Sabah uyandığımda saat sekizi biraz geçiyordu ve ben, her sabah olduğu gibi, gözlerimi tavandaki o ağır alçı işlemelerine dikip bir süre kıpırdamadan yattım. Bu bir alışkanlık hâline gelmişti. Uyan, tavana bak, nerede olduğunu hatırla, hatırladığına pişman ol. Alçının üstündeki o kıvrımlı yaprak desenini artık ezbere biliyordum; sol köşedeki yaprağın bir ucu kırıktı ve birinin yıllar önce oraya bir şey fırlattığına yemin edebilirdim. Muhtemelen bu odanın asıl sahibi. Muhtemelen bir viski bardağı. Bu evde tavana bile bir şey fırlatılmış olması beni hiç şaşırtmıyordu artık. Ama zihnimde tavandan çok daha ağır bir şey vardı, her sabah olduğu gibi. Annem ve Evelynn. Onları görmeyeli ne kadar olmuştu? Benim için günler, bilemedin birkaç hafta geçmişti; ama o hastane odasında, o makinelerin sesi arasında, onlar için zaman çoktan durmuştu. Belki annem hâlâ her akşam aynı sandalyede oturuyordu. Belki de artık iki kişiyi bekliyordu; biri gözlerini açsın diye, öbürü kapıdan girsin diye. Ve kapıdan girmesini beklediği oğlu, şu an şehrin öbür ucunda, bir zengin çocuğunun ipek nevresimlerinin arasında, tavandaki kırık bir yaprağa bakıyordu.
Komodine uzandım, sonra elim havada kaldı. Telefonum yoktu. Telefonum, cüzdanım, Sebastian’a ait ne varsa hâlâ polisin elindeydi; komodinin üstünde yarısı içilmiş bir bardak su ve dünden kalan birkaç hap duruyordu, o kadar. Bunu her sabah unutup her sabah yeniden hatırlamak, insanın cebini yoklayıp bomboş bulması gibiydi; her seferinde aynı küçük panik, aynı “Ha, doğru” anı. Yavaşça doğruldum. Karnımdaki yara artık eskisi kadar keskin sızlamıyordu ama dikişler her harekette gerilip bana kimin bedeninde olduğumu hatırlatıyordu, kibar ama ısrarcı bir ev sahibi gibi. Banyoya geçip yüzüme soğuk su çarptım ve aynadaki yabancıya kısa, öfkeli bir bakış fırlattım. O da bana aynısını yaptı. En azından bu konuda anlaşıyorduk; birbirimizden nefret ediyorduk ve bunu her sabah karşılıklı olarak teyit ediyorduk. Üzerime siyah bir kazak geçirip aşağı indim.
Richard yemek odasındaydı, masanın başında oturmuş sabah gazetelerini karıştırıyordu. Beni görünce gazeteyi usulca katlayıp kenara bıraktı, elindeki seramik kupadan bir yudum aldı ve başını kaldırdı. “Günaydın,” dedi. “Erken kalkmışsın.” Bunu bir iltifat gibi söylememişti, daha çok bir tespit gibi; tıpkı bir doktorun “Ateşin düşmüş” demesi gibi. Karşısındaki sandalyeyi çekip oturdum. “Pek uyuyamadım,” dedim, ki bu doğruydu; bu evde uyumak, bir müzede uyumaya çalışmak gibiydi, her an bir bekçinin gelip seni kaldıracağını hissediyordun.
“Alışman zaman alacak.” Richard gazeteyi tamamen masanın kenarına itti. Bunun ne demek olduğunu birkaç günde öğrenmiştim: Gazete kenara itildiyse, konuşma gazeteden daha önemli bir yere gelmişti. “Birkaç gündür evdesin ve neredeyse hiçbir şey yapmıyorsun. Odandan çıkıyorsun, bahçeye bakıyorsun, odana dönüyorsun. Bu evde kimse aylaklık edemez, Sebastian.”
Bunu, bir babanın hastaneden yeni çıkmış oğluna söyleyebileceği en sıcak cümleymiş gibi söylemişti. Benim annem, ben bir kere grip olup iki gün işe gidemediğimde, üçüncü gün kapımın önüne bir tas çorba bırakıp “Kalkarsan iç, kalkamazsan da ben gelip içiririm” demişti. Richard’ın versiyonu buydu demek. “Ne yapmamı bekliyorsun?” dedim.
Richard masanın üstündeki kalın dosyalardan birini parmağıyla bana doğru itti. “Bugün işe başlıyorsun.” Dosyanın kapağında büyük harflerle GUNVM yazıyordu. Araladığımda bir alışveriş merkezinin iç mekân fotoğrafları, mimari planlar ve bakınca başımın döndüğü finansal tablolar çıktı karşıma; kat kat mağazalar, cam tavanlı koridorlar, devasa bir otopark. Ve itiraf etmeliyim ki ilk dikkatimi çeken şey ciro rakamları değil, cephenin hangi iskeleyle kurulduğu oldu. Bir zamanlar bu tür binaların inşaatında beton taşıyan biri olarak, bu masadaki tek Daniel Hayes anısı herhalde buydu.
“Burası neresi?” diye sorduğumda Richard’ın kaşları hafifçe kalktı. Oğlunun kendi şirketini sormasına hâlâ alışamamıştı; bunu her seferinde, sanki ilk kez duyuyormuş gibi, kaşlarıyla belli ediyordu. “GUNVM,” dedi. “Şirketimizin en büyük alışveriş merkezlerinden biri.” “Ben de şirketin sadece sanayi ve üretimle uğraştığını sanıyordum,” dedim ve Richard küçümser gibi, kısa bir gülüşle cevap verdi. “Gunson Endüstriyel sadece demir döven, fabrika işleten bir holding değil, Sebastian. Alışveriş merkezlerimiz, market zincirlerimiz, lojistik ağımız var. Hepsi aynı çatının altında.” Kupasını bıraktı, parmaklarını birbirine kenetleyip arkasına yaslandı. “GUNVM’de yönetici olarak başlıyorsun. Çarkların nasıl döndüğünü öğreneceksin. Çalışanlarla tanış, mağazaları gez, toplantılara otur. Bir kriz çıktığında nasıl çözüldüğünü kendi gözünle gör.”
“Daha önce böyle bir iş yapmadım ki,” dedim. Bu, hayatımda söylediğim en dürüst cümlelerden biriydi.
“Yapmamış olabilirsin. Ama bu kanı taşıyorsan bu işi de yaparsın.” Bir duraksama. “Günde en az altı saat orada olacaksın.”
Açıkçası ticaretin t’sinden anlamıyordum. Benim bildiğim ticaret, maaş gününde annemle markete gidip hangi deterjanın indirimde olduğuna bakmak, sonra kasada “Bunu geri koyalım mı?” diye birbirimize bakmaktı. Bir de bu adamın emirleriyle yaşamak istemiyordum. Ama hastaneden çıktığımdan beri öğrendiğim tek şey, bu evde “istemiyorum” kelimesinin bir hava durumu raporundan daha az önemsendiğiydi. Yine de sordum. “Neden ben? Yani… neden özellikle şimdi?” Richard’ın yüzündeki o sert ifade milim kıpırdamadı. “Çünkü benim oğlumsun. Bir gün bu imparatorluğun başına geçeceksin. Şimdiden toz yutmaya başlaman gerekiyor.”
İmparatorluk. Kendi şirketine imparatorluk diyen bir adamla kahvaltı yapıyordum ve adam bunu hiç gülmeden söylemişti. Tartışmanın bir anlamı yoktu; kararı çoktan vermişti, benim fikrimi sormuyor, bana ait olmayan bu hayatın bir sonraki sayfasını yüksek sesle okuyordu sadece. “Peki,” dedim düz bir sesle. “Ne zaman gidiyorum?” “Şoför kapıda bekliyor olacak. Orada seni Oliver Grant karşılayacak, genel müdür. İlk gününde sana o rehberlik eder.” Başımı salladım, önümdeki tabaktan birkaç lokmayı zorla yuttum ve kalktım.
GUNVM’ye kadar yol yarım saat sürdü. Arka koltukta oturup şehrin cam ve beton yığınlarının akıp gitmesini izledim. Şoför bir ara radyoyu açtı, dikiz aynasından yüzüme bakıp hemen kapattı; Sebastian’ın sabahları radyo sevmediğini o biliyordu, ben bilmiyordum. Bu şehirde benim bedenimi benden daha iyi tanıyan insanlarla dolu bir hayat yaşıyordum ve bunun ne kadar tuhaf bir şey olduğunu her gün başka bir küçük ayrıntıdan öğreniyordum. Araba ana girişin önüne yanaştığında yapının büyüklüğü fotoğraflardakinden çok daha ezici geldi; geniş cam cepheler, parıltılı tabelalar, otopark girişinde biriken araç kuyruğu. Tam bir tüketim tapınağı. Şoför “Geldik, efendim,” dediğinde ona teşekkür ettim ve adam bir an durdu, sanki bu kelimeyi Sebastian Gunson’ın ağzından ilk kez duyuyormuş gibi. Sonra hiçbir şey söylemeden başını salladı. Teşekkür etmek bu bedende bir tür sansasyon yaratıyordu. Bunu not ettim.
Otomatik kapılardan içeri girdiğimde hafif bir mağaza müziği ve yüzlerce insanın uğultusu karşıladı beni. Daha nereye bakacağımı bilemeden, kusursuz kesim takım elbisesiyle, gözlüklü, orta yaşlı bir adam kalabalığın içinden doğrudan bana doğru yürüdü ve elini uzattı. “Sebastian Bey? Oliver Grant. GUNVM ailesine hoş geldiniz! Richard Bey geleceğinizi söylemişti. Buyurun, önce sizi idari ofise çıkarayım, sonra sizi bu canavarla tek tek tanıştırırım.”
Oliver yürürken konuşan, konuşurken nefes almayı unutan adamlardandı. Merdivenlere varana kadar bana merkezin metrekaresini, kiracı sözleşmelerini, hangi markanın neden hangi kata yerleştirildiğini anlattı ve ben bu bilgilerin hiçbirini aklımda tutmadım, çünkü onu dinliyormuş gibi yapıp tavanı taşıyan kolonların kalınlığına bakıyordum. Eski alışkanlık. “Yüzün üzerinde aktif mağazamız var,” dedi en sonunda, “iki katlı otopark, bir de hipermarket,” ve ben dinlediğimi kanıtlamak için bir soru sordum: “Günde kaç kişi geliyor?” Oliver bir an hesap yapar gibi durdu. “Hafta içi on beş bin civarı. Hafta sonu otuz, bazen otuz beş bin. İndirim sezonunda burası karınca yuvasına döner, Sebastian Bey. Öyle kalabalık olur ki en ufak bir teknik aksaklık on dakikada bin kişinin şikâyetine dönüşür.” Sonra sesini alçalttı, sanki bir sır veriyormuş gibi. “Burada yangın söndürmekten başka bir şey yapmıyoruz. Sadece itfaiyeci kıyafeti yerine takım elbise giyiyoruz.”
On beş bin kişi. Bizim mahallenin tamamı bir pazar günü bu binaya girse Oliver muhtemelen fark etmezdi bile. Bunu ona söylemedim tabii. Sebastian Gunson’ın bir mahallesi olmazdı.
Ofis katında, kapısının yanındaki isim panosu henüz boş olan bir odanın kapısını açıp beni içeri buyur etti. Oda genişti; şık bir çalışma masası, deri misafir koltukları, duvara yaslanmış kilitli dolaplar ve masanın üstünde imza bekleyen bir dosya dağı. “Burası bundan böyle sizin odanız,” dedi Oliver. “Panoya isminizi bugün yazdırırım, evrakları da birazdan getirtirim.” Sonra masaya bakıp ekledi: “Gerçi masaya bakılırsa çoktan getirtmişler. Bu binada her şey hızlıdır, bir tek teknik servis hariç.” En üstteki dosyayı açtım. Bir kira sözleşmesiydi. İlk paragrafın ikinci cümlesinde kayboldum, üçüncü cümlesinde umudumu yitirdim. “Bugün özellikle yapmamı istediğiniz bir şey var mı?” diye sordum, dosyayı kapatırken, ve Oliver tam cevap verecekti ki kapı aceleyle çalındı. İçeri nefes nefese genç bir çalışan girdi, elinde bir raporla, ve tek nefeste konuştu: “Bay Grant, üçüncü kattaki Blue Table’dan yine şikâyet geldi. Havalandırma yine çalışmıyor, müşteriler yemeklerini bırakıp kalkıyor. Teknik ekibe söyledik ama kimse gitmemiş.”
Oliver gözlüğünü çıkarıp burnunun üstünü ovdu. Bu hareketi bundan sonra çok göreceğimi o an anladım. Sonra bana döndü, gözlerinde ilk günden bir yangın çıktığı için hafif bir mahcubiyetle. “Sebastian Bey, isterseniz ilk dersimiz bu olsun. Gidip yerinde görelim.”
“Olur,” dedim, kira sözleşmesini kapatırken. “Bu sözleşmeden daha anlaşılır bir şey gibi duruyor zaten.” Oliver güldü. Ben de bu binada ilk kez bir şeyin hafiflediğini hissettim.
Asansörle üçüncü kata çıktığımızda restoranın girişinde öfkeli bir kalabalık birikmişti ve içeri adım attığımız anda yüzüme bir sıcak hava dalgası çarptı; bir hamama girmiştik, sadece havlular yoktu. Müşteriler menü kartlarıyla kendilerini yelpazeliyor, bir çocuk masanın üstüne yatmış, yanağını soğuk tabağa dayamıştı ki bu bence o odadaki en zeki hareketti. Beyaz gömleği terden sırılsıklam olmuş, orta yaşlı bir adam bizi görür görmez üzerimize yürüdü. “Sonunda teşrif edebildiniz! Dört gündür bu rezaletin çözülmesini bekliyorum!” “Merhaba, ben Oliver Grant,” dedi Oliver sakin, profesyonel bir tonla, elini uzatarak. “Durumun farkındayız, teknik ekibin çoktan burada olması gerekiyordu.” Adam Oliver’ın elini görmezden geldi, el havada kaldı. “Gerekiyordu, gerekiyordu! İnsanlar burada bayılmak üzere! Hesap ödemeden kalkıyorlar, ben de arkalarından koşamıyorum, çünkü ben de bayılmak üzereyim! Bu böyle giderse dükkânı kapatırım, haberiniz olsun!”
Adamın yüzündeki o öfke bana tanıdık geldi. Şantiyede maaşların üç hafta geciktiği o kış, ustabaşının karşısına dikilen işçilerin yüzünde aynı ifadeyi görmüştüm; aslında kızgınlıktan çok yorgunluktan, ciddiye alınmamaktan gelen bir öfke. O kış bir şey öğrenmiştim: Böyle bir adama önce söz değil, soru vermek gerekirdi, çünkü dört gündür ona kimse bir şey sormamıştı. “Ne zamandan beri böyle?” dedim. Adam bana döndü ve sesimdeki sakinlik onu bir an durdurdu. “Dört gündür,” dedi, biraz daha alçak sesle. “Önce basit bir arıza dedik. Ama her gün daha kötü. Klimanın motoru çalışıyormuş gibi ses çıkarıyor, içeri bir gram serin hava üflemiyor.” “Teknik ekibi kaç kere aradınız?” diye sorduğumda acı acı güldü. “Saymayı bıraktım. Her seferinde ‘geliyoruz’ diyorlar. Dört gündür geliyorlar. Belki yürüyerek geliyorlardır, bilmiyorum, belki başka bir şehirden.”
Oliver bir şey söylemek için ağzını açtı; elimi hafifçe kaldırdım ve sustu. Bunu nasıl yaptığımı bilmiyordum. Elim kalkmıştı ve bir adam susmuştu, bu kadar basit. Daniel Hayes elini kaldırsa en fazla taksi dururdu. “Teknik ekip bugün burada olacak,” dedim restoranın sahibine. “Arızanın kaynağını görmeden size bir saat vermeyeceğim, çünkü dört gündür size verilen saatlerin bir değeri olmadığını ikimiz de biliyoruz. Onarım uzun sürecekse müşterileriniz için geçici bir şey ayarlayacağız, seyyar soğutucu, ne gerekiyorsa. Bu dört günün ciro kaydını da getirin, zararınızı konuşacağız.” Adam bir an duraksadı. Öfkesi yerini hafif bir şaşkınlığa bıraktı; sanki bir duvara yumruk atmaya hazırlanırken duvar ona kapıyı açmıştı. Kollarını indirdi ve gözlerini kıstı. “Peki. Ama bu sefer gerçekten ilgilendiğinizi göreyim.” “Göreceksiniz,” dedim.
Restorandan çıktığımızda Oliver yanıma sokuldu. “İlk gününüz için fena bir yangın değildi, Sebastian Bey.” “Burada işler masabaşından değil, yangının ortasından yürüyor galiba,” dedim ve Oliver gözlüğünü yeniden takıp iç çekti. “Maalesef öyle. İnsanların öfkesini yönetmek, bozuk bir motoru tamir etmekten zordur. Motor en azından size bağırmaz.”
Ofise dönünce masadaki sabit telefonu aldım. Teknik departmanın dahili numarası masanın kenarındaki listede yazıyordu; tuşlarken parmaklarım hafifçe kasıldı. Telefon ikinci çalışta açıldı ve karşıdan, amirine hesap vermeye hiç alışmamış birinin o lakayt sesi geldi: “Teknik servis, Ethan ben, buyurun?” O “buyurun”un içinde öyle bir rahatlık vardı ki ahizeyi istemsizce sıktım. “Yönetim ofisinden arıyorum, Sebastian Gunson. Üçüncü kattaki Blue Table’ın havalandırması dört gündür arızalı ve sizin ekibiniz hâlâ oraya uğramamış.” Karşı taraftaki rahatlık, adımı duyduğu anda buharlaştı. “Şey… Sebastian Bey, biliyorsunuz bugün diğer bloklarda planlı bakımlar vardı, yoğunluktan…”
“Yoğunluğunuzu dinleyecek vakit dört gün önce geçti, Ethan.” Masaya doğru biraz eğildim, gözlerimi karşı duvara diktim ve sesimi alçak tuttum. “O restoran için kaç kere çağrı açıldığı sistemde duruyor. O kayıtların hepsi bugün hukuk departmanının, Marcus Hale’in masasında olacak. Yirmi dakika içinde ekibin o restoranda değilse Blue Table’ın dört günlük kaybını da, GUNVM’nin uğradığı itibar kaybını da doğrudan senin biriminin hesabına yazdırırım. Buradan emekli olsan o borcu ödeyemezsin.” Telefonda derin bir nefes sesi duyuldu; adamın yutkunduğunu neredeyse görebiliyordum. “Sebastian Bey, lütfen, yanlış anlıyorsunuz, yani aslında şey…” “Süren başladı, Ethan,” dedim ve telefonu kapattım.
Sonra bir süre ahizenin üstündeki elime baktım. O cümleleri ben kurmuştum. Hukuk departmanı, itibar kaybı, birimin hesabına yazdırmak. Bunların hiçbirini daha önce ağzıma almamıştım; hayatımda yazdığım en resmî metin bir iş başvuru formundaki “Kendinizi tanıtın” kısmıydı ve oraya, uzun uzun düşündükten sonra, “Çalışkanım” yazmıştım. Tek kelime. Şimdi ise sesim titremeden, bir an bile durmadan, bir adamın korkusunu ahizenin içinden sıkıp çıkarmıştım. Ve en kötüsü, bu kötü hissettirmemişti. İçimde bir yerde, küçük ve sıcak bir şey, bundan hoşlanmıştı. Korkunun, paranın ve hukukun dili, insanların en iyi anladığı dildi. Bunu ben mi düşünüyordum, yoksa bu masada bir gün oturmak için yetiştirilmiş o beden mi, emin olamadım. On dakika bile geçmeden koridordan telsiz anonsları yükseldi. Pencereden baktığımda Ethan’ın ve iki teknisyenin servis asansöründen fırlayıp üçüncü kata doğru koştuğunu gördüm. Takım çantalarından biri koşarken açılmış, içinden bir tornavida yere düşmüştü. Kimse durup almadı. Ben de içimdeki o küçük, sıcak şeyi almadım. Orada, yerde bıraktım.
Öğleden sonra binayı tek başıma gezmeye karar verdim. Oliver yanıma bir güvenlik görevlisi vermek istedi, kibarca reddettim. Bu cam ve metal yığınında biraz yalnız kalmaya, kimsenin bana “Sebastian Bey” demediği birkaç dakikaya ihtiyacım vardı. İkinci kata çıktığımda hızlı adımlarla yürüyen bir güvenlik görevlisinin telsize konuştuğunu duydum: “Kayıp çocuk ihbarı var. Annesi on dakikadır bulamıyormuş. Güney koridorunu tarayın.” Ayaklarım beni ona doğru götürdü, düşünmeden. “Bir sorun mu var?” diye sorduğumda adam beni tanıyıp toparlandı. “Küçük bir erkek çocuğu, efendim. Altı yedi yaşlarında. En son oyuncak mağazasının çıkışında görülmüş, annesi danışmada.”
Onunla birlikte o tarafa yürüdük ve vitrinlerin ışıltısı arasında kalabalığı yararken gözlerim, ister istemez, her küçük boyda bir şey aradı. Birkaç dakika sonra yürüyen merdivenlerin dibindeki bir kolonun arkasında tek başına dikilen bir çocuk gördüm. Elinde plastik bir oyuncak araba vardı, etrafındaki yabancı bacaklara bakarak dudaklarını titretiyordu. Adımlarımı yavaşlatıp önüne doğru eğildim. Bu bedenle eğilmek zor değildi, aramızdaki boy farkı eskisinden çok daha azdı; bu bedenin işe yaradığı nadir anlardan biriydi bu. Çocuk beni fark edince başını kaldırdı, gözleri yaş doluydu. “Merhaba,” dedim, sesimi olabildiğince yumuşatarak. “Burada tek başına ne yapıyorsun bakalım?”
Hemen cevap vermedi. Bir süre yüzümü inceledi; çocuklar bunu yapar, karşılarındakine güvenip güvenmeyeceklerine yüzünden karar verirler, ve ben o birkaç saniye boyunca bu yüzün bir çocuğa güven verip veremeyeceğini, verirse bunun ne kadar korkunç bir şey olduğunu düşündüm. Sonra alt dudağı titredi. “Annemi bulamıyorum.” “Adın ne senin?” “Noah.” “Çok güzel bir isim, Noah. Araban da çok güzelmiş,” dedim, o da elindeki arabaya baktı, sanki onu yeni fark etmiş gibi, sonra yine bana. “Anneni en son nerede gördün?” Arkamızdaki oyuncak mağazasını gösterdi. “Oradaydık. Sonra bir anda çok kalabalık oldu, onu kaybettim. Ben arabaya bakıyordum sadece.” Bunu söylerken sesi, suçu kendinde arayan bir çocuğun sesiydi; sanki annesinin onu kaybetmesi değil, onun annesini kaybetmesi daha büyük bir kabahatmiş gibi. Göğsümde bir yer burkuldu. Onu sakinleştirmek, omzuna dokunmak, “Korkma, şimdi buluruz” demek için elimi uzattım.
Ve o an her şey buz kesti. Gözümün önüne hastane odasının steril beyazlığı geldi; Evelynn’in makinelere bağlı, hareketsiz bedeni, annemin gözlerinin altındaki morluklar. Sonra kendi elim. Havada, bu çocuğa doğru uzanmış, ince parmaklı, bana ait olmayan el. Bu elin daha önce ne yaptığını, kime uzandığını, o akşam yemeğinde zihnime sızan o parçalanmış görüntülerin kimin anısı olduğunu hatırladım. İnsanların gözünde ben, on üç yaşındaki bir kızın hayatını karartan adamdım ve bu bedenin kaslarında o suçun karanlık tortusu hâlâ bir yerlerde yaşıyordu. Bu çocuğun annesi şu an birkaç koridor ötede oğlunu arıyordu ve onu Sebastian Gunson’ın elinin bu kadar yakınında görse, dünyadaki hiçbir açıklama onu teselli edemezdi. Elimi havada yarım bıraktım. Sonra yavaşça geri çektim.
Noah bana bakmaya devam etti; neden elimi geri çektiğimi anlamaya çalışan o masum, şaşkın bakışla. Boğazım düğümlendi. Doğruldum ve sesimi yükselttim, “Güvenlik! Buraya!” İleride duran iki görevli koşarak geldi. “Bu çocuk annesini kaybetmiş. Adı Noah. Hemen danışmaya götürün, annesi orada.” Sesim istediğimden sert çıkmıştı. Görevlilerden biri Noah’nın önüne diz çöküp “Merhaba küçük dostum, anneni bulmaya ne dersin?” diye sordu, Noah başını salladı ama gözleri hâlâ bendeydi. Giderlerken son bir kez başını çevirip baktı. O bakıştaki soruyu gördüm; neden sen değil, diyordu, neden elini çektin. Ona buruk bir gülümsemeyle karşılık verdim. “Onlar sana yardım edecek, Noah. Korkma.” Kalabalığın arasında kayboldular. Ben ise birkaç saniye mermer zemine çivilenmiş gibi kaldım. Kendi elimden tiksindiğim o saniyeler, hayatımın en uzun saniyeleri oldu.
On dakika kadar sonra idari koridordan geçerken güvenlik odasının açık kapısından bir kadının “Noah!” diye bağırdığını duydum. Kadın nefes nefese odaya dalmıştı ve Noah sesi duyar duymaz yerinden fırlayıp annesinin bacaklarına sarıldı. Kadın oğlunu göğsüne bastırdı, saçlarını öptü, elleri titriyordu. “Seni her yerde aradım! Bir daha benden bir adım bile uzaklaşma, duydun mu? Aklım çıktı!” Noah başını annesinin omzuna gömdü. “Özür dilerim… Arabaya bakıyordum sadece.” Kadın ağlarken güldü. “Araba da sende kalsın, zaten ödemedik onu. Mağazadan çıkarken alarm çalmasın da.” Görevliler güldü, ben de kapının eşiğinde, kimse görmeden güldüm. Kadın birkaç kez daha teşekkür edip Noah’nın elini sıkıca tutarak odadan çıktı. Noah annesinin parmaklarını öyle kavramıştı ki, bir daha asla bırakmayacak gibiydi. Aklıma Evelynn geldi, yedi yaşındayken pazar yerinde kaybolduğu o gün. Annem onu sebze tezgâhlarının arasında bulduğunda aynı cümleyi kurmuştu, bir daha benden bir adım bile uzaklaşma diye, ve Evelynn bu cümleyi o kadar ciddiye almıştı ki bir hafta boyunca annemi tuvalete bile tek başına göndermemişti. Kapının önünde nöbet tutmuştu. Ben de gülmüştüm o zaman. Şimdi o anı düşünürken boğazım düğümlendi; ikisi de şu an bir hastane odasındaydı ve aralarındaki o bir adımı kimse kapatamıyordu.
Görevlilerden biri yanıma geldi. “Çok dikkatliydiniz, efendim. Annesi perişandı.” “Ben sadece gördüm,” dedim. “İşi siz yaptınız.” “Yine de fark ettiğiniz için sağ olun.” Başımı sallayıp uzaklaştım. Aslında sıradan bir şeydi bu; her gün bir alışveriş merkezinde bir çocuk kaybolur, biri onu bulur. Ama benim için, içimdeki kirin ne kadar derin olduğunu gösteren bir aynaydı. Masum bir çocuğa elimi bile uzatamamıştım. Bu bedenin geçmişi, geleceğime de sızıyordu.
Akşama doğru ofisime döndüğümde Oliver masamdaki dosyaları topluyordu. “İlk gününüz nasıl geçti, Sebastian Bey?” Deri koltuğa kendimi bıraktım. “Önce bir hamam, sonra kayıp bir çocuk. Yorucuydu.” Oliver gözlüğünün üstünden bana baktı ve gülümsedi. “Blue Table’ın havalandırması çalışıyormuş bu arada. Ethan bir saatte halletmiş. Dört gün, bir saat.” Bir duraksama. “Sizinle konuştuktan sonra adam neredeyse klimayı kendi nefesiyle üfleyecekmiş, öyle anlattılar. Alışveriş merkezleri yaşayan organizmalar gibidir, Sebastian Bey, her gün başka bir kriz çıkarırlar. Alışırsınız.” “Zamanla diyelim.” “Bundan hiç şüphem yok. Yarın sizi birkaç kıdemli mağaza müdürüyle tanıştıracağım, yapıyı daha çabuk kavrarsınız.” Kolumdaki saate baktım, altı saati çoktan geçmiştim; Oliver bunu fark edip dosyaları koltuğunun altına sıkıştırdı. “Bugünlük yeter.” Kapıda durdu, döndü. “Yarın görüşürüz, Sebastian.” Bey’i düşürmüştü. Bunu da not ettim.
Binadan çıkıp şoförün beklediği arabaya bindim ve camdan kararan şehri izlemeye başladım. Richard’ın beni oraya bir ceza gibi göndermesinden nefret etmiştim ama günün sonunda kafam biraz dağılmıştı; bir restoranın havasını soğutmuş, kayıp bir çocuğun annesine kavuşmasına küçük de olsa bir katkım olmuştu. Devasa zaferler değildi bunlar, ama bu yabancı bedenin içinde işe yarar bir şey yapabildiğimi hissettirmişlerdi. Sonra o kaçınılmaz düşünce yeniden yakama yapıştı. Annem bugün hastaneye gitmiş miydi? Evelynn’in durumu aynı mıydı? Onları görmem şarttı, ama karşılarına Sebastian Gunson’ın yüzüyle çıkamazdım; onlara bunu yapamazdım. Aklıma Richard’ın verdiği o altın kart geldi. O kartla hastane masraflarını ödeyebilir, annemin omuzlarındaki yükü biraz olsun hafifletebilirdim. Ama her harcama Richard’ın masasına rapor ediliyordu ve Sebastian Gunson’ın, kendi davasındaki mağdurun hastane borçlarını ödemesini kimseye açıklayamazdım; açıklamaya kalksam dava dosyasına yeni bir sayfa eklenirdi, büyük ihtimalle başlığı “itiraf” olan bir sayfa. Önce bu evin kurallarını, Richard’ın neyi görüp neyi göremediğini çözmem gerekiyordu. Çünkü ne pahasına olursa olsun, annemi ve Evelynn’i bu cehennemin ortasında yalnız bırakmayacaktım.
Başımı koltuğun derisine yasladım ve günün yorgunluğu omuzlarıma çöktü. Sokak lambaları bulanık bir şerit gibi akıp gidiyordu, göz kapaklarım ağırlaştı, açık tutmaya çalıştım ama her saniye bu direniş biraz daha anlamsızlaştı ve sonunda gözlerim kapandı. Motorun mırıltısı, lastiklerin asfalttaki boğuk sesi, trafiğin uğultusu birer birer uzaklaştı; geriye tek bir ses kaldı, kendi kalp atışlarım. Önce yavaş ve düzenli, sonra şakaklarımda zonklayan bir tempoyla hızlanan. Göğsümün üstüne görünmez bir ağırlık çöktü, nefes almak zorlaştı, gözlerimi açmak istedim ama kapaklarım taştan yapılmış gibiydi.
Sonra gözlerim bir anda açıldı ve kendimi bembeyaz, steril duvarların arasında buldum. Bir hastane odası. Başımı çevirdiğimde Evelynn’in yatağını gördüm; küçük bedeni beyaz çarşafların altında hareketsiz yatıyor, monitörlerdeki çizgiler dalgalanıyor, o monoton bip sesi odayı dolduruyordu. Yatağın kenarındaki sandalyede oturuyordum ve buraya ne zaman geldiğimi bilmiyordum. Evelynn’in solgun yüzüne, nefes alıp almadığını anlamak için uzun uzun baktım, ve dudaklarının kıpırdadığını gördüm. “Daniel…” Nefesim boğazımda düğümlendi. “Evelynn?” Gözleri yavaşça açıldı. Boş, yorgun bakışları doğrudan bana dikildi. Yüzünde hiçbir mimik yoktu. “Neden bana bunu yaptın?”
Ayağa fırladım, sandalye geriye devrilip zemine çarptı ve çıkan ses kafamın içinde bir cam gibi kırıldı. Ellerimi kulaklarıma bastırdım ama ses zihnimin içindeydi. Evelynn başını yavaşça bana çevirdi, gözlerinde ne öfke vardı ne şaşkınlık, yalnızca boşluk. “Neden? Neden beni öldürmek istedin?” Göğsümde bir şey patladı. Geriye doğru sendeledim, başımı iki yana salladım, gözlerimi sımsıkı kapattım ve bağırdım: “Hayır, Evelynn, ben değildim! Sana bunu yapan Sebastian! O piç kurusu!” Sesim duvarlarda yankılandı ve bir anda her şey sustu.
Gözlerimi açtığımda hastane odası yoktu. Etrafım dipsiz, kapkaranlık bir boşluktu; ne duvar vardı ne zemin, ama ben o karanlığın ortasında ayakta durabiliyordum. Önümde çerçevesiz, doğrudan karanlığa gömülmüş devasa bir ayna belirdi. Yaklaştım ve yansımama baktığımda kanım çekildi. Karşımda Sebastian yoktu. Daniel Hayes vardı. Eski bedenim, o tanıdık yüz, kahverengi dağınık saçlarım, şantiyede güneşten kararmış ensem. Elimi yüzüme götürdüğümde aynadaki adam da aynı anda aynı hareketi yaptı ve bir an, sadece bir an, ağlamak istedim. Kendimi özlemiştim. Bir insanın bunu söyleyebileceğini, bunun bir cümle olarak var olabileceğini bilmezdim.
Arkamdan boğuk bir ses yükseldi. “Onlar acı çekerken sen keyif mi çatıyorsun?” Hızla döndüm. Karanlığın içinde ikinci bir ayna vardı ve içinde Sebastian duruyordu; soğuk, kibirli bakışları, o pahalı kıyafetleri, o tiksindirici yüz ifadesiyle. Başını alayla yana eğdi. “Neden benim yerime sen yaşıyorsun, Daniel?” Cevap veremedim. Önümde Daniel, arkamda Sebastian; hangi tarafa dönsem diğerinin sesi ensemde patlıyordu. Sonra iki ayna, kusursuz bir senkronla, aynı anda konuştu: “Hadi. Ne yapman gerektiğini çok iyi biliyorsun.” “Ne istiyorsunuz benden?” diye bağırdım, kaşlarımı hırsla çatarak. Daniel’in yansıması camına yaklaştı ve “Neden anneni o hastanede yalnız bırakıyorsun, Sebastian?” dedi; arkamdaki Sebastian aynı anda tısladı: “Neden benim bedenimi çalıp yaşıyorsun, Daniel?” İsimler birbirine karıştı. Daniel bana Sebastian diyordu, Sebastian bana Daniel, ve iki aynanın arasında sıkışıp kaldığım o anda bir şey fark ettim. Gülüyordum. Dudaklarımın kenarı istemsizce yukarı kıvrılıyordu, durdurmaya çalıştım, olmadı.
Aynaların yüzeyinde örümcek ağı gibi ince çatlaklar belirdi. Önce Daniel’in aynasının köşesi tuzla buz oldu, ardından Sebastian’ın yansıması bozuldu ve aynalardan biri sağır edici bir gürültüyle parçalanıp karanlığa savruldu. Dişlerimi öyle sıktım ki çenem sızladı, göğsümde biriken karanlık bir öfke taşıyordu ve “Yeter dedim!” diye bağırdığımda sesim tek bir kişiye ait değildi; Sebastian’ın ince, iğneleyici sesiyle benim kalın, bas sesim tek bir akorda birleşmişti.
Geriye kırılmayan tek bir ayna kalmıştı. Karşısına geçtim. Ama camdaki görüntü sabit durmuyordu, sıvı gibi akıyordu; yansımamın sağ yarısı o pahalı takım elbisesi, kibirli çene hattı ve buz gibi gözleriyle Sebastian’dı, sol yarısı kahverengi saçları, yorgun yüzü ve sade kıyafetleriyle Daniel. İki adam tek bir camın içinde birbirine eriyip yeniden doğuyordu. Ve iki yüz aynı anda konuştu; Sebastian’ın soğuk tonu ile benim sesim üst üste binip metalik bir yankıyla kulaklarımı doldurdu: “Gerçekten… sen kimsin?” O çift başlı yansımaya dik dik baktım. Dişlerimin arasından hırıltılı bir ses döküldü. “Ben…” Bir an durdum ve boğazımdaki düğüm çözüldü. “Sebastian Gunson’ım.” Sözlerim karanlıkta yankılanıp söndü ve son ayna da patlayarak dağıldı.
“Sebastian Bey! İyi misiniz?” Gözlerimi aniden açıp doğruldum. Nefes nefeseydim, göğsüm körük gibi inip kalkıyordu ve arabanın arka koltuğundaydım. Şoför dikiz aynasından bana bakıyordu, yüzündeki endişeyi saklayamıyordu. “Birkaç kez seslendim ama… İyi misiniz?” Parmaklarım titriyordu, ağzım kurumuştu. “İyiyim,” dedim ve sesim bir kuyunun dibinden geliyor gibiydi. Adam şüpheyle bakmaya devam etti. “Emin misiniz, efendim? Biraz önce kendi kendinize yüksek sesle bir şeyler söylüyordunuz.” “Ne dedim?” Adam yutkundu. “Tam seçemedim ama bir ismi sayıklıyordunuz. Daniel. Sürekli o ismi tekrarladınız.”
Yüzüne birkaç saniye boş boş baktım. Hiçbir açıklama yapmadan kapının kolunu çektim. “Teşekkürler. Gidebilirsin.” Arabadan indim. Şoförün gözlerinin sırtımda olduğunu biliyordum, umursamadım. Malikânenin merdivenlerine yönelmeden önce elim kendiliğinden ceketimin cebine gitti ve sigara paketini buldu. Titreyen parmaklarla bir dal çekip dudaklarımın arasına sıkıştırdım; metal çakmağı çaktığımda alevin titremesi ellerimin durumunu özetliyordu. İlk nefesi derinlemesine çekip dumanı yavaşça bıraktım ve göğsümdeki sıkışma birkaç saniye içinde çözüldü. Bu bedenin bana verdiği en iyi ve en kötü şey buydu: Beni sakinleştiren şeyin bile ona ait olması. Gözlerimi kapattığım an aynalar geri geldi. Daniel. Sebastian. İkisi de bu bedenin içindeydi. Peki hangisi bendim? Rüyada o soruya verdiğim cevabı hatırladım ve midem bulandı. Külü mermer basamaklara silkeleyip ağır kapıya yürüdüm.
İçeride koridorun sarı, loş ışıkları yanıyordu ve ev sessizliğe gömülmüştü. Tam merdivenlere yönelmiştim ki dün akşam bana evi gezdiren o yorgun bakışlı kadın, koyu saçlarını ensesinde toplamış hizmetçi, sessizce yanıma geldi. “İyi akşamlar, Sebastian Bey. Size akşam yemeği hazırlamamı ister misiniz?” Bütün gün boğazımdan doğru dürüst bir şey geçmemişti ama midemdeki bulantı yemek düşüncesine bile izin vermiyordu. “Hayır, teşekkür ederim. Bir şey istemiyorum.” Kadının yüzünde, dün spa’nın kapısında gördüğüm o şaşkınlık bir kez daha belirdi, bu sefer daha kısa. Teşekkür etmeme hâlâ alışamamıştı. Belki bir hafta sonra alışırdı. Belki o zamana kadar ben de teşekkür etmeyi unuturdum. “Peki, efendim. Gece acıkırsanız mutfakta bir şeyler bırakırım.” “Sağ ol,” dedim ve merdivenleri çıktım.
Odama girip yatağın kenarına çöktüm ve ellerime baktım. Bugün bir adamı telefonda korkutan, bir çocuğa uzanamayan eller. Rüyadaki o Daniel yüzü hâlâ gözümün önündeydi ve onu delicesine özlemiştim; eski hayatımı, sokağımı, annemi, Evelynn’i. Ama artık o dünyaya ait olamazdım. Dışarıdan bakan herkes için ben, o çürümüş adamın ta kendisiydim. Komodinin üstündeki sürahiden bir bardak su doldurup bir dikişte içtim ve yatağa uzandım. Tavandaki alçı işlemelere, sol köşedeki o kırık yaprağa bakarken gözlerimi açık tutmaya zorladım. Uyumaktan korkuyordum. Çünkü gözlerimi kapattığım an, o aynaların arasına geri döneceğimi biliyordum.

Her bölüm diğerinden daha güzel değerli bilinmeli