Neden başlamıştım?”

Richard bir an sustu. Sigarasına baktı.

“Bilmiyorum, Sebastian. Bunu bana hiç anlatmadın.” Sesi bir an sertleşti. “Zaten bana pek bir şey anlatmazdın.”

Sigarasını yere atıp ayakkabısının ucuyla ezdi. Sonra ellerini paltosunun ceplerine soktu ve bana döndü.

“Şu hafıza meselesi ne olacak?”

Başımı kaldırdım. “Ne demek istiyorsun?”

“Marcus anlattı. Kendini Daniel Hayes diye tanıtıyormuşsun. Geçmişini hatırlamıyormuşsun.”

“Doğru.”

“Bana da anlatacak mısın? Gerçekten hatırlamıyor musun, yoksa anlatmak mı istemiyorsun?”

“Hatırlamıyorum. Saklayacak bir şeyim yok.”

Hayır, diye geçirdim içimden. Saklayacak çok şeyim vardı.

Richard gözlerini üzerimde tuttu. Bakışları ağırdı. İnsanın içini didikleyen cinsten.

“Peki beni tanıyor musun?”

“Babam olduğunu biliyorum.”

“Bunu Marcus söyledi. Ben kimim, nasıl biriyim, hatırlıyor musun?”

Cevap vermedim.

“Yani yüzümü bile tanımıyorsun.”

“Hayır. Seni ilk kez burada gördüm.”

Richard bir süre sustu. Rüzgâr ağaçların yapraklarını hışırdattı.

“Peki bu Daniel Hayes meselesi nedir?”

“Benim adım Daniel.”

“Onu anladım. Neden bu isim?”

“Çünkü ben Daniel Hayes'im. Yirmi bir yaşındayım. Annemle yaşıyordum. Bir de kardeşim var. Bunların hepsini hatırlıyorum.”

Richard'ın yüzünde bir şey kıpırdadı. Çok kısa sürdü. Ne olduğunu anlayamadım.

“Sebastian.” Sesi alçaktı. “Doktorlar bununla ilgileniyor. Ben de anlamaya çalışıyorum. Ama burada oturup aynı şeyleri konuşarak bir yere varamayız.”

“Ben de ne olduğunu bilmiyorum zaten.”

“Bilmiyorsun ama kendinden çok eminsin.”

“Çünkü kendi hayatımı biliyorum.”

Richard'ın çenesi gerildi. Bir an bir şey söyleyecek gibi oldu, sonra vazgeçti.

“Seninle tartışmaya gelmedim. Önce iyileşmeni istiyorum. Gerisini sonra konuşuruz.”

Başımı çevirdim. “Peki neden geldin?”

Richard'ın yüzü sertleşti. Gözleri bir an kısıldı.

“Çünkü oğlum hastanede yatıyor.”

“Beni merak ettiğin için mi?”

Cevap vermeden önce sigara paketini cebine koydu. Paltosunun yakasını düzeltti.

“Bir babanın oğlunu ziyaret etmesi için başka bir sebebe ihtiyacı mı var?”

Söylediğinin samimi olup olmadığını anlayamadım. Ne sesi ne yüzü bana bir şey anlatıyordu.

“Birkaç gün içinde taburcu olacaksın,” dedi sonra. “Doktorlarla konuştum, gerekli düzenlemeleri yaptırdım.”

“Nereye gideceğim?”

“Eve.”

“Seninle mi?”

“Başka nereye gideceksin?”

Hangi eve? diye sormak istedim. Sormadım.

Richard yürümeye başladı. Birkaç adım sonra durup omzunun üzerinden baktı.

“Geliyor musun?”

Ayağa kalkmaya çalıştım. Karnımdaki sancıyla yüzümü buruşturdum. Richard bunu gördü.

“Yavaş. Kendini zorlamana gerek yok.”

“İyiyim.”

“İyi değilsen söyle. Burada kimseye bir şey kanıtlamak zorunda değilsin.”

Cevap vermeden yanına yürüdüm.

Bahçenin çıkışına yaklaşırken sigaradan son bir nefes aldım. Parmaklarımın arasında kalan küçük izmarite baktım. İçimdeki o eksiklik azalmıştı. Ama bu rahatlama bana ait değildi. Bunu biliyordum.

Daniel Hayes hayatı boyunca hiç sigara içmemişti.

Ama Sebastian Gunson'ın ciğerleri, uzun zamandır beklediği bir alışkanlığa yeniden kavuşmuştu.

Ve ilk kez, bu bedenin bana ait olmadığını yalnızca aynaya bakarak anlamadım.

Bu bedenin içinde, benim bilmediğim bir hayatın izleri vardı.

---

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı