Hastane odasının küçücük banyosunda, aynanın karşısında ne kadar durduğumu bilmiyorum. Karşımdaki yüzü artık tanıyordum, ki bu kendi başına korkunç bir cümle. Birkaç gündür her sabah aynı çökük yanaklar, aynı koyu gözler, aynı dağınık siyah saçlar karşılıyordu beni, ve insan bir şeyi yeterince görünce ona yabancılığını kaybediyormuş. Ama alışmakla kabullenmek arasında bir uçurum vardı ve ben o uçurumun tam kenarında, bir lavaboya tutunmuş duruyordum. Aynadaki adam yirmi üç yaşındaydı. Ben ise daha yeni yirmi bir olmuştum. Eski bedenim bir seksen civarındaydı, şantiyede sırtladığım çimento torbaları sayesinde omuzlarım geniş, kollarım güçlüydü. Bu beden ise bir buçuk metreyi zar zor geçiyordu. Dar omuzlar, ince bilekler, kemikleri sayılan bir göğüs. Kendi bedenimde değil de, bana iki beden küçük gelen birinin kıyafetinin içine zorla sokulmuş gibiydim. Hem de o kişinin, dünyada en çok nefret ettiğim insan olduğu bir kıyafetin.
Elimi yüzüme götürüp burnumun kenarını, çenemi, kaşlarımı yokladım. Parmaklarım, haritası olmayan bir şehirde kaybolmuş bir turist gibi dolaşıyordu. Ama bu yüzün sahibini tanıyordum. En azından adını. Sebastian Gunson. Kardeşimin hayatını mahveden adam. Evelynn aklıma gelince midemdeki o düğüm yine sıkıştı ve lavabonun soğuk porselenine iyice tutundum. Bir zamanlar bu yüzü bir gazete fotoğrafında görüp gazeteyi buruşturmuş, çöpe atmıştım. Şimdi o yüzü çöpe atamıyordum. O yüz, benim yüzümdü.
“Sebastian? İçeride misin?”
Marcus Hale’in sesiydi. “Buradayım,” dedim. Bu ismin bana seslenmesine cevap vermek her seferinde dilimde pas tadı bırakıyordu. “Bir dakikan var mı? Konuşmamız lazım. Bugün önemli bir gün.” Musluğu açıp yüzüme soğuk su çarptım, havluyla kurularken aynaya son bir kez baktım. Aynadaki adam da bana baktı, ve aramızda bir anlaşma olsaydı keşke, diye düşündüm, ikimiz de birbirimize bakmamaya söz verseydik.
Marcus yatağın yanındaki koltukta oturuyordu. Yine koyu bir takım, yine kusursuz bağlanmış bir kravat, dizlerinin üstünde kalın bir dosya. Bu adamın kravatsız uyuduğundan şüpheliydim. Beni süzdü. “Yüzüne renk gelmiş.” Daha iyi olduğumu söyledim. “İyi,” dedi, dosyayı açarken. “Çünkü bugün iyi olman lazım. Otur.” Yatağın öbür yanındaki plastik sandalyeye oturdum, böğrümdeki dikişler gerildi, yüzümü buruşturmamak için dişlerimi sıktım.
“Bugün mahkemeye gidiyoruz.”
“Bugün mü?”
“Saat on birde.” Gözlüğünü çıkarıp kravatının ucuyla sildi, sonra yeniden taktı. Bu hareketi düşünürken yaptığını fark etmiştim. Sanki gözlüğü temizlenince kafasındaki düşünceler de netleşiyordu. “Seni korkutmak istemem ama bilmen lazım. Savcı dosyayı anlatacak, biz itiraz edeceğiz, hâkim de karar verecek. Bu gece ya bir yatakta yatarsın ya da bir cezaevi revirinde. Arada pek bir seçenek yok.” Orada ne yapacağımı sordum. “Mümkün olduğunca az şey,” dedi ve bir parmağını kaldırdı. “Soru sorulursa kısa cevap ver. Hatırlamıyorsan hatırlamıyorum de. Tahmin yürütme. ‘Galiba’ deme, ‘sanırım’ deme. O salonda ağzından çıkan her kelime kayda geçiyor ve kayıtlar, Sebastian, insanlardan daha uzun yaşar.” Bir an duraksadı, kelimeleri seçti. “Bir de o isim. Daniel Hayes. Orada ağzından çıkmasın.”
Başımı salladım. Kendi adımı söylememem için bana talimat veriyordu. Hayatımda duyduğum en absürt cümleydi ve aynı zamanda, durumu düşününce, en mantıklı tavsiye.
Psikiyatristle konuşup konuşmadığımı sordu. Biraz, dedim. Pek bir şey söylemediğini, sadece sorular sorduğunu, benim de bazen kendimi başka biri gibi hissettiğimi anlattığımı söyledim. Marcus gözünü dosyadan ayırmadan cevap verdi: “Onu biliyoruz. Bütün hastane biliyor. Sorun başka biri gibi hissetmen değil, Sebastian. Sorun kim gibi hissettiğin.” Sonra dosyadan bir kâğıt çıkardı ve sesini düzleştirip, bir mahkeme kâtibinin ruhsuzluğuyla okumaya başladı: “Sanık Sebastian Gunson. Daniel Hayes’in soruşturma kapsamındaki ifadesine göre, on üç yaşındaki Evelynn Hayes’e yönelik cinsel istismar ve ağır yaralama ile suçlanıyor.”
Parmaklarım plastik sandalyenin kenarını kavradı. O ifadeyi ben vermiştim. Karakolun ter ve demlenmiş çay kokan o odasında, bir ayağı kısa olduğu için sürekli sallanan bir sandalyede, saatlerce oturarak. Polisin her sorusunu cevaplamış, her ayrıntıyı tekrar tekrar anlatmıştım. Sonra eve gidip banyoda kusmuştum. Şimdi o ifadenin sanığı olarak, o ifadeyi okuyan bir avukatın karşısında oturuyordum. Hayatın bir mizah anlayışı varsa, bu sabah gerçekten kendini aşmıştı.
“Basit bir suçlama değil bu,” dedi Marcus, kâğıdı dosyaya geri koyarken. “Kızın yaşı, yaraları… Gazeteler haftalardır yazıyor. Bütün şehir bu davayı izliyor.” Biliyorum, dedim. “Gerçekten biliyor musun?” Cevap vermedim. Marcus bir süre yüzüme baktı, sonra dosyayı kapatıp pencerenin yanındaki sebile yürüdü, iki karton bardak doldurup birini bana uzattı. Kendi bardağından birkaç yudum alıp aşağıdaki bahçeye baktı. Tekerlekli sandalyesinde güneşlenen yaşlı bir adam vardı, başı göğsüne düşmüş, uyuyordu ya da ölmüştü. Bu hastanede ikisi arasındaki fark bazen çok inceydi.
“Daniel Hayes’in kayıp olması işleri değiştiriyor,” dedi Marcus, sırtı bana dönükken.
Kayıp.
Kelime bir taş gibi içime düştü ve dibe batana kadar her şeyi kırdı. Ölü değil. Kayıp. Bedenim o sokakta kalmıştı. Kanlar içinde, ıslak asfaltın üstünde, telefonunda yarım kalmış bir “Anne” yazısıyla. Biri onu bulmuş olmalıydı. Bir çöpçü, bir sarhoş, bir devriye. Ama kimse bulmamıştı. Ya da biri bulmuş ve… Bardaktaki su titredi. Diğer elimle bardağın altını tuttum. “Nasıl yani?” dedim, sesimin sakin çıkmasına şaşırarak.
Marcus döndü. Daniel’in dosyadaki en önemli tanık olduğunu, savcının elindeki en sağlam şeyin onun ifadesi olduğunu, bugün duruşmaya çağrıldığını ama gelmeyeceğini, çünkü kimsenin nerede olduğunu bilmediğini anlattı. “Birkaç gecedir eve dönmemiş. Telefonu kapalı. Annesi kayıp ihbarında bulunmuş.”
Annem.
Annem beni arıyordu. Bir karakolda, belki de benim ifade verdiğim o sallanan sandalyede oturup, bir polise oğlunun fotoğrafını uzatıyordu. Ve ben buradaydım, şehrin öbür ucunda, oğlunun ifadesinin sanığı olarak, bir karton bardaktan su içiyordum.
“Bulunmazsa ne olur?”
“Savcının işi zorlaşır. Elinde tıbbi raporlar var, başka bulgular var, ama kimin yaptığını doğrudan söyleyen tek kişi o.” Omuz silkti. “Belki dosya zayıflar. Belki zamanla düşer.”
“Yani kurtulabilirim.”
Kelimeler ağzımdan çıkar çıkmaz midem bulandı. Kardeşime bunu yapan adam kurtulabilirdi. Ve onu kurtaracak olan şey, benim kaybolmamdı. Ölümüm bile bu adama hizmet ediyordu. Marcus hemen cevap vermedi, gözlüğünü burnunun üstüne itti. “O kadar hızlı sevinme. Hiçbir şey belli değil.” Sonra bana doğru eğildi. “Bir şey sorayım mı? Neden o adamın adını kullanıyorsun? Kendine geldiğin ilk gece hemşirelere Daniel Hayes olduğunu söylemişsin. Defalarca. Hem de o kadar ısrarla ki biri güvenliği çağırmayı düşünmüş.”
Bardağı dudaklarıma götürdüm, sırf zaman kazanmak için. Su boğazımdan zorla geçti. “Bilmiyorum,” dedim. “Öyle hissediyorum.” Marcus uzun uzun yüzüme baktı. Gözlüklerinin ardındaki gözler bir şey arıyordu ve ne aradığını bilmiyordum, bulup bulmadığını da. “Şimdilik burada bırakalım,” dedi sonunda. “Ama o salonda biri bunu sorarsa, dediğim gibi. Hatırlamıyorum. O kadar.”
Kapı iki kez çalındı ve Richard içeri girdi. Arkasında, kulaklarında kıvrık kablolu kulaklıklar olan, siyah takımlı iki iri adam vardı. Biri kapının yanında durdu, öbürü koridorda nöbete kaldı. Richard’ın üzerinde koyu gri bir takım vardı, saçları geriye taranmış, tıraşı kusursuz, yüzü bir göl kadar sakin. Odaya girdiği an oda biraz daraldı, sanki duvarlar bile ondan çekiniyordu. Önce bana, sonra Marcus’un elindeki dosyaya baktı. “Hazır mıyız?” Marcus konuştuklarını, ne yapmam gerektiğini bildiğimi söyledi. “Güzel.” Richard bana döndü. “Nasılsın?” İyiyim, dedim. “Salonda sakin ol. Ağzını açma, Marcus konuşsun.” Kol saatine baktı. “Araba aşağıda.”
Hepsi bu kadardı. Ne bir gülümseme, ne omzuma bir dokunuş, ne de “korkma oğlum”. Sanki oğlunu değil, bir toplantıya götürülecek bir dosyayı almaya gelmişti. Ve ben, Daniel Hayes, bu adamın soğukluğuna bir an kırıldım. Kendi babam beni beş yaşında terk etmişti, bunu biliyordum. Ama bu adam oğlunu terk etmemişti, sadece hiç sahiplenmemişti. Hangisi daha kötüydü, emin değildim.
Hastaneden çıkmam için bir tekerlekli sandalye getirdiler. Binmek istemedim, hemşire bunun bir kural olduğunu söyledi, oturdum. Korumalardan biri sandalyeyi itti. Koridor boyunca hemşireler, hasta yakınları bize baktı. Bir kadın, yanındaki küçük oğlunu kolundan çekip kendine yapıştırdı, çocuğun başını eliyle göğsüne bastırdı ki beni görmesin. O hareket, o küçük, içgüdüsel hareket, bütün sabahtan daha çok acıttı. Ben de olsam aynısını yapardım. Evelynn’i o kadının yerinde olsam aynı şekilde saklardım.
Hastanenin arka kapısında, camları koyu, siyah bir araba bekliyordu. Arka koltuğa bindim, Richard yanıma, Marcus öne şoförün yanına oturdu, korumalar arkamızdaki ikinci arabaya geçti. Yol boyunca kimse konuşmadı. Richard telefonuyla, Marcus dosyasıyla ilgilendi. Ben camdan dışarı baktım. Şehir her zamanki gibiydi: kırmızı ışıkta homurdanan otobüsler, kaldırımda kahvesini dökerek koşturan insanlar, köşede gazete satan, sesi kısılmış yaşlı bir adam. Hiçbiri bilmiyordu. Hiçbiri, bu siyah arabanın içinde ölü bir adamın oturduğunu bilmiyordu.
Adliyenin önündeki kalabalığı arabanın içinden gördüm. Basamakların önünde en az otuz kişi vardı: kameralar, mikrofonlar, ellerinde defterlerle muhabirler, ve bir kenarda, karton pankartlar tutan küçük bir grup. Pankartlardan birini okuyabildim. EVELYNN İÇİN ADALET. Kardeşimin adı, bir kartonun üstünde, kırmızı keçeli kalemle yazılmış, bir yabancının elinde yükseliyordu. Ben de onlarla aynı tarafta olmalıydım. O pankartı ben tutmalıydım. Bunun yerine, o pankartın hedefi bendim.
Araba durdu ve kalabalık bir dalga gibi bize döndü. Marcus arkaya döndü. “Başını kaldırma. Kimseye bakma. Durma. Arkamdan yürü.” Kapı açıldı ve flaşlar patladı. Bir sürü flaş, öyle ki bir an hiçbir şey göremedim, sadece beyaz bir boşluk ve içinde üst üste binen sesler. Bay Gunson, buraya bakın! Sebastian, sağlık durumunuz nasıl? Suçlamalar hakkında ne diyorsunuz? Korumalar iki yanımda canlı bir duvar örmüştü, Marcus önümde yürüyordu, ben böğrümün zonklamasına rağmen arkasından gitmeye çalışıyordum. Genç bir kadın muhabir korumaların arasından mikrofonunu uzattı, gözleri bir avcının gözleri gibi parlıyordu: “On üç yaşındaki bir çocuğa cinsel istismarda bulunduğunuz iddiası doğru mu?”
Cinsel istismar. Bu iki kelime midemin tam ortasına bir yumruk gibi indi ve adımlarım yavaşladı. Kalabalığın arkasından sakallı, yaşlıca, yüzü kıpkırmızı bir adam bağırdı: “Sapık herif! Senin gibileri asmak lazım! Asmak!” Polisler adamı geri itti ama bağırmaya devam etti. Durdum. Dönüp ona baktım. Haklıydı. Söylediği her şeyde haklıydı. Ben de o kalabalığın içinde olsam aynısını bağırırdım, belki daha kötüsünü, belki elimdeki bir taşı bile atardım. Ama şimdi o kelimeler bana atılıyordu ve ben onları yakalayıp geri atamıyordum, çünkü ben de aynı hedefe nişan alıyordum. Marcus koluma yapıştı. “Yürü. Durma.”
Richard ise durmuştu. Basamakların ortasında kalabalığa döndü, elini hafifçe kaldırdı, ve otuz kişilik o gürültülü kalabalık bir anda sustu. Bu adamın kalabalıkları susturmak için bir düğmesi vardı sanki. “Bugün mahkemenin kararını bekliyoruz,” dedi, sesi sakin ve net. “Oğlum ağır bir saldırıdan yeni kurtuldu, hâlâ tedavi görüyor. Süreç devam ederken yorum yapmayacağız.” Biri oğlunun suçsuz olduğuna inanıp inanmadığını sordu. Richard hiç düşünmedi. “O benim oğlum.” Ne evet dedi, ne hayır. Ama herkes evet duydu. Bu adam kelimeleri bir terzi gibi kullanıyordu, her biri tam ölçüsünde, ne bir eksik ne bir fazla.
İçerideki koridor uzun, soğuk ve kalabalıktı. Mermer zemin ayak seslerini büyütüp geri yolluyordu, duvarlar boyunca dizilmiş tahta banklarda bekleyen insanlar biz geçerken başlarını kaldırdılar. Bazıları yanındakine bir şeyler fısıldadı, bir kadın yüzünü buruşturup başını çevirdi. Duruşma salonunun kapısına birkaç adım kalmıştı ki onu gördüm ve ayaklarım kendiliğinden durdu.
Kapının karşısındaki bankta oturuyordu. Üzerinde o eski, kahverengi montu vardı, üç kış önce markette indirime girdiğinde birlikte aldığımız, yakası yıpranmış mont. Saçlarını arkada topuz yapmıştı ama topuzdan birkaç tutam kaçıp yüzüne düşmüştü, ve onları düzeltmeye bile uğraşmamıştı. Kucağında bir dosya vardı, parmakları dosyanın kenarını öyle sıkıyordu ki kâğıt kırışmıştı. Yanında, siyah takımlı genç bir adam, avukatı olmalıydı, kulağına bir şeyler söylüyordu ama o dinlemiyordu. Son gördüğümden bu yana yıllar geçmiş gibiydi. Gözlerinin altı mosmordu, yanakları çökmüş, dudakları kuruyup çatlamıştı. Günlerdir uyumuyordu. Bir kızı makinelere bağlı yatıyordu, bir oğlu kayıptı. Ve o kayıp oğul, üç adım ötesinde, onun en büyük düşmanının bedeninde, dikiliyordu.
Annem.
“Sebastian.” Marcus’un sesi çok uzaktan geliyordu. “Hadi.”
Annem başını kaldırdı ve gözleri bana değdi. Bir saniye, belki daha az. Ama o bir saniyede yüzünde gördüğüm şeyi hayatımın sonuna kadar unutmayacağımı biliyordum. Nefret. Çıplak, saf, tek bir damlası bile sulandırılmamış bir nefret. Bana daha önce hiç öyle bakmamıştı. Vazosunu kırdığımda bile, on altı yaşında okulu astığımı öğrendiğinde bile. Kimseye öyle baktığını görmemiştim. Gözlerini benden ayırmadan yavaşça ayağa kalktı, avukatı kolunu tutup “Bayan Hayes, lütfen” dedi, annem kolunu çekti ama yerinden kıpırdamadı. Sadece baktı. Ağzımı açtım. Ne söyleyecektim? Anne, benim mi? Marcus kolumdan çekti, korumalardan biri annemle aramıza girdi ve geniş sırtı, dünyanın en geniş duvarı gibi, onu görüşümden sildi. Salonun kapısı açıldı ve içeri girdik.
Duruşma salonu tahmin ettiğimden küçüktü. Ahşap kaplı, yüksek tavanlı bir oda; en önde yüksek bir kürsü, kürsünün arkasında boş bir koltuk, bir yanda savcılık masası, öbür yanda bizimki. Arkadaki izleyici sıraları doluydu, birkaç muhabir de en arkaya yerleşmiş, kalemlerini hazırlamıştı. Marcus beni masaya oturttu, kendisi yanıma geçti, Richard tam arkamızdaki sıraya oturdu, korumalar kapının yanında kaldı. Birkaç dakika sonra annem avukatıyla birlikte içeri girdi ve savcılık masasının arkasındaki sıraya, tam çaprazıma oturdu. Başımı çevirmemek için kendimi zorladım ama gözlerim, çocukken mutfağa sızan bir köpek yavrusu gibi, kendiliğinden ona kayıyordu. Annem önüne bakıyordu. Bana bir kez bile bakmadı.
“Mahkeme heyeti!”
Herkes ayağa kalktı. Kürsünün arkasındaki kapıdan, altmışlı yaşlarda, gri saçlı, siyah cüppesi yere kadar uzanan bir kadın girdi. Kürsüye çıkıp oturdu, gözlüğünü takıp önündeki dosyaya baktı. “Oturun.” Kâtip dosya numarasını okudu. Sonra hâkim bana baktı. “Sanık, kimlik bilgileriniz. Adınız, soyadınız.”
Marcus masanın altından dizime hafifçe dokundu. Boğazımı temizledim. Salondaki herkes bana bakıyordu, annem de, bunu görmeden hissedebiliyordum, sırtımda bir el gibi. Adım Daniel Hayes, demek istedim. Annem şu sırada oturuyor, kahverengi montuyla. Kız kardeşimin adı Evelynn. O dosyadaki ifade benim ifadem. Bir an, sadece bir an, söylesem ne olacağını düşündüm. Salon gülerdi. Ya da susardı. Annem başını kaldırırdı ve…
“Sebastian Gunson,” dedim.
Kendi ağzımdan çıkan bu iki kelime, o gün duyduğum her şeyden daha çok acıttı. Pankarttan da, sakallı adamın bağırışından da, annemin bakışından da.
Hâkim doğum tarihimi sordu. Bilmiyordum. Sebastian’ın doğum tarihini nereden bilecektim, onun doğum gününde pasta kesmemiştim. Marcus hemen ayağa kalktı, müvekkilinin ağır bir travma sonrası hafıza kaybı yaşadığını, bilgilerin dosyada mevcut olduğunu, izin verilirse kendisinin teyit edeceğini söyledi. Hâkim bir an bana baktı, sonra başını salladı. Marcus tarihi söyledi, kâtip yazdı. Arka sıralardan biri “Tabii, hatırlamıyor” diye fısıldadı ve birkaç kişi kıkırdadı. Hâkim masaya bir kez vurdu, salon sustu.
Savcı ayağa kalktı. Kırklı yaşlarında, zayıf, uzun boylu, kır düşmüş kısa sakallı bir adamdı ve dosyasını açmadı bile, çünkü ezbere biliyordu. Sanık Sebastian Gunson hakkında, on üç yaşındaki Evelynn Hayes’e yönelik cinsel istismar ve kasten ağır yaralama suçlarından dava açıldığını, mağdurun olay gecesi ağır yaralı hâlde bulunup hastaneye kaldırıldığını, hâlen yoğun bakımda, komada olduğunu anlattı. Sesi düz ama keskindi, bir neşterin sesi gibi. Koma kelimesini duyunca annemin omuzları titredi. Avukatı ona bir mendil uzattı, annem almadı. “Bunun yanı sıra,” dedi savcı, “sanığı doğrudan teşhis eden bir tanık ifadesi bulunmaktadır. Mağdurun ağabeyi. Daniel Hayes.”
Adım salonda yankılandı, duvarlara çarpıp geri döndü ve kucağıma düştü.
Marcus ayağa kalktı. Müvekkilinin cezaevinde bıçaklı bir saldırıya uğradığını, ameliyat edildiğini, günlerce bilinci kapalı kaldığını, hâlâ ciddi hafıza sorunları yaşadığını, bunların da hastane raporlarıyla belgeli olduğunu, müvekkilinin suçlamayla ilgili hiçbir şey hatırlamadığını söyledi. Savcı ona dönmeden bile cevap verdi: “Sanığın hatırlamaması, olayın yaşanmadığı anlamına gelmez, Sayın Hâkim. Mağdurun hastane yatağındaki hâli ortada.” Marcus müvekkilinin de bir hastane yatağından geldiğini söylemeye başladı ki hâkim gözlüğünün üstünden baktı: “Avukat Bey. Beyanınız kayda geçti. Savcılık, devam edin.” Marcus oturdu, çenesi kasılmıştı.
Savcı bu kez dosyasını açıp bir sayfa çevirdi. “Ancak bugün ciddi bir sorunumuz var. Tanık Daniel Hayes, usulüne uygun çağrılmasına rağmen duruşmada hazır değil.” Hâkim kaşlarını kaldırdı, tanığa ulaşılıp ulaşılamadığını sordu. “Hayır. Tanık birkaç gündür kayıp. Adresine dönmemiş, telefonuna ulaşılamıyor. Ailesi kayıp ihbarında bulunmuş, polis araştırıyor.” Salonda bir mırıltı yükseldi, öncekinden çok daha yüksek, ve kafalar bir anda bana döndü. Sırtıma, enseme yapışan bakışları hissediyordum. Herkes aynı şeyi düşünüyordu: Tanık kaybolmuştu. Ve sanık bir Gunson’dı. İki artı iki. Bu şehirde herkes matematik biliyordu.
Hâkim masaya vurdu. “Sessizlik.”
Annemin avukatı ayağa kalktı. “Sayın Hâkim, katılan anne Bayan Hayes söz istiyor.” Hâkim bir an düşündü, sonra başını salladı. “Buyurun, Bayan Hayes. Kısa tutun lütfen.”
Annem ayağa kalktı. Ellerini önünde birleştirmişti, parmakları birbirine öyle geçmişti ki boğumları bembeyazdı. Bir süre hiçbir şey söylemedi, dudakları kıpırdadı ama ses çıkmadı. Sonra konuştu ve sesi, mutfakta “yemeğin soğudu” diye bağıran o güçlü ses değildi, kısık, çatlamış, eski bir kasetten çıkan bir ses gibiydi. “Benim oğlum kaçmaz.” Salon sustu. “Daniel o gece… Eve varınca haber ver dedim ona. Hep mesaj atar. Bir kere bile unutmamıştır.” Yutkundu. “Atmadı.”
Gözlerim yandı. Önümdeki masanın tahtasına baktım, birinin yıllar önce bir anahtarla kazıdığı ince bir çiziğe. Sadece ona. Annem devam etti. Herkesin ona sakin olmasını söylediğini, gelir dediklerini, bir arkadaşının yanındadır dediklerini anlattı. “Daniel kardeşini bırakıp hiçbir yere gitmez. Her gün o hastaneye gelirdi. İşten çıkar, üstü başı çimento içinde doğruca gelirdi. Evelynn’in elini tutar, ona saçma sapan hikâyeler uydururdu. Uyusa da duyar, derdi.” Boğazında bir hıçkırık düğümlendi, durdu, nefes aldı. “Benim oğlum kaçmaz.”
Sonra başını çevirdi ve bana baktı. İlk kez salonda, doğrudan gözlerimin içine.
“Ve bu davada ifade veren tek kişi oydu.”
Cümlesini bitirmedi, bitirmesine gerek yoktu. Arkamda Richard’ın ceketinin kumaşı hışırdadı. Marcus fırladı: “Sayın Hâkim, itiraz ediyorum, katılan açıkça müvekkilimi ima…” “Ben kimseyi ima etmiyorum!” Annemin sesi bir anda salonu yardı, herkes irkildi. “Oğlum nerede? Tek sorduğum bu! Oğlum nerede?” Avukatı kolunu tutup oturmasını rica etti ama annem kolunu kurtardı. “Kızım bir yatakta yatıyor! Oğlum yok! Bu adam…” Titreyen parmağıyla beni gösterdi. “Bu adam burada oturuyor. Takım elbisesiyle!”
Hâkim iki kez masaya vurdu, onu anladığını ama oturmasını, yoksa salondan çıkarılmasını istemek zorunda kalacağını söyledi. Annem bir an daha ayakta durdu, parmağı hâlâ bana dönüktü, sonra eli yavaşça indi. Avukatı onu sandalyesine oturttu. Annem ellerini yüzüne kapadı ve omuzları sarsılmaya başladı, ama hiç ses çıkarmıyordu. Annem hep böyle ağlardı. Sessiz. Evelynn ve ben duymayalım diye, banyoda, musluk açıkken. Şimdi kimse için musluk açmıyordu ama yine de sessiz ağlıyordu, alışkanlıktan.
Oğlun burada, anne. Tam karşında. Ama söyleyemezdim. Söylesem kimse inanmazdı ve en kötüsü, annem bunu, kızına saldıran adamın ağzından duymuş olurdu. Ona bundan daha büyük bir kötülük yapılamazdı. Masanın altında ellerimi kenetleyip tırnaklarımı avuçlarıma geçirdim. Acı istiyordum. Başka bir şey hissetmemek için. Marcus bana doğru eğilip iyi olup olmadığımı sordu. Başımı salladım. Yalan söylediğimi ikimiz de biliyorduk.
Hâkim savunmaya döndü. Marcus bu kez daha yumuşak bir sesle, katılan annenin acısını anladıklarını, savunma olarak da tanığın bir an önce bulunmasını istediklerini, müvekkili hiçbir şey hatırlamazken olayı anlatan tek tanığın dinlenememesinin savunma hakkını da zedelediğini söyledi. Savcı başını iki yana salladı, tanığın yokluğunun diğer delilleri ortadan kaldırmadığını ama elbette dinlenmesi gerektiğini ekledi. Hâkim dosyayı önüne çekip sayfaları çevirdi, not aldı. Salonda yalnızca kâğıt hışırtısı ve arkadan gelen birkaç öksürük vardı. Dakikalar, bir hastane bekleme salonundaki gibi uzadı.
Sonunda hâkim başını kaldırdı. Tanığın dinlenmesinin olayın aydınlatılması bakımından zorunlu olduğunu, tanık Daniel Hayes’in bulunmasına yönelik araştırmanın sürdürülmesine ve bu sebeple duruşmanın ertelenmesine karar verildiğini söyledi. Bir an durup gözlüğünü düzeltti. “Sanığın sağlık durumu, tedavisinin sürmesi gerekliliği ve dosyanın mevcut durumu göz önüne alınarak, yurt dışına çıkış yasağı ve haftalık imza yükümlülüğü şeklinde adli kontrol tedbiri uygulanarak tahliyesine karar verilmiştir.” Salonda bir uğultu koptu. Hâkim sesini yükseltti: “Bu karar sanığın beraat ettiği anlamına gelmez. Yargılama devam edecektir.”
Tahliye. Serbesttim ama suçsuz değildim. Dava sürüyordu. Ve davanın tek tanığı, kaybolan o tanık, bendim. Kendi kendime ifade veremediğim için serbest kalmıştım. Bunu bir hukuk fakültesinde anlatsalar öğrenciler gülerdi.
Annem yerinden fırladı. “Serbest mi? Serbest mi bırakıyorsunuz? Kızım komada! Oğlum kayıp! Siz onu evine mi gönderiyorsunuz?” Hâkim kalkmıştı bile. Arkasındaki kapıdan çıkarken bir an durup anneme baktı, yüzünde bir şey vardı, belki üzüntü, belki yorgunluk, sonra kapı kapandı. Görevliler salonu boşaltmaya başladı, muhabirler kapıya koştu, Marcus dosyasını toplayıp beni kolumdan kaldırdı: “Gidiyoruz. Arka çıkıştan. Araba orada olacak.” Richard da kalkmıştı. Yüzü sakindi. Ne sevinç vardı ne rahatlama. İşini bitirmiş bir adamın yüzü.
Salonun yan kapısından dar bir koridora çıktık, korumalar önümüzdeydi, koridor binanın arkasına uzanıyordu. Birkaç adım atmıştık ki arkamızdan koşan ayak sesleri ve bir bağırış geldi: “Dur!” Döndüm. Annem koridorun girişindeydi, avukatı arkasından yetişmeye çalışıyordu. Korumalardan biri önüne geçmek için hamle yaptı ama annem ondan hızlıydı. Belki de koruma onu gerçekten durdurmak istememişti. Birkaç adımda yanıma geldi ve elini kaldırdı.
Tokat yüzüme indiğinde başım yana döndü, yanağım bir anda alev aldı, kulağım çınladı. Korumalardan biri annemin kolunu yakaladı, annem çırpındı.
“Dokunma ona!”
Ses benim ağzımdan çıkmıştı. Yüksek, sert, düşünmeden. Koruma şaşkınlıkla bana baktı ve elini annemin kolundan çekti. Richard’ın bakışlarını ensemde hissettim, bir el gibi. Marcus da duraksamıştı. Annem nefes nefese karşımda duruyordu, gözleri kıpkırmızı, dudakları titriyordu. “Oğlum nerede?” Sesi bir fısıltıya düşmüştü. “Ne yaptınız ona? Ha? Ne yaptınız?” Yakama yapıştı. Küçük, çatlamış, bulaşık deterjanından kızarmış elleri gömleğimi kavradı. Bu bedende boylarımız neredeyse aynıydı ve ilk kez, hayatımda ilk kez, annemin gözlerine yukarıdan değil, karşıdan bakıyordum. “Söyle bana. Yaşıyor mu? Sadece onu söyle. Lütfen.”
Yaşıyorum, anne. Buradayım. Dudaklarım aralandı.
“An…”
Ses boğazımda kaldı. Yuttum, dişlerimi sıktım. Annem duymadı, hıçkırıklar onu sarmıştı. Yakamı tutan elleri gevşedi ve alnını bir anlığına göğsüme dayadı. Sadece bir anlığına. Nefret ettiği adamın göğsüne. O kısacık anda kokusunu duydum: mutfağımızın kokusu, ucuz elma şampuanı, hastane koridorlarının dezenfektanı. Sonra ateşe dokunmuş gibi geri çekildi, yüzüne bir tiksinti yayıldı, elinin tersiyle gözlerini sildi.
“Keşke o bıçak seni öldürseydi,” dedi. Sesi titriyordu.
Avukatı arkasından gelip omuzlarından tuttu ve bu kez annem karşı koymadı. Döndü, koridorun öbür ucuna yürüdü, ağır, sendeleyen adımlarla, kahverengi montu sırtında sarkarak. Arkasından baktım. Öldürdü, anne, diye düşündüm. Oğlunu öldürdü. Sadece haberin yok.
Marcus koluma dokundu, bu kez nazikçe. Çıkış kapısına yürürken sessizdi, kapıya gelince bana dönmeden sordu: “Neden ‘dokunma ona’ dedin?” Ne, dedim, sanki anlamamış gibi. “Korumaya. Dokunma ona dedin.” Bir an düşündüm. “Kadın yeterince şey yaşamış,” dedim. Marcus bir şey söylemedi. Gözlüğünü çıkarıp sildi, yeniden taktı, kapıyı itti. Bu kez temizlemesi uzun sürmüştü. Kafasındaki düşünceler netleşmeye direniyordu galiba.
Arka çıkışta da birkaç muhabir bekliyordu, öndekiler kadar kalabalık değillerdi ama yine de etrafımızı sardılar. Şoför arabayı binanın arkasına getirmişti. Tahliyem hakkında ne düşündüğümü, bunu bir beraat olarak görüp görmediğimi, Daniel Hayes’in kaybolmasıyla bir ilgim olup olmadığını sordular. Marcus elini kaldırıp mahkemenin kararını verdiğini, müvekkilinin bir açıklama yapmayacağını söyledi. Richard arabanın kapısının yanında durup kameralara döndü. Kararın oğlunun sağlık durumu göz önüne alınarak verildiğini, yargılamanın sürdüğünü, sonuna kadar hukuka saygılı davranacaklarını söyledi. Sonra bir an durdu. “Bay Hayes’in de bir an önce sağ salim bulunmasını umuyoruz.” Bu son cümleyi o kadar sıcak, o kadar içten söylemişti ki bir an ben bile inanacaktım.
Arabaya bindik, kapı kapandı ve dışarıdaki bütün sesler bıçakla kesilmiş gibi kayboldu. Marcus öndeydi, telefonuna bakıyordu. Richard yanımdaydı. Yanağım hâlâ yanıyordu ama elimi oraya götürmedim, sanki o sıcaklığı silersem annemi de silecekmişim gibi. Uzun bir süre sonra Richard konuştu, gözleri camın dışında: “Beklediğimden iyi geçti.” Marcus başını çevirdi. Tahliyenin iyi olduğunu ama rahatlamamaları gerektiğini, tanık bulunursa her şeyin yeniden açılacağını söyledi.
“Bulunmaz,” dedi Richard.
Bunu o kadar rahat, o kadar kesin söylemişti ki tüylerim diken diken oldu. Başımı çevirip ona baktım. Richard hâlâ camdan dışarı bakıyordu, yüzünde hiçbir ifade yoktu, hava durumundan bahsediyormuş gibi. Marcus da bir an ona baktı, sonra hiçbir şey söylemeden önüne döndü. Nasıl bu kadar emindi? Bu soru o gün kafamın içinde bir sinek gibi vızıldamaya başladı ve uzun süre de susmadı.
Malikâne şehirden yarım saat uzaktaydı. Ağaçlarla çevrili uzun bir yolun sonunda, biz yaklaşınca kendiliğinden açılan devasa bir demir kapının ardında. Araba çakıllı yolda yavaşça ilerledi ve yolun sonunda, gri taştan, üç katlı, sıra sıra pencereleri ve çatısında bacaları olan bir bina belirdi. Bu bir ev değildi. Bir şatoydu. Bizim evimiz üç odalıydı. Mutfakla salon aynı yerdeydi ve Evelynn’le aynı odada büyümüştük, aramıza bir dolap koyup duvar yapmıştık. Evelynn geceleri dolabın arkasından bana fısıldardı. “Abi, uyudun mu?” Uyumamışsam bile uyuduğumu söylerdim, o da gülerdi çünkü uyuyan biri cevap veremezdi. Bu şatoda kimse kimseye dolabın arkasından fısıldamıyordu herhalde. Duvarlar fazla kalındı.
İçeri girdiğimizde mermer zeminli, tavanı o kadar yüksek ki başımı kaldırıp bakmam gereken bir giriş holüyle karşılaştım. Ortada dev bir avize sarkıyordu, duvarlarda yağlı boya tablolar, holün sonunda ikinci kata çıkan geniş bir merdiven. Orta yaşlı, kısa boylu, siyah elbiseli ve beyaz önlüklü bir kadın bizi karşıladı. Richard ceketini ona uzatıp oğlunun odasının hazır olup olmadığını sordu, kadın çarşafların değiştiğini, dolapların düzenlendiğini söyledi. Richard eksik bir şey varsa tamamlamasını söyledi. Kadın bana baktı, sadece bir an, sonra gözlerini indirdi. O bakışta korku vardı. Benden. Richard “Dinlen, yemekte görüşürüz, saat yedide” deyip holün sağındaki bir kapıdan çıktı. Marcus kısaca vedalaşıp arabaya döndü. Kadın odamın ikinci katta, merdivenden çıkınca solda, koridorun sonunda olduğunu söyledi, göstermek isteyip istemediğini sordu. Gerek yok, dedim. Başını eğip holün arka tarafına doğru gitti, adımları sanki bir yırtıcıdan uzaklaşıyormuş gibi hızlıydı.
Merdivenleri böğrümün her basamakta yaptığı protestoya aldırmadan çıktım, sola döndüm, halı döşeli uzun koridoru geçip en sondaki kapıyı açtım. Oda bizim bütün evimizden büyüktü. Pencerenin önünde geniş bir yatak, koyu ahşaptan bir çalışma masası, bir duvarı kaplayan kitaplık, köşede büyük bir gardırop. Her şey düzenli, temiz ve soğuktu, bir otel odası gibi, kimsenin gerçekten yaşamadığı bir yer gibi. Kitaplığın yanındaki duvarda birkaç çerçeveli fotoğraf vardı. Birinde Richard ve on beş, on altı yaşlarındaki Sebastian bir iskelede yan yana duruyordu, Richard’ın eli oğlunun omzundaydı ve ikisi de gülümsemiyordu. Diğerinde daha büyük bir Sebastian, bir arabanın kaputuna yaslanmış, parmaklarının arasında sigara, dudağının bir kenarı kibirle kıvrılmış, kameraya bakıyordu. O yüze baktım. O iğrenç, kendinden emin yüze. Ve fotoğrafın camında kendi yansımamı gördüm, fotoğraftakiyle üst üste binen. İki yüz. Aynı yüz. Gözlerimi kaçırdım, çünkü hangisinin hangisi olduğunu bir an ayırt edemedim.
Ayakkabılarımı bile çıkarmadan yatağa uzandım ve alçıdan yapraklar, kıvrımlarla süslenmiş tavana baktım. Annemin yüzünü düşündüm. Yanağımdaki sıcaklık hâlâ geçmemişti. Keşke o bıçak seni öldürseydi. Saatler geçti, kaç saat bilmiyorum. Pencereden giren ışık sarardı, turuncuya döndü, sonra soldu. Hiç kıpırdamadım.
Kapı tıklatıldığında aynı kadındı. Yemeğin hazır olduğunu, Richard Bey’in beklediğini söyledi. Merdivenden indim, yemek salonu giriş holünün solundaydı ve kapısı açıktı. İçeride en az yirmi kişinin sığabileceği uzun, cilalı bir masa vardı, ama sadece bir ucu hazırlanmıştı: karşılıklı iki tabak, ortada gümüş kapaklı servis tabakları, bir şişe şarap, mumlar. Yirmi kişilik bir masada iki kişi. Bu evin yalnızlığı bile lükstü. Richard masanın başında oturuyordu, kravatını çıkarmıştı. Eliyle karşısındaki sandalyeyi gösterdi. Oturdum. Kadın gelip tabağıma et, patates ve sebze koydu, bardağıma şarap doldurdu, çıktı.
Bir süre sessizce yedik. Daha doğrusu Richard yedi, ben çatalımla patatesi tabağın bir ucundan öbür ucuna sürdüm, sanki bir yere götürmem gerekiyormuş gibi. Richard Gunson Endüstriyel’den, fabrikalardan, yeni yatırımlardan, ileride benden ne beklediğinden bahsetti. Yarısını duymadım. Kafamda annemin sesi vardı ve o ses her şeyi bastırıyordu. Sonra Richard sustu. Çatalına bir parça et aldı ama ağzına götürmedi, gözlerini bana dikti.
“Sebastian.” Sesi uzun salonda yankılandı.
“Efendim.”
“Daniel Hayes ortada yok.” Çatalı tabağına bıraktı, hiç ses çıkarmadan. “Bulunmazsa dosya zamanla düşer. Marcus öyle diyor, ben de öyle düşünüyorum.” Şarabından bir yudum aldı. “Ama insanlar o kıza olanları kolay unutmaz. Gazeteler unutmaz. Bu iş yıllarca bu ailenin adının üstünde bir leke gibi kalır.” Sesimi çıkarmadım. Richard kadehini yavaşça masaya bıraktı.
“Bir pedofil olduğunu bilmiyordum, Sebastian.”
Çatal elimde titredi ve tabağa çarpıp küçük, tiz bir ses çıkardı. Kelimeyi duymuştum ama aklım bir an onu almayı reddetti, bir kapının ağzında ayak direyen bir çocuk gibi. Pedofil. Bu bedenin sahibi. Şu an bu çatalı tutan el. Richard’ın sesi alçaldı. “Gerçekten hatırlamıyor musun? O kıza ne yaptığını?” Başımı kaldırıp ona baktım. Hayır, dedim. Hiçbir şey mi, diye sordu. Hiçbir şey, dedim. Richard bir süre yüzüme baktı, sonra çatalını yeniden aldı. “İlginç,” dedi. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı.
Ve tam o anda görüşümün kenarları kararmaya başladı. Önce yorgunluk sandım. Mumların ışığı bulanıklaştı, Richard’ın yüzü uzaklaştı, masanın kenarı, şarap şişesi, gümüş kapaklar, hepsi siyah bir halkanın içinde küçülüp kayboldu. Sonra bir ses duydum. İnce, keskin bir çığlık. Ardından boğuk bir darbe. Karanlıkta kısa, kopuk görüntüler parladı, bozuk bir televizyonun kanalları gibi: ıslak bir asfalt, bir sokak lambasının titreyen ışığı, yere düşmüş bir okul çantası. Ve çantanın yanında, asfaltın üstünde, pembe bir saç tokası. Kelebek şeklinde, plastik, pembe bir toka.
O tokayı ben almıştım. Evelynn’in on ikinci yaş günü için, mahalledeki kırtasiyeden, cebimdeki son bozuk paralarla. Evelynn ona bebek tokası demiş, burnunu kıvırmıştı, “Abi ben on iki yaşındayım, beş değil” demişti. Sonra bir gün bile çıkarmamıştı. Bir ağlama sesi. Bir nefes. Sonra hiçbir şey. Sessizlik. Bunlar benim anılarım değildi. Bunlar onun anılarıydı. Sebastian’ın. Ve şimdi benim kafamın içinde, benim gözlerimin arkasında oynatılıyordu, sanki bu bedenin bir köşesinde onları özenle saklamış ve tam şimdi, tam bu masada, bana izletmeye karar vermişti.
Nefesim kesildi. Gözlerimi kırpıştırdım ve karanlık yavaşça çekildi. Mumlar yeniden belirdi. Masa. Richard. Ve dudaklarımın kenarında bir şey hissettim. Gülümsüyordum. Dudaklarım kendiliğinden, yavaş yavaş yukarı kıvrılıyordu, ben istemeden. Yanaklarımın kasları gerildi, üst dudağım kalktı, köpek dişlerimin uçları alt dudağıma değdi. Durdurmaya çalıştım, dudaklarımı birbirine bastırmaya. Olmadı. Yüzüm bana ait değildi. Yüzüm, o anıyı hatırlayıp, kardeşimin tokasını hatırlayıp, gülümsüyordu.
Richard bunu gördü. Çatalı havada durdu, gözleri yüzümde gezindi, ve kendi dudağının kenarı da yavaşça kıvrıldı. “Demek hatırlamaya başladın.”
“Ben…” Sesim boğuk çıktı. Bana ait değilmiş gibi. Hayır. Hatırlamıyorum. Bu ben değilim. Bu ben değilim. “Ben… hatırlıyorum.” Kelimeler ağzımdan kendiliğinden döküldü, musluğu açık unutulmuş bir lavabodan taşan su gibi.
Richard arkasına yaslandı, ellerini masanın üstünde birleştirdi. “Anlat.”
Gözlerim masanın ortasındaki muma kilitlenmişti, alev titriyordu. “Bağırıyordu,” dedi ağzım. Sesim alçak ve düzdü. “Sus dedim. Susmadı.” Dur. Sus. Konuşma. “Vurdum. Yere düştü.” Pembe toka, asfaltın üstünde. “Kalkmaya çalıştı. Sonra…” Gülümsemem genişledi. “Sonra sustu.”
Salonda yalnızca mumların hafif çıtırtısı vardı. Richard birkaç saniye bana baktı ve yüzündeki ifadeyi çözemedim. Tiksinti mi, merak mı, yoksa çok daha kötü bir şey mi? Sonra şarap kadehini alıp bir yudum içti. “Sen gerçekten benim oğlumsun, Sebastian.”
İçimde bir şey koptu. Sandalyemi geriye ittim, ayakları mermerde gıcırdadı, ayağa kalktım. “Lavaboya gitmem lazım.” Richard kadehini bıraktı. “Git.” Ona bakmadan salondan çıktım, giriş holünü geçip merdivenin yanındaki koridora daldım ve ilk gördüğüm kapıyı açtım. Küçük bir misafir tuvaletiydi. İçeri girip kapıyı kilitledim, iki elimle lavabonun kenarlarını kavradım ve başımı kaldırıp aynaya baktım.
O yüz. Ama bu kez farklıydı. Gözlerim. Koyu irislerimin etrafında, kan rengi, ince bir halka belirmişti ve göz bebeklerim olması gerekenden büyük, simsiyahtı, iki kuyu gibi. Dudaklarım hâlâ gülümsüyordu. “Hayır,” dedim ve başımı iki yana salladım. Aynadaki adam da salladı, ama gülümsemesi bir milim bile bozulmadı. Sağ elimi kaldırıp yüzüme sertçe vurdum. Tok ses küçük tuvalette yankılandı, yanağım yandı. Annemin vurduğu yanak. Aynı yer. Gülümseme gitmedi. Bir daha vurdum. Bir daha. Gitmedi. İki elimle yanaklarımı kavradım, parmaklarımı etime geçirip dudaklarımı aşağı çekmeye çalıştım, tırnaklarım derime battı. Aynadaki adam parmaklarımın arasından, kırmızı halkalı gözleriyle, hâlâ gülümsüyordu.
Dişlerimi sıktım ve o gözlerin içine baktım. “Senden nefret ediyorum,” diye fısıldadım. Parmaklarım yüzümü biraz daha sıktı. “Sebastian Gunson.”
Aynadaki adam gülümseyerek bana bakmaya devam etti. Sanki “Biliyorum” diyordu. Sanki “Ama artık benim yüzümü sen taşıyorsun” diyordu.
Ve ilk kez, bu bedende yaşamaya devam etmenin ne kadar korkunç olabileceğini gerçekten anladım.

Bu bölüm gerçekten oldukça etkileyiciydi. Daniel'in Sebastian'ın bedenine alışmaya çalışırken bir yandan da kendi kimliğini kaybetmemek için verdiği mücadele çok güzel işlenmiş. Özellikle kardeşi Evelynn'e yapılanların hesabını sorması gereken kişinin, şimdi o suçun sanığı olarak mahkemede oturması inanılmaz bir ters köşe.
Daniel'in annesini gördüğü sahne ise bence bölümün en vurucu noktalarından biriydi. Annesinin ona nefretle bakması, Daniel'in ise tam karşısında durmasına rağmen kendisini tanıtamaması... Hele annesinin "Benim oğlum kaçmaz." sözleri gerçekten iç burkucuydu. Daniel'in kendi annesinin gözünde kardeşine zarar veren adam olarak görünmek zorunda kalması çok ağır bir detay.
Marcus'un soğukkanlı tavırları, Richard'ın mesafeli duruşu ve mahkeme salonundaki gerilim de hikâyeye ayrı bir derinlik katmış. Özellikle Daniel'in kayıp tanık olmasının davanın gidişatını değiştirmesi oldukça başarılı düşünülmüş. Bölüm boyunca hem gerilimi hem de karakterin iç çatışmasını hissetmek mümkün.
En çok merak ettiğim şey ise Daniel'in bundan sonra nasıl bir yol izleyeceği ve ailesine gerçeği nasıl anlatacağı. Duygusal açıdan güçlü, sürükleyici ve insanı düşündüren bir bölümdü. Emeğinize sağlık, devamını sabırsızlıkla bekliyorum. 🖤