Bütün gece aynı cümleyi tekrarladım. “Ben, Daniel Hayes.” Bir kere, iki kere, on kere. Önce fısıltıyla, sonra biraz daha yüksek sesle, sonra yine fısıltıyla, bir duayı ezberleyen çocuk gibi. “Ben, Daniel Hayes. Ben, Daniel Hayes. Ben, Seb…” Dilimin ucundaki heceyi son anda yuttum. Nefesim kesildi. Yatakta doğrulup sırtımı başlığa yasladım ve iki elimi yüzüme bastırdım; avuçlarım terlemişti. Ne söylemek üzereydim? Kendi adımı söylerken, kendi adımın ortasında, başka birinin adına nasıl sapmıştım? “Ben, Daniel Hayes,” dedim yeniden, bu kez yavaşça, her heceyi ayrı ayrı, bir resmî daireye kendini tanıtan biri gibi. “Daniel. Hayes.” İsim kulağıma doğru geldi. Ama yanlış ağızdan çıkıyordu.
Oda karanlıktı. Perdelerin arasındaki dar boşluktan bahçe lambalarının sarı ışığı sızıyor, tavandaki alçı işlemelerin üstüne soluk gölgeler düşürüyordu. Komodindeki saatin tik takları dışında hiçbir ses yoktu; bütün malikâne uyuyordu, bir tek ben uyanıktım. Uyumaktan korkuyordum. Gözlerimi her kapattığımda o karanlık boşluğa, o aynaların arasına dönüyordum; önümde Daniel, arkamda Sebastian, ikisi de bana bakıyor, ikisi de başka bir isimle sesleniyordu. Ve en sonda, kendi ağzımdan çıkan o cümle. Sebastian Gunson’ım. Bir rüyaydı, sadece bir rüya. Bunu kendime kaç kez söylediğimi bilmiyordum ama her seferinde biraz daha az inanıyordum.
Yataktan kalkıp pencereye gittim, perdeyi biraz araladım. Bahçenin ötesinde, demir kapının ardındaki yoldan geçen arabaların farları görünüp kayboluyordu. O arabalardan birinde annem olabilir miydi? Bu saatte hastaneden dönüyor olabilir miydi, otobüsü kaçırıp birinden rica ederek, yorgun, montunun yakasını kaldırmış? Alnımı soğuk cama dayadım. “Ben, Daniel Hayes,” diye fısıldadım; nefesim camda küçük, buğulu bir leke bıraktı. “Yirmi bir yaşındayım. Annem ve kardeşim var.” Annemi en son hastane odasında görmüştüm, elindeki karton bardağı bana uzatırken yüzündeki o yorgun gülümsemeyle. “Eve varınca haber ver,” demişti. Vermemiştim. Verememiştim. Ve kardeşim hâlâ o yataktaydı belki; belki de uyanmış, gözlerini açıp abisini sormuştu ve annem ona ne diyeceğini bilememişti. Göğsüm sıkıştı. Pencereden uzaklaşıp yatağın kenarına oturdum.
Bir kelimeyi yeterince tekrar edince bir süre sonra anlamını yitirmeye başlıyor. Bunu küçükken Evelynn’le denemiştik; “kaşık” kelimesini yüz kere söylemiş, sonunda ikimiz de kaşığın ne olduğunu unutmuş gibi kahkahalarla yere yatmıştık. Şimdi aynı şey adıma oluyordu ve hiç komik değildi. Daniel. Hayes. Bu iki kelime sanki başka birinin adıymış gibi gelmeye başlamıştı, bir okul yoklamasında okunan ve kimsenin “burada” demediği bir isim gibi. Bu beni aynadaki yüzden bile daha çok korkutuyordu.
Şafak söktüğünde hâlâ yatağın kenarında oturuyordum. Perdelerin arasından sızan ışık önce griye, sonra soluk bir maviye döndü; aşağı katta kapılar açılıp kapanmaya, koridorlarda ayak sesleri dolaşmaya başladı. Saat yediyi geçerken kapı tıklatıldı ve her sabah kahvaltımı getiren o orta yaşlı kadın içeri girdi. Beni dünkü kıyafetlerimle, yatağın kenarında otururken görünce bir an duraksadı; bir şey söyleyecek gibi oldu, sonra vazgeçti, tepsiyi masaya bırakıp başını eğerek çıktı. Kahvaltıya dokunmadım. Yalnızca antibiyotiği suyla yuttum. Kahvenin kokusu odaya yayılıyordu ve midem bulanıyordu.
Saat dokuzu geçerken kapı bu kez çalınmadan açıldı. Richard içeri girdi; lacivert takım elbisesini giymiş, kravatını kusursuzca bağlamış, saçlarını geriye taramıştı. Odaya şöyle bir göz gezdirdi, dağınık yatağa, soğumuş kahvaltıya, en son bana. “Saat kaç, biliyor musun?” “Hayır.” Kapıyı arkasından kapattı. “Dokuzu yirmi geçiyor. Oliver beni bu sabah iki kez aradı. Yeni yöneticisinin neden gelmediğini merak ediyormuş.” “Kendimi iyi hissetmiyorum,” dedim.
Richard yatağın yanına kadar yürüyüp tepemde durdu. Gölgesi üzerime düştü. Başımı kaldırmadım; gözlerim ayakkabılarının parlak burnundaydı, öyle parlaktı ki içinde kendi suratımı görebiliyordum ve o surat da iyi görünmüyordu. “Hasta mısın?” diye sordu. “Uyuyamadım,” dedim. “Uyuyamadın.” Kelimeyi ağzında tartar gibi tekrarladı. “Ben de dün gece uyuyamadım, Sebastian. Sabaha kadar avukatlarla dosya inceledim. Yine de giyinmişim, tıraş olmuşum ve yarım saat sonra yönetim kuruluyla toplantıya gireceğim. Neden biliyor musun?” Cevap vermedim. “Çünkü insanlar bize bakıyor.” Sesi alçaktı ama her kelimesi ayrı ayrı yere düşüyordu, bir avucun içinden tek tek bırakılan bozuk paralar gibi. “Gazeteler, ortaklar, rakipler. Bir yerden çatlamamızı bekliyorlar. Ve sen ikinci iş gününde yatağından çıkmıyorsun.”
Elini omzuma koydu. Önce hafifçe, bir babanın oğlunun omzuna koyacağı gibi. Sonra parmakları yavaş yavaş etime gömüldü; başparmağı köprücük kemiğimin hemen altına bastırıyordu. Canım yandı. Dişlerimi sıktım ama sesimi çıkarmadım ve başımı kaldırıp ona baktım. Gülümsüyordu. Dudakları gülümsüyordu. Ama gözleri bana bir oğula değil, değeri düşmeye başlamış bir eşyaya bakar gibi bakıyordu. “Bu seferlik aksatmana izin veriyorum,” dedi yumuşak bir sesle. “Bu seferlik.” Parmaklarını bir saniye daha bastırdı, sonra elini çekti. Omzumdaki sızı geçmemişti; elimi oraya götürmemek için kendimi zorladım, çünkü götürürsem acıdığını kabul etmiş olacaktım ve bu adama hiçbir şeyi kabul etmek istemiyordum.
Richard ceketinin önünü düzeltti, kol düğmelerine bir göz attı ve kapıya yürüdü. Kolu tuttuğunda durdu. “Ah, az kalsın unutuyordum.” Döndü ve elindeki bir şeyi bana doğru fırlattı; refleksle yakaladım. Avucuma soğuk, düz bir şey çarptı. Bir telefondu. Siyah, ince, ekranın köşesinde küçük bir çizik vardı. “Bu sabah karakola uğradım. Eşyalarını teslim ettiler, gerisi Marcus’ta.” Gözleri telefondan yüzüme kaydı. “Bundan sonra aradığımda açacaksın, Sebastian. Her seferinde.” Kapı arkasından kapandı, ayak sesleri koridorda uzaklaştı.
Elimdeki telefona baktım. Sebastian’ın telefonu; onun cebinde taşıdığı, onun parmaklarının dokunduğu telefon. Ama benim için tek bir anlamı vardı: annem. Numarasını ezbere biliyordum ve haftalardır sesini duymamıştım. Yan tuşa bastım, ekran aydınlandı ve karşıma o iki kelime çıktı. Şifre girin. Harflerden oluşan bir şifre. “Siktir.” Telefonu iki elimle tutup ekrana baktım. Sebastian’ın şifresi. Onun hakkında ne biliyordum ki? Doğum gününü bilmiyordum, sevdiği bir şeyi, tuttuğu bir takımı, ilk evcil hayvanının adını, hiçbirini. Yine de denedim. SEBASTIAN. Ekran hafifçe titredi; yanlış şifre. RICHARD. Yanlış şifre, kalan deneme hakkı: 3. Parmaklarım ekranın üstünde dondu. Üç hak sonra ne olacaktı, telefon kilitlenecek miydi, yoksa kendini imha mı edecekti? Bu evdeki her şeyin bir tuzak olabileceğini artık biliyordum.
Telefonu yatağa bırakıp odada birkaç adım attım. Tahmin etmeyi bırakıp düşünmem gerekiyordu. Sebastian nasıl bir adamdı? Telefonlarını açmayan, kimseden özür dilemeyen, hizmetçilere sinek kovar gibi el sallayan biri. Kimseye ihtiyaç duymayan biri. Böyle bir adam neye güvenirdi? Richard’ın hastanede polise “Çözün” deyişini düşündüm; mahkemenin önünde gazetecilere “O benim oğlum” deyişini; insanların bu soyadını duyunca nasıl sustuğunu. Sebastian Gunson kimseye güvenmezdi. Bir isim dışında. Telefonu yeniden elime aldım ve harfleri tek tek yazdım. G-U-N-S-O-N. Bir saniye boyunca hiçbir şey olmadı. Sonra ekran açıldı. Rahatlamayı bekledim ama gelmedi; onun yerine midemin dibinde soğuk bir şey kıpırdadı. Sebastian’ın kafasının içinden geçeni bu kadar kolay bulmuştum. Onun gibi düşünmek bu kadar kolay olmamalıydı.
Ekrana göz gezdirdim. Galerinin simgesi sağ alt köşede duruyordu ve parmağım bir an üstünde durdu. İçinde ne vardı? Bu adamın neler sakladığını bilmek istemiyordum; bir kez açarsam gördüğüm şeyi bir daha göremez hâle getiremeyeceğimi biliyordum. Parmağımı geri çektim. Galeriyi açmadım. Açmaya cesaretim yoktu. Rehberi açtım; isimler alt alta sıralanıyordu. Adrian. Chris. Marcus Hale. Oliver Grant. Kuru temizleme. R.G. Richard Gunson. Babası, oğlunun telefonunda iki harften ibaretti. Kuru temizlemeci bile tam adıyla kayıtlıydı.
Tuş takımını açıp annemin numarasını yazmaya başladım. Birinci rakam, ikinci, üçüncü. Telefon elimde titredi, neredeyse düşürüyordum; ekranda gelen bir arama vardı ve ortada büyük beyaz harflerle tek bir kelime yanıp sönüyordu. Eğlence. Parmağım havada kaldı. Kimdi bu? Bir arkadaş mı, bir kulüp mü, bir bahis sitesi mi? Açmazsam asla öğrenemeyecektim ve bu hayatın içinde bilmediğim her şey bir gün karşıma bir tuzak olarak çıkabilirdi. Yeşil tuşa bastım, telefonu yavaşça kulağıma götürdüm ve hiçbir şey söylemedim. Karşı taraf da bir an sustu. Sonra, cesaretini toplar gibi derin bir nefes alındı. “Açtın.” İnce, biraz çekingen bir kadın sesiydi ve bu sesi tanıyordum; kafede, önündeki çikolatalı tartın üzerinden bana bakan o ses. “Elena?” “Evet, benim.” Sesinde bir gülümseme vardı. “Numaram hâlâ kayıtlı demek. Onu da unuttun diye korkmuştum.”
Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırıp ekrana baktım; o tek kelime hâlâ oradaydı. Eğlence. Midem bulandı. Sebastian, onunla evlenmesi istenen bu kadını telefonuna bu kelimeyle kaydetmişti; canı sıkıldığında arayacağı bir oyuncak, bir dizi, bir kanal gibi. “Kayıtlı,” dedim ve sesim istediğimden sert çıktı. Elena bunu fark etmedi ya da etmemiş gibi yaptı. “İyi. Dün akşam aramanı bekledim.” “Telefonum yoktu. Babam bu sabah getirdi.” Bir an sustu. “Ah. Yani aramayı unutmadın. Telefonun yoktu.” Sanki bu ayrım onun için çok önemliymiş gibi, iki kere söyledi. “Bunu duymak garip bir şekilde iyi geldi. Eskiden telefonun hep yanındaydı ama yine de aramazdın.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Bu kadın bana sürekli Sebastian’ın yaptıklarını anlatıyordu ve ben her seferinde onun yerine utanıyordum, bir başkasının kabarık faturasını ödemek zorunda kalan biri gibi. Elena beni zorlamadı. “Bak, Sebastian. Bu akşam bizde küçük bir toplantı var. Eski ekip. Adrian, Victoria, Emilia, bir de Christopher.” Kısa bir duraksama. “Herkes seni görmek istiyor.” İsimlerin hiçbiri bana bir şey ifade etmiyordu; Adrian ve Chris az önce rehberde gördüğüm iki isimdi, o kadar. “Bir şey daha,” dedi Elena, sesini alçaltarak. “Richard Amca dün akşam hepimizi tek tek aradı. Hafızanı anlattı. Kimse sana hapishaneyi sormayacak. Söz verdiler.” “Neden böyle bir şey yaptı ki?” diye sordum.
“Seni korumak için herhalde. Richard Amca’yı bilirsin.” Sonra kendi sözüne takıldı. “Yani, bilmezsin. Off. Buna alışmak gerçekten çok zor. Her cümlemin sonuna bir ‘hatırlamıyorsun gerçi’ eklemem gerekiyor.”
Dudaklarımın kenarı istemeden kıpırdadı. Bu kadının beceriksizce kendini düzeltmesinde insana iyi gelen bir şey vardı. “Saat kaçta?” diye sordum. “Sekiz gibi.” Sesi bir anda canlandı. “Geliyor musun yani?” Hayır demeliydim. Sebastian’ı yıllardır tanıyan beş kişiyle saatlerce oturmak, yanlış bir adım atmanın en kolay yoluydu. Ama bu insanlar Sebastian’ı tanıyordu ve bu evde kimse bana bir şey anlatmıyordu; belki onlar anlatırdı. “Geliyorum.” “Gerçekten mi?” Sesi yükseldi, sonra kendini toparladı. “Güzel. Seni bekliyorum.” Görüşürüz, diyecektim ki adımı söyledi, ve hattın öbür ucunda tereddüt ettiğini hissettim. “Bu sefer gerçekten gel, olur mu?” Telefon kapandı.
Ekranda annemin numarasının ilk üç rakamı yarım kalmıştı. Kalan rakamları tek tek yazdım, numara tamamlandı ve başparmağım yeşil tuşun üstünde durdu. Arasam ne diyecektim? Anne, benim, Daniel mi? Bunu söyleyecek olan ses Sebastian Gunson’ın sesiydi, kızını hastanelik eden adamın sesi. Annem telefonu açtığında karşısında bir yabancı olacaktı; ona oğlunun adını söyleyen bir yabancı. Ya inanmazsa? Ya korkarsa? Ya da daha kötüsü, ya inanırsa? Bir şey daha vardı. Bu telefonu bana Richard vermişti, ama şifreyi bilip bilmediğimi sormamıştı. Hafızasını kaybetmiş bir oğula şifresini sormamıştı. Neden? Ya şifreyi zaten biliyorsa? Ya bu telefonun içine çoktan bakmışsa, ya bundan sonra yapacağım her aramayı görebiliyorsa? Ekran karardı ve siyah camın üstünde Sebastian’ın yüzünü gördüm, çökük yanaklarını, koyu gözlerini. Numarayı sildim. Rakamlar teker teker kayboldu. Henüz değil, dedim kendime. Henüz değil. Bu iki kelimeyi o kadar çok söylüyordum ki bir gün “hiç”e dönüşeceklerinden korkmaya başlamıştım.
Günün geri kalanı yavaş geçti. Öğleye doğru duşa girdim ve sıcak su omuzlarıma çarptığında Richard’ın parmaklarının bastırdığı yerin hâlâ sızladığını fark ettim. Aynaya döndüğümde köprücük kemiğimin altında dört küçük, mor iz belirmişti. Bir babanın oğluna bıraktığı izler. Benim babam bana hiçbir iz bırakmamıştı, ne mor ne başka bir renk; şimdi bunun bir şans olabileceğini ilk kez düşündüm.
Saat altıya yaklaşırken gardırobun önündeydim. Sebastian’ın dolabında siyah, lacivert ve koyu gri dışında neredeyse hiçbir şey yoktu. Bir de yine siyah. Bu adam renk körü müydü, yoksa sürekli bir cenazeye mi hazırlanıyordu, karar veremedim. Elimi askıların arasında gezdirdim; kumaşların hepsi pahalıydı, parmaklarımın arasından su gibi kayıp gidiyordu. Siyah bir gömlek seçtim, siyah bir pantolon, alttaki raftan da burnu sivri, jilet gibi parlatılmış siyah bir ayakkabı. Gömleğin düğmelerini iliklerken elim en üstteki iki düğmede durdu ve kendiliğinden geri çekildi; onları açık bırakmıştım. Ben her zaman bütün düğmeleri iliklerdim. Annem öyle öğretmişti, “Adam gibi görün, oğlum, yakan açık gezersen üşütürsün de.” Boy aynasının karşısına geçtim. Kıyafetler bu bedene tam oturuyordu, sanki ölçü alınarak dikilmişti ki muhtemelen öyleydi. Daniel’in dolabında üç kot pantolon, birkaç tişört ve şantiye için iki kalın mont vardı; siyah gömlek giymek aklıma bile gelmezdi. Ama aynadaki adam bu kıyafetlerin içinde rahattı. Sırtı dik, çenesi hafifçe yukarıdaydı.
Elim komodindeki parfüm şişesine uzandı. Boynuma iki kez sıktım, bileğime bir kez, sonra bileklerimi birbirine sürttüm. Şişeyi yerine koyduğumda ne yaptığımı fark ettim. Daniel parfüm kullanmazdı; bir kere Evelynn’in doğum gününde annemin kolonyasından sürünmüştüm ve Evelynn bütün akşam “Abim limon gibi kokuyor” diye benimle dalga geçmişti. Ama ellerim nereye, kaç kez sıkacağını biliyordu, tıpkı sigarayı nasıl tutacağını bildikleri gibi. Şişeye bir süre baktım. Odaya ağır, odunsu bir koku yayılmıştı. Pahalı bir koku. Yabancı bir koku. Işığı kapatıp çıktım.
Aşağıda, giriş holünde siyah takım elbiseli bir adam bekliyordu; kırklı yaşlarda, saçları kısacık kesilmiş, geniş omuzlu, ellerini önünde kavuşturmuş. Dün beni GUNVM’ye götürüp getiren şoför. Beni görünce dikleşti. “İyi akşamlar, Sebastian Bey. Araç hazır.” Dün bütün gün arabasında oturmuştum ve adını bir kez bile sormamıştım; Sebastian’ın bu konuda bana fazla iyi bulaştığını fark ettim. “Sen…” dedim ve cümlenin sonunu getiremedim. Adam beni kurtardı. “James, efendim.” Bir an durdu. “Richard Bey hafızanızı söyledi. Sizi dört yıldır ben götürüp getiriyorum.” Dört yıl. Bu adam dört yıldır Sebastian’ın nereye gittiğini, kiminle buluştuğunu, gece kaçta ve hangi hâlde döndüğünü biliyordu. “Whitemore malikânesine gideceğiz,” dedim ve başını salladı. “Biliyorum, efendim. Elena Hanım öğleden sonra aradı.” Kısa bir duraksama. “Gelip gelmeyeceğinizi sordu.” Elena geleceğime inanmamıştı. Bir sabah telefonda “geliyorum” demiştim ve kadın öğleden sonra şoförümü arayıp teyit ettirmişti. Bu, Sebastian hakkında bilmem gereken her şeyi özetliyordu.
James arka kapıyı açtı, bindim; deri koltuk soğuktu. Araç malikânenin demir kapılarından çıkarken camdan dışarı baktım. Bir otobüs durağında iş tulumlu birkaç adam bekliyordu; ellerinde termoslar, yüzlerinde günün yorgunluğu. Birkaç hafta önce ben de onlardan biriydim, termosumda annemin demlediği çay, cebimde bir paket bisküvi. Şimdi deri koltuktan onlara bakıyordum ve hiçbiri bana bakmıyordu. “James,” dedim, “bir arkadaşın evine giderken yanımda bir şey götürür müydüm?” Dikiz aynasında gözleri benimkilerle karşılaştı, sonra yeniden yola döndü. “Bazen bir şişe viski, efendim.” Durdu. “Kendiniz içmek için.” Kendisi içmek için. Elbette. “Yolda bir içki dükkânında dur. Bir de çiçekçide.” Bu kez James’in aynadaki bakışı daha uzun sürdü, sanki yanlış duyduğundan emin olmak istiyordu. “Çiçekçi mi, efendim?” “Bir sorun mu var?” “Hayır, efendim.” Gözlerini yola çevirdi. “Hiçbir sorun yok.” Ama sesinde, bir sorun olduğunu ve bunun dört yıldır ilk kez olduğunu söyleyen bir şey vardı.
İçki dükkânı köprünün başında, eski taş bir binanın altındaydı. Kapının üstündeki zil ben girerken çınladı ve tezgâhın arkasındaki yaşlı adam beni görünce gözlüğünü çıkardı. Yüzündeki ifade bir anda değişti; önce şaşkınlık, sonra özenle takınılmış bir saygı. “Bay Gunson. Uzun zamandır görünmüyordunuz.” Cezaevindeydim, demek istedim, oradaki büfe çok kısıtlıydı. Onun yerine başımı salladım. “Her zamankinden mi?” diye sordu. “Her zamanki ne?” Adam bir an duraksadı, şaka yapıp yapmadığımı anlamaya çalışır gibi yüzüme baktı, sonra kilitli bir cam dolaptan koyu kehribar renkli bir şişe çıkarıp tezgâha koydu. “On sekiz yıllık. Hep bunu alırdınız.” Fiyat etiketine baktım. Daniel olarak bir ayda kazandığımdan fazlaydı. On sekiz yıllık bir viski. Benden üç yaş küçüktü ve benden pahalıydı. “Onu alayım. Bir de herkes için şarap. Kırmızı ve beyaz.” Gunson amblemli kartı uzattım, adam karta bakmadı bile.
Çiçekçi iki sokak ötedeydi. İçerisi ıslak toprak ve yaprak kokuyordu ve tezgâhtaki genç kız elindeki makası bırakıp gülümsedi. “Hoş geldiniz. Özel bir gün için mi?” “Bir kadın için.” “Sevgiliniz mi?” Soru beni hazırlıksız yakaladı. Ne diyecektim? Babamın evlenmemi istediği kadın mı? Telefonumda Eğlence diye kayıtlı kadın mı? “Sayılır,” dedim. “Ne tür çiçekleri sever?” Bilmiyordum. Kapıyı aralayıp arabanın yanında bekleyen James’e seslendim. “James. Elena hangi çiçekleri sever?” James bir an sustu, ellerini önünde kavuşturdu. “Bilmiyorum, efendim.” “Ona hiç çiçek götürdüğümü görmedin mi?” “Hayır, efendim.” Gözlerini kaçırdı, sesi alçaldı. “Dört yıldır bir kez bile götürmediniz.”
Kapıyı yavaşça kapattım, içerideki zil hafifçe çınladı. Dört yıl. Bir kez bile. “Beyaz,” dedim kıza. “Sade bir şey olsun.” Kız beyaz güllerin arasına birkaç dal okaliptüs koyup kahverengi bir kâğıda sardı. Buketi elime aldığımda ağırlığı beni şaşırttı. Hayatımda kimseye çiçek almamıştım. Annemin doğum günlerinde marketten aldığım küçük bir pasta, kardeşime karnesini getirdiği gün aldığım bir dondurma, hepsi bu kadardı; bir keresinde anneme çiçek almayı düşünmüş, fiyatını görünce aynı paraya bir haftalık ekmek aldığımızı hesaplayıp vazgeçmiştim. Şimdi Sebastian’ın parasıyla, Sebastian’ın hiç umursamadığı bir kadına çiçek alıyordum. Belki de yalnızca onun yapmayacağı bir şeyi yapmak için. Kendime hâlâ Daniel olduğumu hatırlatmak için. Arabaya döndüğümde James buketi gördü ama hiçbir şey söylemedi. Yol boyunca dikiz aynasından bana birkaç kez baktığını fark ettim.
Whitemore malikânesi şehrin öbür ucunda, ağaçlarla çevrili bir tepenin üstündeydi. Gunson malikânesinden küçüktü ama daha aydınlıktı; beyaz taş cephesi bahçe lambalarının altında parlıyor, pencerelerin hepsinden sarı bir ışık taşıyordu ve içeriden müzik ve kahkaha sesleri geliyordu. Gunson malikânesinde son kahkahanın ne zaman atıldığını düşündüm ve bulamadım. Basamakları çıkıp kapının önünde durdum, bir elimde buket, diğerinde içki poşeti. Kalbim hızlı atıyordu. Bu kapının ardında Sebastian’ı yıllardır tanıyan beş kişi vardı; onun nasıl konuştuğunu, nasıl güldüğünü, bardağı nasıl tuttuğunu bilen beş kişi. Ve ben bunların hiçbirini bilmiyordum. Ben, Daniel Hayes, dedim içimden. Zile bastım.
Kapıyı uzun boylu, açık kumral saçlı bir adam açtı. Beyaz gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı, elinde yarısı içilmiş bir kadeh vardı. Yakışıklı bir yüzü vardı ama bu yüzde insanı rahatsız eden bir şey vardı; fazla kendinden emin bir yüz, aynaya her baktığında kendine göz kırpan birinin yüzü. Beni görünce dudağının bir kenarı yavaşça yukarı kalktı. “Vay, vay. Sebastian?” Bakışları önce yüzüme, sonra elimdeki çiçeklere ve içki poşetine kaydı, kaşları kalktı. “Vay canına. Bu akşam gerçekten geleceğini düşünmemiştim.” Ne cevap vereceğimi bilemedim. “İçeri gelebilir miyim?” diye sordum ve adam hafifçe güldü, kapıyı biraz daha açtı. “Elbette. Buyur.”
İçeri adım attığımda geniş bir antreyle karşılaştım; tavandan sarkan büyük bir avize, mermer zemin, duvarlarda renkli, modern tablolar. Adam kapıyı kapatıp bana döndü ve kadehini hafifçe kaldırdı. “Bu arada, ben Christopher.” Sırıttı. “Hafızan gitmiş ya, tanıştırayım dedim. Kibarlıktan.” Chris. Rehberdeki ikinci isim. Söyleyiş biçimi tuhaftı, sanki bir şakanın sonunu bekliyordu. “Memnun oldum,” dedim. Christopher bir an bana baktı, sonra kahkahayı bastı; öyle yüksek sesle güldü ki kadehindeki içki neredeyse taşacaktı. “Memnun oldun mu? Siktir, gerçekten kafana bir şey olmuş.” Elini omzuma attı ve beni içeri doğru yürüttü; parmakları omzumu gereğinden fazla sıkıyordu, tam da Richard’ın sabah sıktığı yeri. Dişlerimi sıktım. Bugün bu omuz çok popülerdi. “Gel, gel. Gelip gelmeyeceğine bahse girdik. Elena’yı saymazsak hepimiz kaybettik.”
Salona girdiğimizde konuşmalar kesildi. Geniş, sıcak bir odaydı; köşedeki şöminede ateş yanıyor, alevlerin turuncu ışığı duvarlarda kıpırdıyordu. Ortada alçak, cam bir sehpa vardı ve sehpanın etrafına krem rengi oturma grubu dizilmişti: şömineye bakan uzun bir kanepe, karşısında iki geniş koltuk, pencerenin önünde de tek kişilik bir berjer. Sehpanın üstü tabaklar, kadehler ve yarısı boşalmış şişelerle doluydu. Koltuklarda üç kişi oturuyordu ve üçü de bana bakıyordu. Elena ise mutfak kapısının önündeydi; üzerinde açık mavi, sade bir elbise vardı, sarı saçlarını ensesinde gevşek bir topuz yapmıştı ve elinde küçük sandviçlerle dolu bir tepsi tutuyordu. Beni gördüğü anda donup kalmıştı. Gözleri önce yüzüme, sonra elimdeki bukete düştü. Tepsiyi yavaşça sehpaya bıraktı; elleri boşta kalınca ne yapacağını bilemedi, bir an elbisesinin eteğini düzeltir gibi yaptı. “Sebastian…”
Yanına yürüdüm. Herkesin gözü üzerimdeydi, ensemde hissedebiliyordum. Buketi uzattım. “Senin için.” Elena buketi iki eliyle aldı. Bir süre beyaz güllere baktı, parmaklarıyla okaliptüs dallarına hafifçe dokundu, sonra başını kaldırıp bana baktı. Gözleri dolmuştu. “Bana hiç çiçek almamıştın,” dedi alçak sesle. “Biliyorum.” “Nereden biliyorsun? Hatırlamıyorsun ki.” “James söyledi.” Elena’nın dudaklarından kısa, şaşkın bir gülüş kaçtı ve elinin tersiyle gözünün kenarını sildi. “James söyledi,” diye tekrarladı. “Tanrım. Şoförüne sormuşsun.” “Başka kime soracaktım? Sana mı? ‘Elena, hangi çiçeği seversin, sürpriz yapacağım’ mı diyecektim?” Bu kez güldü, gerçekten güldü, ve buketi göğsüne bastırdı.
Arkamdan biri ıslık çaldı. “Vay be. Cezaevi sana yaramış, Gunson.” Döndüm. Koltuklardan birinde kızıl saçlı, ince yüzlü bir kadın oturuyordu; saçları ateşin ışığında bakır gibi parlıyor, siyah, dar elbisesiyle bacak bacak üstüne atmış, elindeki şarap kadehini yavaşça sallıyordu. Gülümsüyordu ama yeşil gözleri beni tepeden tırnağa tartıyordu. “Victoria,” dedi Elena uyarır gibi. “Ne? Hapishaneyi sormadım ki, sadece söyledim. Soru işareti yoktu, dikkat ettiysen.” Kadehini bana doğru kaldırdı. “Victoria. Richard Amca hepimizi aradı, bir saat nutuk çekti. Ağzımızı açmayacakmışız. Ben de açmıyorum, bak, sadece kenarından konuşuyorum.” Christopher gidip onun koltuğunun koluna oturdu, bir kolunu Victoria’nın omzuna attı. Victoria başını hafifçe ona yasladı ama gözleri hâlâ bendeydi. Sevgili olduklarını anlamak zor değildi.
“Sen de bir dakikada açtın,” dedi öbür koltuktaki iri yarı, kıvırcık saçlı adam gülerek. Ayağa kalkıp yanıma geldi ve hiç düşünmeden bana sarıldı; öyle sıkı sarıldı ki karnımdaki dikişler gerildi. Dişlerimi sıktım, sesimi çıkarmadım. “Adrian,” dedi geri çekilirken, iki elini omuzlarıma koyarak. “Kardeşim, seni gördüğüme sevindim. Cidden. Hastanede ziyarete gelmek istedim ama izin vermediler. Kapıdaki polise çikolata bile teklif ettim, rüşvet sayılırmış.” Yüzüne baktım. Sevinci gerçekti; gözlerinde ne bir sınama ne de bir alay vardı. Sebastian’ın böyle bir arkadaşı olması tuhafıma gitti, bir yılanın yuvasında bir kuzu bulmak gibi. “Ben de sevindim,” dedim, karnımdaki sızıyı yüzümden silmeye çalışarak.
Pencerenin önündeki berjerde kısa siyah saçlı, ince çerçeveli gözlüklü bir kadın oturuyordu. Bacaklarını altına toplamıştı, elinde bir bardak su vardı ve diğerleri konuşurken o yalnızca beni izliyordu. Kalkmadı. “Emilia,” dedi sadece ve başıyla hafifçe selam verdi. “Memnun oldum,” dedim. “Öyle mi?” Sesi sakindi ama odadaki herkes duydu. “Eskiden bana selam bile vermezdin. Altı yıl boyunca. Saydım.” Odaya kısa bir sessizlik çöktü; Elena buketi göğsüne bastırdı, Adrian boynunu kaşıdı, Victoria kadehinden bir yudum aldı.
Sessizliği Christopher bozdu. Koltuğun kolundan kalkıp elimdeki içki poşetini çekip aldı, içinden viskiyi çıkarıp havaya kaldırdı; şöminenin ışığı koyu kehribar sıvının içinde parladı. “Bakın siz şuna. Adam kendi adını unutmuş ama viskisini unutmamış.” Şişeyi açıp iki bardağa doldurdu, birini bana uzattı. “Eski günlerin hatırına. Ha, hatırlamıyorsun. O zaman yeni günlerin hatırına.” Bardağı aldım ama içmedim. Christopher bunu fark etti; gözlerini bardağımda bir süre tuttu, sonra omuz silkip kendi bardağını bir dikişte yarıladı ve Victoria’nın koltuğunun koluna geri döndü.
Elena beni kanepeye, şömineye bakan tarafa, kendi yanına oturttu. Çiçekleri mutfaktan getirdiği bir vazoya koyup sehpanın tam ortasına yerleştirdi ve akşam boyunca gözleri birkaç kez o vazoya kaydı; her baktığında yüzünde, kimse görmüyor sandığı küçük bir şey kıpırdıyordu. Sonraki bir saat sandığımdan sakin geçti. Adrian tuttuğu takımın son dakikada yediği golü anlattı, öyle bir anlattı ki sonunda ayağa kalkıp kaleciyi canlandırdı ve kanepenin kenarına çarpıp vazoyu son anda yakaladı. “Görüyor musunuz? Ben o kaleci olsam o topu tutardım.” “Sen vazoyu bile zor tuttun,” dedi Emilia, berjerinden kıpırdamadan. Victoria iş yerindeki müdürünü taklit etti, adamın kravatlarını ve her cümlenin sonuna eklediği “değil mi arkadaşlar?” sorusunu, ve bunu öyle iyi yaptı ki Christopher bile bir kere sesli güldü. Elena babasının açacağı galeriden söz etti, kurdele kesiminde makası tutacak kişinin kim olacağı konusunda babasıyla annesinin üç gündür konuşmadığını anlattı. “Sonunda makası ben tutacağım,” dedi, “çünkü ikisi de birbirine vermek istemiyor.”
Bana pek bir şey sormadılar. Sorduklarında da dikkatliydiler, sanki bir mayın tarlasında yürüyorlardı ve ben o tarlanın ta kendisiydim. Hafıza kaybı her yanlış cevabımı örten bir kalkandı; bilmediğim bir şey sorulduğunda omuz silkmem yetiyordu. Ama Christopher her konuşmaya bir şekilde laf sokuyordu ve her lafını söylerken gözleri bana dönüyordu. Victoria ise tuhaftı. Gülüyor, konuşuyor, Christopher’ın omzuna yaslanıyordu, ama her bakışımızda gözlerini benden kaçırıyordu ve sonra, ben bakmıyorken, bana baktığını fark ediyordum. Bu insanların arasında Sebastian’a dair bir şey vardı. Ne olduğunu bilmiyordum, ama havada asılı duruyordu, şöminenin dumanı gibi.
Gece ilerledikçe şişeler boşaldı. Christopher’ın sesi yükseldi, cümleleri uzadı; Victoria’nın yanakları şaraptan kızarmıştı. Bir ara Adrian ellerini birbirine çarptı. “Tamam, ısınma turu. ‘Ben daha önce hiç’ oynuyoruz. Kim yaptıysa içer. Basit.” Emilia su bardağını kaldırdı. “Ben su içerim.” “Sen her şeyi su ile içersin, Em, yaşamın kendisi seni yoruyor.” Adrian bana döndü. “Kural basit, kardeşim. Biri ‘Ben daha önce hiç şunu yapmadım’ der, yapan içer. Yalan söylemek yok. Gerçi sen hatırlamıyorsun, o yüzden senin yalan söylemen teknik olarak imkânsız. Şanslısın.”
Bu oyun bir mayın tarlasıydı, sadece mayınlar bu kez benim cebimdeydi. İlk turu Victoria açtı: “Ben daha önce hiç bir düğünde dans pistinde düşmedim.” Adrian içti, herkes güldü, Adrian “Pist kayıyordu!” diye itiraz etti. Ben içmedim. Sebastian’ın düğünlerde ne yaptığını bilmiyordum ve bilmemek, bu oyunda içmemek demekti. Sonra Elena: “Ben daha önce hiç annemin arabasını gizlice alıp bir direğe sürtmedim.” Christopher ve Adrian içti, ikisi de birbirine bakıp “Lisede,” dedi aynı anda. Ben bardağıma bakmadım bile.
Sonra Adrian, kendi bardağını doldururken, gülerek söyledi: “Ben daha önce hiç sabahın altısında işe gitmedim.” Herkes güldü; bu grupta sabahın altısında kalkan bir tek fırıncılar ve ölüler olurdu herhalde. Ve benim elim, kendiliğinden, bardağa doğru gitti. Yıllarca sabahın beşinde kalkmış, altıda şantiyenin kapısında olmuş Daniel Hayes’in eli. Parmaklarım cama değdi, kaldırdı, yarım santim. Ve dondum. Bardağı yavaşça sehpaya geri bıraktım, sanki sadece yerini düzeltiyormuşum gibi. Kimse fark etmedi. Bir tek berjerdeki gözlüklü kadın hariç. Emilia’nın bakışı bardağımda bir an kaldı, sonra yüzüme kalktı. Bir şey söylemedi. Su bardağından bir yudum aldı ve bakmaya devam etti.
Sıra Christopher’a geldi. Bardağını iki eliyle tuttu, bana baktı. “Ben daha önce hiç,” dedi yavaşça, “bir arkadaşımı sırtından vurmadım.” Salondaki hava bir anda ağırlaştı. Kimse içmedi. Ben de içmedim; Daniel Hayes hiçbir arkadaşını sırtından vurmamıştı. Christopher bardağıma baktı. “İlginç,” dedi. “Demek o da gitmiş.” Adrian araya girdi. “Chris.” “Ne? Oyun bu.” Victoria kadehini sehpaya biraz fazla sert bıraktı. “Sıkıcı bu oyun,” dedi. “Herkes kendi gibi oynuyor. Başka bir şey oynayalım.”
Boş bir şarap şişesini alıp cam sehpanın ortasına yatırdı. “Cesaretin var mı oynuyoruz.” Adrian inledi. “Victoria, on altı yaşında değiliz.” “On altı yaşındayken de oynuyorduk ve en güzel gecelerimiz onlardı.” Christopher’ın yüzünden bir şey geçti, çok kısa, bir bulutun gölgesi gibi. Sonra sırıttı. “En güzel gecelerimiz,” diye tekrarladı. “Doğru.” Victoria ona bakmadı. Bana döndü. “Sebastian kuralları unutmuştur. Chris, anlat.”
Christopher koltuğun kolunda doğruldu; gözleri parlıyordu. “Kurallar basit. Şişeyi çevirirsin. Kime dönerse ona sorarsın: Cesaretin var mı? Cesaretim var derse, ne istersen yapar.” Viski şişesini sehpaya, tam önüme koydu. “Cesaretim yok derse, bir kadeh içer. Ve korkak olarak anılır. Bu kadar.” Elena bana baktı; gözlerinde bir soru vardı: İstemiyorsan oynamayız. Ama oynamamak, bu odada en çok dikkat çekecek şeydi. “Olur,” dedim.
Victoria şişeyi çevirdi. Şişe cam sehpanın üstünde döndü, döndü ve Adrian’ı gösterdi. “Cesaretin var mı, Adrian?” “Var tabii.” “Elena’nın babasının en pahalı tablosunun önüne geç ve onu müze rehberi gibi anlat.” Adrian ciddi bir yüzle şöminenin yanındaki dev tablonun önüne geçti, boğazını temizledi, ellerini arkasında birleştirdi. “Sevgili ziyaretçiler. Karşınızda sanatçının en karanlık dönemine ait bir eser var. Burada gördüğünüz bu kırmızı leke, sanatçının iç dünyasındaki çatışmayı, aile içi gerginliği ve…” durdu, gözlerini kıstı, “…ciddi bir ishal sürecini temsil ediyor. Sağ alt köşedeki mavi ise ilacın ta kendisi.” Elena gülmekten kanepeye yığıldı, Victoria telefonunu çıkarıp videoya çekti, Emilia bile dudaklarını bastırarak gülümsedi. Ben de güldüm. Gerçekten. Bir anlığına kendimi arkadaşlarıyla bir akşam geçiren yirmi bir yaşında biri gibi hissettim; ki öyleydim, sadece arkadaşlar benim değildi.
Adrian şişeyi çevirdi ve şişe Emilia’nın önünde durdu. “Cesaretin var mı, Em?” Emilia gözlüğünü burnunun üstünde yukarı itti. “Ne olduğuna bağlı.” “Kural öyle değil.” “Benim kurallarım öyle.” “Peki. Telefonundaki son mesajı yüksek sesle oku.” Emilia bir an durdu, sonra telefonunu çıkardı, ekrana baktı ve yüzü hiç değişmeden okudu: “Kızım, sana çorap aldım. Beş tane. Hepsi bej. Bej her şeye uyar. Annen.” Salon bir saniye sustu, sonra Adrian’ın kahkahası tavana vurdu. “Bej!” Emilia telefonu sakince cebine koydu. “Bej her şeye uyar,” dedi. “Annem haklı.” Ve ilk kez, o akşam ilk kez, dudağının kenarı gerçekten kıvrıldı.
Emilia şişeyi çevirdi ve şişe Elena’yı gösterdi. Emilia bir an düşündü. “Cesaretin var mı, Elena?” Elena gülerek başını salladı. “Var.” “Eski Sebastian’ı taklit et.” Gülüşler kesildi. Elena bana baktı; ben de ona. “Yapma istersen,” dedim. “Ben de merak ediyorum aslında.” Bir an tereddüt etti, sonra ayağa kalktı. Omuzlarını geri attı, çenesini kaldırdı, gözlerini yarı kapattı ve elini havada sinek kovar gibi salladı. Sesini kalınlaştırıp alçalttı. “Kahve sade, Elena. Şeker çocuklar içindir.” Masada hayali bir tabağı itti. “Bu tart fazla yoğun. Çikolatayı abartmışlar.” Sonra hayali tabağı geri çekti ve hayali bir çatalı ağzına götürdü. “Ama yine de yerim.” Victoria kahkahayı bastı, Adrian “Tıpatıp!” diye bağırdı. Ben de güldüm, ama gülüşümün altında bir yerde bir şey sızladı. Kafede, o ilk gün, bunları ben de duymuştum, Elena’nın ağzından; şimdi taklidini izlerken, bu kadının bir yıl boyunca bu adamın karşısında oturup o tartın yenmesini izlediğini düşündüm. Elena yerine otururken bana baktı. “Kızmadın değil mi?” “Neden kızayım? Ben de onu sevmiyorum.” Elena’nın kaşları bir an kalktı. Sonra güldü, ama gözleri gülmedi.
Elena şişeyi çevirdi. Şişe dönüp benim önümde durdu. Elena ağzını açamadan Christopher öne eğildi. “Ben soracağım.” “Chris, sıra Elena’da.” “Ben soracağım dedim.” Christopher gözlerini benden ayırmadı. “Cesaretin var mı, Gunson?” “Var.” “Bardağındaki viskiyi bitir. Tek seferde.” Bardak bütün akşam elimdeydi ve hiç dokunmamıştım. Hayatımda viski içmemiştim; şantiyede bayram günleri ustabaşının ısmarladığı bir iki bira, o kadar. Bardağı kaldırıp bir dikişte bitirdim. Boğazımdan aşağı ateş indi, gözlerim yaşardı ama öksürmedim. Bardağı sehpaya bıraktım. Ve garip bir şey oldu: Göğsüme yayılan sıcaklık hoşuma gitti. Bedenim bu tadı tanıyordu, eski bir şarkının ilk notası gibi. “Bak sen,” dedi Christopher. Biraz hayal kırıklığına uğramış gibiydi. “Hâlâ adam gibi içiyorsun.”
Oyun devam etti. Şişe dönüyor, birileri gülüyor, birileri içiyordu. Adrian’a kendi ayakkabısını koklattılar, Victoria eski sevgilisine “nasılsın” mesajı atmayı reddedip bir kadeh içti, Elena kendi bebeklik fotoğrafını herkese göstermek zorunda kaldı ve fotoğraftaki bebeğin kafası tam bir yumurtaya benziyordu. Ama şişe ne zaman bana yakın dursa Christopher onu eliyle biraz itip tam bana çeviriyordu. “Ne tesadüf,” diyordu her seferinde. “Yine sen.” Adrian bir kere itiraz etti, “Chris, şişe Emilia’da durmuştu,” ve Christopher “Rüzgâr,” dedi. İçeride rüzgâr yoktu.
İkinci görevi daha sarhoşken verdi. “Cesaretin var mı, Gunson?” “Var.” Christopher gözlerini Elena’ya çevirdi, sonra yeniden bana. “Elena’nın gözlerinin içine bak. Ve onu sevdiğini söyle.” Sırıttı. “Ama inandırıcı ol.” Salon sessizleşti. Elena’nın yüzü kıpkırmızı oldu, gözlerini kucağındaki ellerine indirdi. “Chris, saçmalama.” “Saçmalamıyorum. Oyun bu.” Christopher Victoria’nın koltuğunun koluna geri yaslandı. “Hadi, Gunson. Daha önce hiç söylemedin, değil mi? Tam sırası.” Yanımda oturan Elena’ya döndüm. O da başını kaldırıp bana baktı. Gözlerinde korku ve umut aynı anda vardı ve ikisi de o kadar çıplaktı ki bakmak acıttı. Ona yalan söyleyemezdim. Sebastian’ın dört yıl boyunca kırdığı bu kadına bir de ben yalan söyleyemezdim; onu tanımıyordum, sevmiyordum, bir kafede bir tart ve bir telefonda bir “Eğlence” dışında onun hakkında hiçbir şey bilmiyordum. “Cesaretim yok,” dedim.
Elena’nın yüzünde bir şey söndü. Hemen toparlanıp gülümsemeye çalıştı ama gözleri ele veriyordu. Christopher bardağımı ağzına kadar doldurdu. “Korkak,” dedi neşeyle. “İç bakalım.” İçtim. Bu kez yanma daha azdı. Ama midemde bir şey kıvrılıyordu.
Victoria kahkaha attı. Sarhoştu artık; kahkahası gereğinden yüksek, gereğinden uzundu. “Sebastian Gunson’ın cesareti yok,” dedi, kadehini bana doğru sallayarak. “Bunu da mı görecektik? Eskiden bu oyunda asla geri adım atmazdın. Ne istesek yapardın.” Bir yudum aldı. Gözleri bulanıklaşmıştı. “Hatta istemediğimiz şeyleri bile.” Christopher’ın Victoria’nın omzundaki kolu kasıldı. “Vic,” dedi Adrian, uyarır gibi. Ama Victoria durmadı. Kadehine bakıyordu, sanki benimle değil şarapla konuşuyordu. “Hatırlamıyorsun tabii. Ne güzel. Ne güzel senin için.” Sesi alçaldı. “O gece de böyle oynuyorduk. Herkes sızmıştı. Chris aşağıda, kanepede uyuyordu. Şişe döndü, bana durdu, sen bana dönüp ‘Cesaretin var mı, Vic?’ dedin. ‘Benimle yatmaya?’ Ben de sarhoştum, aptaldım, ‘Var,’ dedim. Ve yukarı çıktık ve ben seninle…” Sustu. Elini ağzına götürdü. Gözleri kocaman açılmıştı.
Odadaki herkes donmuştu. Elena nefesini tuttu. Adrian gözlerini kapattı, bunu bilen ve hiç duymamış olmayı dileyen biri gibi. Emilia’nın bardağı dudaklarına giderken havada kaldı. Ve Christopher kıpırdamıyordu. Kolu hâlâ Victoria’nın omzundaydı ama artık ona sarılmıyordu; sadece duruyordu, bir dal gibi, kopmak üzere. Çenesi kasılmış, gözleri sehpanın ortasındaki boş şişeye dikilmişti.
Parçalar kafamda yavaş yavaş birleşti. Christopher’ın kapıdaki sırıtışı. Omzumu sıkışı. Bana her bakışındaki o nefret. Victoria’nın gözlerini benden kaçırması. Şişeyi her seferinde bana çevirmesi. “Ben daha önce hiç bir arkadaşımı sırtından vurmadım.” Bu oyun. Cesaretin var mı. Sebastian, en yakın arkadaşının sevgilisiyle, en yakın arkadaşı alt katta sızmışken yatmıştı. Bir şişe çevirip. Bir oyunun içinde. Ve yarın sabah hiçbir şey olmamış gibi muhtemelen kahvaltıya inmişti. Midem ters döndü, ağzım kurudu. Ve kelimeler, ben ne yaptığımı anlamadan ağzımdan döküldü. “Ben… Gerçekten böyle bir pislik mi yaptım?”
Sessizlik bir bıçak gibi odayı kesti. Victoria’nın yüzü bembeyaz oldu; elini ağzından indirdi ama bir şey söyleyemedi, gözleri dolmuştu. Elena bana baktı, sonra Victoria’ya, sonra yeniden bana; yüzünde bir şey yavaş yavaş kırılıyordu, kendi taklidinde gülerek oynadığı adamın gerçekte kim olduğunu ilk kez görüyormuş gibi. Kanepeden kalktım. Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum ama bir şey söylemem gerekiyordu. Christopher’a döndüm. Bu adamın bütün akşam bana neden öyle baktığını şimdi anlıyordum ve haklıydı. Tamamen haklıydı. “Christopher,” dedim. Sesim titriyordu. “Ben… Bilmiyordum. Hatırlamıyorum ama… Özür dile…”
Cümlemi bitiremedim. Christopher koltuğun kolundan fırlamıştı. Yumruğu yüzüme indi. Başım yana savruldu, ağzımın içinde kanın metalik tadını duydum, sendeledim ama düşmedim. Kollarımı kaldırmadım. İkinci yumruk karnıma geldi, tam dikişlerin üstüne. Bu kez dizlerim büküldü, nefesim kesildi, bir dizimin üstüne çöktüm ve elimi böğrüme bastırdım. Siyah gömleğin altında ıslak, sıcak bir şey vardı. Dikişlerden biri açılmıştı. “Tanrım!” Elena’nın çığlığı odayı yardı.
Christopher yakama yapıştı, beni yerden kaldırıp birkaç adım geriye, şöminenin yanındaki duvara itti ve sırtımı duvara çarptı. Adrian’ın az önce anlattığı tablo yerinden kaydı, çerçevesi eğildi. “Özür mü?” Yüzü yüzümden bir karış uzaktaydı, nefesi viski kokuyordu, gözleri kıpkırmızıydı. “Senin ağzından özür mü, Gunson? Şimdi mi? Bu kadar zaman sonra mı? Sevgilimle yattın. Ben aşağıda sızmışken, aynı evde, bir kat yukarıda. Sabah kahvaltıda yanıma oturdun, tostumu yedin, ‘Gece iyi uyudun mu, Chris?’ dedin!” Bir yumruk daha, elmacık kemiğime. Karşılık vermedim. Ellerim iki yanımda duruyordu. Vurmak istemiyordum; bu adamın her yumruğu hak edilmişti. Sebastian’ın hak ettiği yumruklardı. Ama Sebastian burada değildi. Bu yumrukları ben yiyordum, ve her birinde bir yerlerde, bir hapishane avlusunda ya da hiçbir yerde, o piç kurusunun güldüğünü hayal ediyordum.
“Vur bana!” diye bağırdı Christopher; sesi çatlıyordu. “Hadi! Karşılık ver, piç kurusu! Eskiden verirdin!” Vermedim. Adrian arkadan Christopher’ın kollarını yakalayıp onu benden çekti. “Yeter, Chris! Yeter, lan! Öldüreceksin adamı!” Christopher çırpındı ama Adrian ondan iriydi; onu birkaç adım geriye, sehpanın öbür tarafına sürükledi. Ben duvardan aşağı kaydım ve yere oturdum, sırtım duvarda. Elimi yüzüme götürdüm; parmaklarım kanlıydı, dudağım patlamıştı.
Victoria ağlıyordu. Elleri yüzünde, koltuğunda büzülmüştü. Emilia berjerinden kalkıp yanına gitmiş, eğilip omzuna dokunuyordu, ama gözleri hâlâ bendeydi. Elena ise yanıma koşmuştu. Önümde diz çöktü, titreyen elleriyle yüzüme dokunmaya çalıştı. “Sebastian… Kanıyorsun… Tanrım, karnın da… Gömleğin ıslanmış…”
Christopher, Adrian’ın kolları arasında soluk soluğa duruyordu. Bizi gördü; Elena’nın bana dokunan ellerini gördü. Ve yüzüne yeni bir şey yerleşti. Öfke değildi bu, daha soğuk bir şeydi. Güldü. “Bak sen,” dedi, sesi alçalmıştı. “Elena. Tatlı, saf Elena.” Adrian’ın kollarında hafifçe gevşedi, başını yana eğdi. “Ona da mı söyleyeceksin, Gunson? Victoria’yla yattığını? Yoksa onu da unuttun mu?” “Chris, kes şunu,” dedi Adrian. Ama Christopher durmadı. Gözleri benden ayrılmıyordu. “Biliyor musun ne yapacağım?” Sırıttı. “Sen benimkiyle yattın. Ben de seninkiyle yatacağım. Elena’yla. Bir gece. Bir oyun.” Sesini yumuşattı, bir çocuğa masal okur gibi. “Cesaretin var mı, Elena?” Güldü. “Bakalım o zaman da özür dileyecek misin.” Elena’nın elleri yüzümde dondu.
Ve o an bir şey oldu. Göğsümdeki acı bir anda sustu. Karnımdaki sızı, dudağımdaki yanma, başımın içindeki uğultu, hepsi bir anda geri çekildi, sanki biri sesi kısmıştı. Yerine başka bir şey geldi. Soğuk. Sakin. Çok sakin. Elena’nın ellerini yüzümden yavaşça indirdim; nazikçe, bir şeyi kırmaktan korkar gibi. Sonra ayağa kalktım. Acele etmedim. Kalkarken karnım bir an sızladı ama yüzümde hiçbir şey kıpırdamadı. Omuzlarım geriye gitti, sırtım dikleşti, başım hafifçe yana eğildi. Bu benim duruşum değildi. Bunu biliyordum. Ama bedenim bu duruşu çok iyi tanıyordu. Elimin tersiyle dudağımdaki kanı sildim, kana baktım, sonra Christopher’a. Ve gülümsedim. O tanıdık gülümseme yüzüme yerleşti; hastanedeki telefon ekranında, tuvaletin aynasında, Richard’ın yemek masasında gördüğüm gülümseme. Bu kez durdurmaya çalışmadım.
Sehpanın etrafından dolaşıp Christopher’a doğru yürüdüm. Yavaşça. Ayakkabılarım parkede tok sesler çıkarıyordu ve salonda başka hiçbir ses yoktu; şöminedeki ateşin çıtırtısı bile çekilmiş gibiydi. Adrian Christopher’ı hâlâ tutuyordu, ama kollarının gevşediğini gördüm. Adrian bana bakıyordu ve yüzü bembeyazdı. Christopher’ın önüne geldim. Benden bir baş uzundu; başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım. Sonra elimi kaldırdım ve onun sol bileğini tuttum. Yavaşça. Neredeyse şefkatle. Ama parmaklarım kemiğinin etrafına kapandıkça sıkıştı. Daha. Daha da. Christopher’ın yüzü buruştu; kolunu çekmeye çalıştı, çekemedi. Bu ince, bir buçuk metrelik bedenin içinde böyle bir gücün nereden geldiğini bilmiyordum ve o an umurumda da değildi. Eğilip kulağına yaklaştım. Sesim fısıltıdan biraz yüksekti. Benim sesim değildi. “Onun adını,” dedim, “bir daha ağzına alırsan…” Cümlemi bitirmedim. Bitirmeme gerek yoktu.
Christopher’ın gözlerine baktım ve gördüm. Sarhoşluğun altında, öfkenin altında, gözbebeklerinin büyüdüğünü gördüm. Korku. Ve o korkuyu gördüğüm an, içimde bir şey doydu. Uzun zamandır aç olan bir şey, ilk lokmayı almış gibi.
“Sebastian.” Adrian’ın sesiydi, titriyordu. “Bırak onu. Lütfen.” Parmaklarım bir an daha sıkıldı. Sonra açıldı. Christopher bileğini göğsüne çekti ve bir adım geriledi, Adrian’ın göğsüne çarptı. Hiçbir şey söylemedi. Bu akşam ilk kez, hiçbir şey söylemedi. Gülümseme yüzümden bir anda çekildi, sanki biri ipini çekmiş gibi, ve karnımdaki acı geri geldi; dudağımın yanması, başımın uğultusu, hepsi aynı anda, faturası gecikmiş bir borç gibi. Dizlerim bir an titredi.
Arkama döndüm. Elena hâlâ yerde, şöminenin yanındaki duvarın dibinde diz çökmüş duruyordu ve bana bakıyordu. Gözlerinde korku vardı. Benden. Christopher’dan değil, Victoria’nın itirafından değil. Benden. “Ben…” dedim, ve sesim yeniden benim sesimdi, “ben gitsem iyi olacak.” Kimse beni durdurmadı. Victoria başını kaldırmadı, Emilia Victoria’nın omzundaki elini çekmedi, Adrian Christopher’ı bırakmadı. Salondan çıkıp antreyi geçtim, ön kapıyı açıp basamakları indim; elim böğrümdeydi ve parmaklarımın arasından sızan sıcaklığı hissediyordum.
James arabanın yanında bekliyordu. Beni görünce arka kapıyı açtı. Yüzüme, gömleğime, elime baktı. Bir şey sormadı. Dört yıl bu adama soru sormamayı öğretmişti, ve ben o an bu dört yıla minnettar oldum. Arka koltuğa çöktüm, kapı kapandı ve dışarıdaki bütün sesler kesildi. Ellerime baktım. Titriyorlardı.
O an Elena’yı korumak istemiştim. Christopher’ın ağzından onun adı çıktığında, o pis cümleyi kurduğunda, bunu durdurmanın tek yolunun önümdeki adamı susturmak olduğunu düşünmüştüm. Ama Christopher’ın gözlerindeki korkuyu gördüğümde hissettiğim şey koruma isteği değildi. Hoşuma gitmişti. Bileğini sıkarken, kemiğinin parmaklarımın altında gerildiğini hissederken, hoşuma gitmişti. Başımı cama yasladım, gözlerimi kapattım. Ben, Daniel Hayes, diye düşündüm. Yirmi bir yaşındayım. Annem ve… Ama bu kez cümle aklımda sonuna kadar gitmedi.

İlk yorum yazan sen ol!
Henüz yorum yapılmadı