insider crow

Paylaş, Sohbet Et, Eğlen!

Chat Space ile topluluğa katıl, eğlenceye ortak ol, yeni bağlantılar kur!

Sabah gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm şey yine tavandaki o ağır alçı işlemeler oldu. Yapraklar, kıvrımlar, birbirine dolanan sarmaşıklar. Birinin bunları elle oyması kaç ay sürmüştü acaba? Ve o adam, o işçi, bir gün bu tavanın altında, birinin kendi kardeşinin hayatını mahveden bir adamın bedeninde uyanacağını hiç düşünmüş müydü? Muhtemelen hayır. Muhtemelen sadece maaşını düşünmüştü. Ben de düşünürdüm. Nerede olduğumu anlamak için kendimi zorlamama gerek yoktu artık. Koyu bordo kadife perdeler, duvardaki gotik tablo, odanın üstüme çöken o kasvetli lüksü bir alarm saatinden daha net söylüyordu: Gunson Malikânesi. Burası bir otel değildi, bir hapishaneydi. Sadece hücrenin halısı İran’dan gelmişti.

Yavaşça doğruldum ve karnımın sol tarafında, dikişlerin gerildiği yerde, sinsi bir sızı yayıldı. Sol elimi refleksle bandajın üstüne bastırdım. Hastaneden çıkalı birkaç gün olmuştu ama o çeliğin etimi yarıp girişi, soğukluğu, sonra sıcaklığı, hâlâ tenimin altında bir yerde saklanıyordu. Banyoya geçip mermer tezgâhın üstündeki aynanın karşısına dikildim. Yine o yüz. Elimi kaldırdığımda karşıdaki adam da kaldırıyordu, parmaklarımı oynattığımda o da oynatıyordu, ama gözleri… gözleri hep bir adım gecikiyormuş gibi geliyordu bana, sanki beni taklit ettiğini belli etmemeye çalışan bir oyuncu gibi.

“Ben, Daniel Hayes,” dedim. Sesim soğuk mermer duvarlarda boğuk bir fısıltı gibi dolaştı. “Yirmi bir yaşındayım. Annem ve kardeşim var.”

Bu üç cümle her sabahki duamdı artık. Zihnimin elimde kalan tek güvenli odası. Her sabah bu aynanın karşısına geçip o yabancı adama kim olduğumu ezberletmek zorundaydım, çünkü bir sabah unutursam, bu lüks duvarların ve başka birinin alışkanlıklarının arasında şeker gibi eriyip gideceğimden korkuyordum. Yüzüme avuç avuç soğuk su çarpıp odaya döndüğümde kapı iki kez tıklatıldı ve orta yaşlı, kısa boylu bir kadın, elinde gümüş bir tepsiyle, ayak uçlarında yürüyormuş gibi sessizce içeri girdi.

“Günaydın, Sebastian Bey.”

“Günaydın.”

Tepsiyi çalışma masasına bıraktı. Peynir, zeytin, ılık ekmek dilimleri, bir haşlanmış yumurta ve tabağın kenarına iliştirilmiş küçük bir ilaç kutusu. “Doktorunuzun yazdığı antibiyotik,” dedi, gözlerini yerden kaldırmadan. “Kahvaltıdan hemen sonra almanız tembihlendi.” Kutuyu alıp parmaklarımın arasında çevirdim, her gün şart olup olmadığını sordum. “Evet, efendim. Yaranın derinliği yüzünden enfeksiyon riski yüksekmiş.” Peki, dedim. Kadın başını eğip çıktı, kapıyı arkasından öyle yavaş kapattı ki sanki uyuyan bir canavarı uyandırmaktan korkuyordu. Canavar uyanıktı. Ve kahvaltıya bakıyordu.

Masaya oturdum. Kahvaltı özenle hazırlanmıştı ama midemde yarayla hiç ilgisi olmayan bir bulantı dolanıyordu. Çatalı alıp yumurtadan küçük bir parça kestim. Tam ağzıma götürecekken bileğim havada kilitlendi ve elim, mantıksız, aç bir hırsla titredi.

Sigara.

Düşünce beynime bir şimşek gibi düştü ve parmak uçlarım, sanki kendi akılları varmış gibi, o dumanın keskin kokusunu aradı. Bu benim isteğim değildi. Ben hayatımda tek bir sigara içmemiştim. Şantiyede herkes içerdi, molalarda bir köşeye çekilip yakarlardı, ben ise termosumdan çay içerdim ve ustabaşı bana “sütçü kuzu” derdi. Bu, Sebastian’ın kas hafızasıydı. Her sabah kahvaltısından sonra yaktığı o zehrin, şimdi benim damarlarımda, benim kanımda bağıran sesiydi. “Harika,” diye mırıldandım, çatalı tabağa sertçe bırakırken. Bu adamın bedenini, yüzünü, adını, hayatını almıştım. Görünüşe göre bağımlılıkları da hediye paketinin içindeydi.

İştahım tamamen kaçmıştı. Antibiyotiği suyla yuttum, sandalyenin arkasına asılı paltoyu omuzlarıma geçirip odadan çıktım.

Merdivenlerden inerken giriş holünden gelen sesler kulağıma çarptı. Richard’ın tok, buyurgan sesi, ona karışan neşeli, biraz yüksek perdeden bir kadın kahkahası. Son basamaklara geldiğimde onu gördüm. Uzun boylu, sarışın, saçlarını ensesinde gevşekçe toplamış genç bir kadın. Krem rengi bir palto, altında açık mavi bir elbise, boynunda incecik altın bir zincir. Elinde bir çanta tutuyordu ama çantayı tutuş biçiminde bir gerginlik vardı, sanki onu bir kalkan gibi kullanmaya hazırdı. Richard’la konuşurken yüzünde ışıl ışıl, gerçek bir gülümseme vardı. Ve beni gördüğü an, o gülümseme bir fotoğraf gibi dondu.

“Sebastian!”

Neredeyse koşarak bana doğru geldi ve ben ne olduğunu anlayamadan kollarını boynuma doladı. Hazırlıksız yakalanmıştım. Bedenine çarpan bedenim, karnımdaki taze yarayı bir yay gibi gerdi.

“Ah!”

Dişlerimi sıkıp geriye doğru sarsıldım. Kadın dehşetle geri çekildi, elleri havada, sanki bir vazoyu kırmış gibi kaldı. “Tanrım! Tanrım, özür dilerim, unuttum, gerçekten unuttum, Richard Amca söylemişti ama ben seni görünce… Çok mu acıdı? Kanıyor mu? Bakayım mı? Hayır, bakmayayım, ben kan görünce bayılırım, sen biliyorsun, yani… biliyordun.”

Sol elimi bandajın üstüne bastırıp nefesimi toplamaya çalıştım. Alnımda soğuk bir ter boncuklanmıştı. “Önemli değil.”

“Önemli değil mi? Dikişlerin var, Sebastian. Daha üç gün önce hastanedeydin.” Gözlerini kısıp beni baştan aşağı süzdü, sanki bir hasarı tespit ediyordu. “Rengin bembeyaz. Doktorlar iyileştin dememiştir herhalde, sen kendin kaçmışsındır, bilirim seni.”

Bilirim seni. Yüzündeki o samimi, endişeli ifadeye bakarken içimde dipsiz bir boşluk açıldı. Onu tanımıyordum. Hayatımın hiçbir köşesinde, hiçbir anımda bu kadın yoktu. Ama o beni tanıyordu. Ya da tanıdığını sanıyordu. Ve bu ikisi arasındaki fark, aramızda bir uçurum gibi duruyordu.

“Affedersiniz,” dedim. Sesim istediğimden daha resmî çıkmıştı, sanki bir banka memurunun karşısındaydım. “Biz… daha önce tanışmış mıydık?”

Holdeki hava bir anda dondu. Kadının yanaklarındaki renk, birisi şalteri indirmiş gibi söndü.

“Ne?” Kısa, sinirli bir gülüş kaçtı ağzından. “Sebastian, bu hiç komik değil. Gerçekten. Lisedeki o şakan gibi, hani bütün gün beni tanımıyormuş gibi yapmıştın ve ben teneffüste ağlamıştım. Onu yapıyorsun, değil mi? Lütfen onu yaptığını söyle.”

“Üzgünüm. Ama sizi gerçekten çıkaramadım.”

Birkaç saniye boyunca nefes almadı. Gözleri yüzümde dolaştı, bir şaka, bir sırıtış, bir ipucu aradı. Bulamadı. Ve o gözlerdeki şaşkınlık, yavaş yavaş, daha derin, daha yaralı bir şeye dönüştü.

“Elena,” dedi sonunda, sesi incelmişti. “Benim. Elena.”

Cevap veremedim. Kelimeler boğazımda düğümlenmişti, yutkunamıyordum bile.

“Hastaneye gelmek istedim,” dedi, sesi hafifçe titreyerek. Çantasının sapını parmaklarının arasında büküyordu. “Üç kez geldim aslında. Kapıya kadar. Ama Richard Amca ziyaret yasak dedi, görevliler de kapıdan çevirdi. Ben de… otoparkta oturup bekledim. Bir keresinde iki saat. Aptalca, biliyorum.” Burnunu çekti. “Gerçekten hiç mi hatırlamıyorsun beni? Hiç mi?”

Richard o an araya girdi. Yüzünde bir maske gibi duran o sakin gülümsemeyle yanımıza yaklaştı. “Görüyorum ki hafızasını test etmeye çok erken başlamışsın, Elena.”

Elena yutkundu, gözleri dolmak üzereydi. “Beni tanımadığını söylüyor, Richard Amca.”

Richard elini omzuma koydu. Bir babanın şefkatli dokunuşu gibi görünüyordu ama parmakları kemiklerime oturdu ve beni Elena’dan nazikçe, kararlılıkla uzaklaştırdı. “Ameliyatın ve şokun etkileri,” dedi Elena’ya, tatlı ama kilitli bir sesle. “Doktorlar geçici diyor. Bir şeyleri hatırlıyor, bir şeyleri hatırlamıyor. Sen kendini kötü hissetme, tatlım.” Sonra bana döndü ve sesi dişlerinin arasından sızarcasına alçaldı. “Benimle gel.”

Beni holün köşesindeki, merdivenin gölgesinde kalan kuytu bir noktaya çekti. Yüzündeki o gülümseme, tuşa basılmış gibi silinmişti. “Hafızanın yerinde olmadığını biliyorum,” diye tısladı. Nefesi kahve ve tıraş losyonu kokuyordu. “Ama bunu herkesin gözüne sokmak zorunda değilsin.”

“Ne yapmamı bekliyordun? Tanımadığım bir kadın gelip boynuma atlıyor.”

“Gülümsemeni. Ona sarılmanı. Adını bilmiyorsan bile ‘Seni gördüğüme sevindim’ demeni. Bu kadar zor mu?” Ceketinin yakasını sabırla düzeltti. “Bugün son derece dikkatli olacaksın. Davayla ilgili tek kelime çıkmayacak ağzından. Elena’ya da, kimseye de.”

“Ondan bunu ne kadar saklayabiliriz ki? Gazetelerde her gün…”

“Gazeteleri okuyabilir. Okumuştur da zaten. Ama senin ağzından duymayacak.” Gözlerini kısıp üstüme eğildi. “Bu ailenin yüzünü temizlemeye çalışıyorum, Sebastian. Sen de çamurlu ayakkabılarla üstüne basmayacaksın.” Bir an durdu. “Gerçekten onu da tanımıyor musun?”

“Tanımıyorum.”

“Elena Whitemore. Babası Arthur’la on yıllık ortaklığımız var. Liman projesi, iki fabrika, şehrin yarısının elektriği.” Duraksadı ve gözlerindeki o hesapçı soğukluğu saklamaya gerek bile görmedi. “Arthur’la geçen ay oturduk ve konuştuk. İkinizin evlenmesi gerektiğine karar verdik.”

Bu cümle beynimin içinde bir bomba gibi patladı. “Ne? Evlenmek mi? Onu tanımıyorum bile!”

“Bugün tanışacaksın işte. Yeniden.” Richard ceketinin iç cebinden ağır, altın sarısı, köşesinde Gunson armasının kabartma olarak durduğu bir kart çıkarıp avucuma bıraktı. “Bunu al. Onu şehrin en iyi yerine götür. Baş başa vakit geçirin. Hesabı dert etme.” Ardından cebinden bir anahtar çıkarıp göğsüme doğru fırlattı, refleksle yakaladım. “Garajdaki siyah araba. Şoför istemiyorum. Baş başa olacaksınız.”

“Peki ya ben onunla vakit geçirmek istemiyorsam?”

Richard’ın yüzünde soğuk, kıvrık bir şey belirdi. “Sebastian. Hayatta ne istediğin, çoğu zaman ne yapman gerektiğinden çok daha önemsizdir. Bunu daha önce de konuşmuştuk. Hatırlamıyorsun tabii.” Ve bana cevap verme fırsatı bırakmadan döndü, Elena’nın yanına yürürken yüzüne o babacan maskeyi yeniden taktı. “Hazır mısınız çocuklar?”

Elena hâlâ şaşkındı ama zoraki bir gülümsemeyle başını salladı. “Hazırım, Richard Amca.”

“İyi eğlenceler.”

Garajdaki siyah araba bir arabadan çok bir uzay gemisine benziyordu. Uzun, alçak, parlak, ön paneli bir uçak kokpiti gibi ışıklarla dolu. Kapıyı açıp direksiyonun başına geçtiğimde deri koltuk bedenime göre hafifçe çöktü, sanki beni tanıyordu. Sol ayağım kendiliğinden debriyajı aradı. Bulamadı. Boşlukta bir an asılı kaldı, sonra halıya düştü. Otomatik vites. Tabii ki otomatik. Şantiyenin o yirmi yıllık, vitesi kopuk pikabından sonra bu araba bana bir şaka gibi geldi. Bir düğmeye basıp motoru çalıştırdım. Motor homurdanmadı, öksürmedi, hırlamadı. Sadece uyandı. Sessizce. Kibarca. Para böyle bir şeydi galiba, motorları bile terbiyeli yapıyordu.

Elena yan koltuğa oturup emniyet kemerini çekti. Çantasını dizlerine koydu, iki eliyle tuttu. Garajdan çıkıp malikânenin demir kapılarından geçene kadar hiçbirimiz konuşmadık. Sessizlik o kadar ağırdı ki klimanın üfleme sesi bile bağırıyormuş gibi geliyordu.

Ana caddeye bağlandığımızda Elena dayanamadı. “Radyoyu açabilir miyim?”

“Tabii.”

Bir düğmeye bastı. Hoparlörlerden ağır, kalın bir caz parçası yayıldı. Saksafon. Bir kadın, aşkının onu bir yağmurlu gecede terk ettiğini anlatıyordu. Elena bir an dinledi, sonra kanalı değiştirdi. Bir haber spikeri, limandaki grevden bahsediyordu. Değiştirdi. Bir pop şarkısı. Değiştirdi. Sonunda radyoyu tamamen kapattı ve arkasına yaslandı.

“Sen hep o caz kanalını dinlerdin,” dedi camdan dışarı bakarak. “Ben nefret ederdim. Sana söylemezdim ama.”

“Neden söylemezdin?”

Elena bana döndü, kaşları hafifçe kalkmıştı. “Çünkü söylesem sesini sonuna kadar açardın.” Bir an durdu. “Sen öyle biriydin.”

Ne diyeceğimi bilemedim. “Şimdi açmayacağım,” dedim sonunda.

Elena kısa, şaşkın bir gülüş çıkardı. “Bunu duyduğuma sevinmem mi gerekiyor, yoksa korkmam mı, karar veremedim.”

Bir kırmızı ışıkta durduk. Yanımızdaki şeritte, eski, boyası dökülmüş bir minibüsün içinde iş tulumlu adamlar oturuyordu. Biri sigara içiyor, biri camdan dışarı tükürüyordu. Bir zamanlar ben de o minibüslerden birindeydim. Birkaç hafta önce. Bir ömür önce.

“Bugün çok sessizsin,” dedi Elena.

“Öyle mi?”

“Evet. Yani… sen hiçbir zaman çok konuşan biri değildin, ama sessizliğin başka türlüydü. Sinirli bir sessizlik. Böyle…” Elini havada salladı, doğru kelimeyi arıyordu. “Böyle, odada bir bomba var ve fitili yanıyor gibi. Şimdi öyle değil. Şimdi sanki…” Durdu. “Sanki sen burada değilsin. Başka bir yerdesin ve bizi oradan izliyorsun.”

Direksiyonu tutan parmaklarım sıkıldı. Kadın fazla iyi bakıyordu. “Belki de öyledir,” dedim.

“İşte bu,” dedi Elena, parmağıyla beni göstererek. “İşte bu cevap. Eski sen ‘Saçmalama’ derdin. Ya da hiçbir şey demezdin, radyonun sesini açardın.” Kollarını göğsünde kavuşturdu. “Bir şey soruyorum, Sebastian. Cevap veriyorsun. Normal bir insan gibi. Bu beni çıldırtıyor biliyor musun?”

“Cevap vermem mi?”

“Evet! Çünkü ne yapacağımı bilmiyorum. Seninle nasıl konuşulacağını ezbere biliyordum. On yıldır. Neye kızacağını, ne zaman telefonunu kapatacağını, hangi cümleden sonra kalkıp gideceğini. Şimdi hepsi boşa gitti. Sıfırdan başlıyorum.” Bir nefes aldı, sesi alçaldı. “Bu adil değil. Sen her şeyi unuttun. Ben hiçbir şeyi unutmadım.”

Işık yeşile döndü. Arkamızdaki araba kornaya bastı. Gaza bastım. Fazla sert. Araba sessizce ama hızla ileri atıldı ve Elena’nın sırtı koltuğa yapıştı.

“Pardon,” dedim.

“Pardon mu?” Elena bana bir süre baktı. Sonra elini ağzına götürdü ve güldü. Bu kez gerçekten. “Sen hayatında hiçbir arabaya pardon demedin. Bir keresinde bir ağaca çarptın, ağaca küfrettin.”

“Ağaç haklı mıydı?”

“Ağaç olduğu yerde duruyordu, Sebastian. Ağaçlar genelde öyle yapar.” Gülmesi yavaş yavaş söndü ama yüzünde bir sıcaklık kaldı. Sonra dikkatle göstergeye eğildi. “Ayrıca sınırın altında gidiyorsun.”

“Bu kötü bir şey mi?”

“Senin için? Bu bir mucize. Sen bu yolda yüz yirmiyle giderdin. Ben de kapı koluna sıkı sıkı tutunurdum.” Bir an durdu, sesindeki alay yumuşadı. “Bugün tutunmuyorum. Fark ettin mi?”

Fark etmemiştim. Şimdi ettim. Elleri kucağındaydı, çantasının sapında değil. Omuzları gevşemişti. Bana bakıyordu. Ve o bakışta ilk kez korku yoktu.

Bir süre ikimiz de konuşmadık. Ama bu sessizlik öncekinden farklıydı. Daha hafifti. Ashbourne’ün sisli sokakları camların ardında akıyordu; gri taş binalar, ıslak kaldırımlar, şemsiyelerin altında acele eden insanlar.

“Beni aradığında,” dedi Elena birden, sanki bir süredir aklında tuttuğu bir şeyi bırakıyormuş gibi, “hep bir sebebin olurdu. Bir davet, bir parti, kalabalık bir yer. Ya da canın sıkılmıştır, yanında birini istersin. Ben de koşarak gelirdim. Ama ben seni aradığımda…” Pencereye döndü. “Açmazdın. Bazen günlerce. Sonra bir gün hiçbir şey olmamış gibi arardın ve ‘Hazırlan, sekizde alıyorum’ derdin.”

“Sen de hazırlanırdın.”

Elena bana döndü. Gözlerinde bir an bir kıvılcım çaktı. “Evet. Hazırlanırdım. Aptal gibi.”

“Aptal değil.”

“Aptalca, Sebastian. Bir keresinde babamın yaş günü davetinde seni üç saat bekledim. Üç saat. Herkes soruyordu, ‘Gunsonların oğlu nerede?’ diye. Ben de ‘Yolda, birazdan gelir’ diyordum. Gece yarısı Victoria’nın telefonundaki bir fotoğrafta gördüm seni. Bir kulüpte. Elinde bir şişe, kucağında…” Durdu. Yutkundu. “Neyse.” Bana döndü. “Bunu bile hatırlamıyorsun, değil mi?”

“Üzgünüm.”

“Yine üzgünsün.” Başını iki yana salladı, dudaklarında acı bir gülümseme. “Biliyor musun, ben senden yıllarca bir özür bekledim. Tek bir özür. Ve şimdi sen bana yarım saatte üç kere özür diledin. Ama hiçbirini neden dilediğini bilmiyorsun.” Sesi titredi. “Bunun beni ne kadar sinir ettiğini bilemezsin.”

“Haklısın,” dedim. “Neden dilediğimi bilmiyorum. Ama anlattığın şeyi yapan adam özür dilemeli. Bu kadarını biliyorum.”

Elena uzun süre bana baktı. Sonra başını cama yasladı. “Lune’ye gidelim,” dedi, alçak sesle. “Şehir merkezinde. Küçük bir pastane. Eskiden giderdik. Belki… belki orası bir şeyleri hatırlatır.”

“Olur.”

Lune, eski taş binaların arasına sıkışmış, vitrininde pastaların bir müze eseri gibi sergilendiği küçük bir yerdi. Kapının üstünde altın harflerle adı yazıyordu ve kapıyı açtığımızda bir zil çınladı. İçerisi sıcak, loş ve tereyağı kokuyordu. Elena kapıdan girer girmez cam kenarındaki bir masaya yürüdü, hiç düşünmeden, sanki o masa yıllardır ona ayrılmış gibi. Oturdu. Ben de karşısına oturdum. Pencereden dışarıda ince bir yağmur başlamıştı, cam damlalarla benekleniyordu.

Siyah önlüklü, ellili yaşlarda bir garson yanımıza geldi. Elena’yı görünce yüzü aydınlandı. Sonra beni gördü ve yüzündeki aydınlık bir an titredi. Tanımıştı. Gazetelerden mi, yoksa eskiden buraya geldiğimiz günlerden mi, bilmiyordum.

“Bayan Whitemore. Bay Gunson.” Kibar, mesafeli bir baş selamı. “Her zamankinden mi?”

“Her zamankinden, Henri,” dedi Elena. “Benim için soğuk kahve ve çikolatalı tart.” Bir an duraksadı, sonra bana baktı. “Onun için de sade duble kahve ve frambuazlı bitter tart.” Garsona döndü. “Doğru mu hatırlıyorum, Henri?”

“Doğru, efendim.” Henri bir an bana baktı, bir şey bekler gibi. Belki bir itiraz, belki bir emir. Hiçbir şey söylemeyince başını eğip uzaklaştı.

“Frambuazlı bitter tart,” dedim.

“Evet.” Elena peçetesini kucağına serdi, köşelerini düzeltti. “Her seferinde onu sipariş ederdin. Ve her seferinde çikolatanın fazla acı olduğundan şikâyet ederdin. ‘Bu çikolata bir cenaze gibi’ derdin. Sonra hepsini yerdin. Bir kırıntı bile bırakmazdın. Bir keresinde benim tartımdan da bir çatal aldın, ‘Bu da fazla tatlı, çocuk pastası gibi’ dedin. Sonra benimkini de bitirdin.”

“Yani şikâyet edip yine de yiyecek kadar aptaldım.”

Elena’nın ağzından kısa bir kahkaha kaçtı, eliyle ağzını kapattı. “Aptal demezdim. Ama evet. Tam olarak öyleydin.”

“Sen de her seferinde bana söylenmeme rağmen tartımı bana verecek kadar iyiydin.”

Elena’nın gülüşü yüzünde dondu. Bir an bana baktı. “Bunu hatırlamıyorsun.”

“Hatırlamıyorum. Ama anlattığın şeyden çıkardım.” Omuz silktim. “Tartını yiyen biri varsa, birinin de ona izin vermesi gerekir.”

Elena bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra peçetesinin köşesini parmağına sarmaya başladı. “Bu çok garip,” dedi, sesi alçaktı. “Sen beni dinliyorsun.”

Henri siparişleri getirdi. Elena’nın önüne buzlu bir bardak kahve ve parlak, koyu bir çikolatalı tart koydu. Benim önüme küçük, beyaz bir fincanda simsiyah bir kahve ve üstüne frambuazlar dizilmiş, neredeyse siyah bir tart bıraktı. Tartın kokusu, keskin ve acı, burnuma doldu. Midem bir an kasıldı. Bulantı. Sabahki bulantı geri gelmişti. Tartı biraz kenara ittim ve kahve fincanını aldım.

Kahve simsiyahtı. Kokusu bile sertti. Daniel olsaydım, içine üç şeker atar, biraz süt ister, sonra da garsonun bana bakışını umursamazdım. Ama Henri hâlâ tezgâhın arkasından bize bakıyordu ve ben bu masada, bu kadının karşısında, daha fazla tuhaf görünmek istemiyordum. Bir yudum aldım. Acıydı. Dilimi büzüştüren, boğazımı yakan bir acılık. Ve tuhaf bir şekilde… kötü değildi. Bedenim bu tadı tanıyordu. Ben tanımıyordum, ama bedenim tanıyordu. Fincanı tabağına bıraktım.

Elena tartına dokunmamıştı. Bana bakıyordu.

“Tartını yemiyorsun,” dedi.

“Midem biraz bulanıyor. İlaçlardan.”

“Eskiden önce tartı bitirirdin, sonra kahveyi içerdin. Tersini hiç yapmadın.” Bir an durdu. “Bunu söylememeliydim. Seni sürekli eski halinle kıyaslıyorum. Bu sinir bozucu olmalı.”

“Biraz.”

Elena kahkahayı bastı. Yan masadaki yaşlı bir çift dönüp bize baktı. Elena elini ağzına bastırıp, kızararak onlardan özür diler gibi başını eğdi. Sonra bana döndü, sesini alçalttı. “Biraz mı? Sen bana dürüstçe ‘biraz sinir bozucu’ mu dedin?”

“Öyle değil mi?”

“Öyle! Ama eski sen bunu söylemezdin. Eski sen hiçbir şey söylemezdin, sadece kalkıp giderdin. Ya da ‘Elena, sus’ derdin.” Çatalını alıp tartından küçük bir parça kesti, ama ağzına götürmedi. Çatal havada kaldı. “Sana bir şey sorabilir miyim?”

“Sor.”

Elena bir an tereddüt etti. Çatalı tabağa bıraktı. “Richard Amca’nın bugün bizi neden bir araya getirdiğini biliyor musun?”

Fincanı masaya bıraktım. Bu kadının karşısında yalan söylemek, nedense, diğer herkese yalan söylemekten daha zor geliyordu. “Evlenmemiz gerektiğini söyledi.”

Elena’nın gözleri büyüdü. “Direkt böyle mi söyledi?”

“Direkt böyle. Sonra bir kart verdi. Bir de araba anahtarı fırlattı.”

“Fırlattı mı?”

“Göğsüme doğru. Yakalamasam yere düşerdi.”

Elena bir an bana baktı. Sonra kahkahayı bastı, bu kez öyle yüksek ki yaşlı çift yine dönüp baktı ama Elena bu sefer özür dilemedi. Gözlerinden yaşlar gelene kadar güldü. “Tanrım,” dedi nefes almaya çalışırken. “Tanrım. Biliyor musun benim babam ne yaptı? Dün akşam yemekte. Sessiz sessiz yiyorduk. Babam birden çatalını bıraktı. Böyle…” Çatalını tabağa bıraktı, tıpkı babası gibi, dramatik bir yavaşlıkla. “Ve ‘Gunsonların oğluyla ilgili düşündüğümüz bir şey var’ dedi. Ben de çatalımı bıraktım. Sonra annem çatalını bıraktı. Üçümüz öyle, çatalsız, birbirimize baktık. Yemek soğudu. Kimse çatalını geri almadı.”

“Senin baban en azından çatal bıraktı. Benimki anahtar fırlattı.”

“Siz Gunsonlar her şeyi biraz daha… sert yaparsınız.” Elena gözlerini sildi ama gülümsemesi yerinde kaldı. Sonra yavaşça, bir bulutun güneşin önüne geçmesi gibi, o gülümseme söndü. Çatalını yeniden aldı, tartın kenarını kurcaladı. “Ama ciddiler, Sebastian. Babam ciddi. Richard Amca ciddi. Bu bir şaka değil.”

“Biliyorum.”

“Sen ne düşünüyorsun?”

Ne düşünüyordum? Bir hafta önce bir şantiyede çimento karıştıran, akşamları kardeşinin hastane yatağının yanında uyuklayan bir adamdım. Şimdi karşımda, babasının çatalını bıraktığı bir akşam yemeğinden sonra evlenmesi gerektiğini öğrenmiş bir kadın oturuyordu ve benden bir cevap bekliyordu.

“Seni tanımıyorum, Elena,” dedim sonunda. “Bunu söylemem kabalık mı bilmiyorum.”

Elena bir an kıpırdamadı. Sonra yavaşça başını salladı. “Kabalık,” dedi. “Ama dürüst. Eskiden ikisinden biriydin. Hep kabalık tarafı.” Çatalı tabağın kenarına bıraktı. “Ben de seni tanımıyorum aslında. Şu an. Karşımda oturan adamı. Yüzün aynı, sesin aynı, ellerin aynı. Ama…” Durdu, kelime aradı. “Ama sen bana bakarken gözlerini kaçırmıyorsun. Eskiden hep kaçırırdın. Ya da hiç bakmazdın. Bakmamak ve kaçırmak farklı şeyler, biliyor musun? Sen hiç bakmazdın.”

“Şimdi bakıyorum.”

“Biliyorum.” Elena kahvesinin pipetini parmaklarının arasında çevirdi. “Ve bu beni korkutuyor. Çünkü ben seni yıllarca sevdim. Hak etmediğini bile bile. Babam seni sevmezdi, annem seni sevmezdi, Emilia senden nefret ederdi, ben yine de… seni sevdim. Aptal gibi. Ve şimdi sen bana bakıyorsun, beni dinliyorsun, bana özür diliyorsun, ve ben…” Durdu. Gözleri doldu. “Ve ben bunun ne kadar süreceğini bilmiyorum. Hafızan geri gelirse ne olacak? Bir sabah uyanıp eski sen olursan? O zaman bu bakışı da mı unutacaksın?”

Cevap veremedim. Çünkü cevabı ben de bilmiyordum. Bir sabah uyanıp eski Sebastian olursam ne olacaktı? Daniel nereye gidecekti?

“Bilmiyorum,” dedim. Dürüstçe.

Elena gözlerini sildi, hızlıca, sanki biri görecekmiş gibi. “İyi. En azından bilmediğini biliyorsun. Bu da bir şey.” Bir nefes aldı, kendini toparladı. “Benden bir karar bekleme, Sebastian. Bugün değil. Babama da Richard Amca’ya da söyleyeceğim bunu. Önce bu yeni seni tanımam lazım. Belki eskisinden daha çok severim. Belki hiç sevmem. Bilmiyorum.”

“Beklemiyorum.”

Elena’nın omuzlarındaki o gerginlik yavaşça çözüldü. “Güzel. O zaman bir anlaşma yapalım.” Elini masanın üstünden uzattı. “Bugün evlilik yok. Babalar yok. Liman projesi yok. Sadece… iki insan, bir pastanede, kahve içiyor. Ve sen tartını yemiyorsun.”

Elini sıktım. Küçük, soğuk, yumuşak bir eldi. “Anlaştık.”

Elena gülümsedi. Sonra, hiç beklemediğim bir anda, gülümsemesi bir an titredi ve sesini iyice alçalttı. “Bir şey daha soracağım. Sadece bir tane. Sonra söz, bir daha sormayacağım.”

İçim bir an buz kesti. Dava. Kız. Gazeteler. Richard’ın uyarısı kulağımda çınladı: Davayla ilgili tek kelime çıkmayacak ağzından.

“Gazeteleri okudum,” dedi Elena, gözlerini masaya indirerek. “Okumamaya çalıştım. Babam evdeki bütün gazeteleri toplattı. Ama ben… telefonumdan okudum. Hepsini. Gece yarıları.” Sesi kırıldı. “Ve sana o konuda hiçbir şey sormayacağım. Bilmek istemiyorum. Belki korkak olduğum için. Belki de seni bu yeni halinle görmek istediğim için. Bilmiyorum. Ama o değil sorum.”

“Ne?”

Elena başını kaldırdı. Gözleri ıslaktı. “Hapishanede… o bıçak. Korktun mu?”

Bir süre ona baktım. Ve o an, o soruyu bana değil, Sebastian’a sorduğunu bildiğim hâlde, cevabı Daniel olarak verdim. Çünkü o bıçağı ben de yemiştim. Başka bir yerde, başka bir sokakta, ama aynı yerden. Sol böğrümden. Ve o soğukluğu, o sıcaklığı, telefonuma “Anne” yazmaya çalışan kanlı parmaklarımı, yaklaşan ayak seslerini hatırlıyordum.

“Evet,” dedim. “Çok korktum.”

Elena’nın dudakları titredi. Bir şey söylemedi. Sadece elini yeniden masanın üstünden uzattı ve elimin üstüne koydu. Bu sefer sıkmak için değil. Sadece orada durmak için.

Bir süre öyle kaldık. Dışarıda yağmur yağıyordu. İçeride tereyağı kokusu, fincanların tıkırtısı, yaşlı çiftin alçak sesle konuşması. Ve frambuazlı bitter tart, dokunulmamış, tabağımda duruyordu.

Sonraki saatlerde Elena bana hayatını anlattı. Babasının açacağı galeriyi, aslında sanat okumak istediğini ama babasının “Whitemore’lar resim yapmaz, resim satın alır” dediğini. Bir yaz Paris’te gizlice bir resim kursuna yazıldığını, üç hafta boyunca her sabah bir arkadaşının evinde kaldığını söyleyip kursa gittiğini, sonra babasının öğrenip bütün resimlerini attığını. Bir tanesini sakladığını. Yatağının altında. Bir martı. Çok kötü bir martı, dedi gülerek. Bacakları yanlış yerde. Ama benim martım. Onu dinledim. Soru sordum. Martının neden bacaklarının yanlış yerde olduğunu sordum. Elena “Çünkü martıların bacaklarına hiç dikkat etmemiştim, sadece kanatlarına bakmıştım” dedi, ve bu cevap bana o kadar güzel geldi ki kendimi gülümserken buldum. O birkaç saat boyunca kendi zihnimdeki o karanlık, kan kokulu dünyadan çıktım. Sebastian’ın yüzünü takmış olsam da, içeride Daniel’in hâlâ nefes aldığını hissettim. Bir kafede, bir kızı dinleyen, yirmi bir yaşında, sıradan bir çocuk olarak.

Akşamüstü güneş Ashbourne’ün sivri kuleleri arasında kaybolurken arabayı Whitemore malikânesine sürdüm. Elena yol tarifini verdi; sola, sağa, bir tepeye çıkan, iki yanı ağaçlı bir yol. Demir kapının önünde durduğumda Elena kemerini çözdü ama inmedi.

“Kapıya kadar yeter,” dedi. “İçeri girersen babam seni yemeğe davet eder. Sonra da çatalını bırakır. İnan bana, bunu istemezsin.”

Gülümsedim. Elena da gülümsedi. Sonra gülümsemesi yavaş yavaş başka bir şeye dönüştü. Daha ciddi. Daha kırılgan.

“Bugün için teşekkür ederim,” dedi. “Gerçekten. Uzun zamandır seninle bu kadar… insan gibi konuştuğumuzu hatırlamıyorum. Belki hiç konuşmadık.”

“Ben teşekkür ederim. Martı için.”

Elena güldü, burnunu çekti. “Ara beni, olur mu? Yarın. Ya da öbür gün. Ne zaman istersen.”

“Telefonum yok. Polislerde. Eşyalarımla birlikte.”

“Ah.” Elena bir an düşündü. “O zaman geri gelince ara. Numaram telefonunda kayıtlı. Silmediysen tabii.” Bir an durdu ve dudağının kenarı kıvrıldı. “Beni neyle kaydettiğini hiç söylemedin bu arada. Yıllardır merak ederim. Bir keresinde ekranına bakmaya çalıştım, telefonu cebine koydun.”

“Geri gelince bakarım.”

“Söylersin ama, değil mi? Ne olursa olsun.”

“Söylerim.”

Elena kapıyı açıp indi. Sonra yeniden eğilip açık kapıdan içeri baktı. “Kendine dikkat et, Sebastian. Gerçekten. Ve tartını ye bir dahaki sefere. Henri kırıldı, gördüm. Arkasından baktı tabağına.”

Kapıyı kapattı ve demir kapının yanındaki küçük yaya kapısından girip, tepenin üstündeki ışıklı eve doğru yürüdü. Arkasından baktım. İyi bir kızdı. Fazla iyi. Bu karanlık, çürümüş oyunun içine çekilmeyi hiç hak etmeyen biri. Ve ben, Sebastian’ın yüzüyle, onu bu oyunun tam ortasına sürüklüyordum. Bilmeden. İstemeden. Ama sürüklüyordum.

Gunson malikânesinin garajına girip motoru kapattığımda o kısa süreli huzur, bir sabun köpüğü gibi patlayıp yok oldu. Elimi paltomun iç cebine attım ve parmaklarım orada bir şeye değdi. Bir sigara paketi. Yarısı içilmiş, biraz ezilmiş. Ne zaman oraya koymuştum? Koymamıştım. Sebastian koymuştu. Polisler eşyalarımı almıştı ama bu paltoyu almamışlardı, çünkü bu palto o gece hapishanede değil, bu evin vestiyerinde asılıydı. Bekliyordu. Sahibini.

Paketten bir sigara çektim. Bir an parmaklarımın arasında tuttum. Atmalıydım. Paketi buruşturup garajın köşesindeki çöp kutusuna atmalıydım. Daniel bunu yapardı. Daniel “sütçü kuzu”ydu.

Çakmağı yaktım.

Dumanı ciğerlerime doldururken başımı kaldırıp malikânenin karanlık pencerelerine baktım. Boğazımda tanıdık bir yanma, göğsümde garip bir gevşeme. Bu bedenin bütün sinirleri bir anda “Nihayet” diye iç çekti. Richard içeride bir yerlerde, çalışma odasında, kâğıtlarının başında, yeni planlar yapıyor, bu ailenin kirli sicilini temize çekmeye çalışıyordu. Bir evlilik. Bir ortaklık. Bir liman projesi. Ve ortasında, onun kukla gibi oynattığı bir oğul.

Ama bilmediği tek bir şey vardı. Sebastian Gunson artık yoktu.

Sigarayı yarısında söndürdüm. Bu da bir şeydi.

Ön kapıdan içeri girdiğimde dışarıdaki keskin, nemli hava yerini ağır, yapay bir sıcaklığa ve süzülmüş bir ev kokusuna bıraktı. Kapı arkamdan tok bir sesle kapandı ve dünyanın gürültüsü kesildi. Geniş giriş holünün ortasında birkaç saniye öylece durdum. Mermer zeminde ayakkabılarımın çıkardığı kuru ses, yüksek tavanın altında bir boşluğa düşüyormuş gibi yankılandı. Elim yine kendiliğinden cebime gitti, paketi çıkardı, bir dal çekti. Bu kez durdurmadım. Holün ortasında, Richard’ın mermerlerinin üstünde, sigarayı yaktım.

İkinci.

Pek de şaşırtıcı değildi aslında. Elena’yla geçen o birkaç saat boyunca zihnimi başka bir yere kilitlemiştim. Onun sesi, martısı, çatalsız akşam yemeği, bitmek bilmeyen soruları, içimdeki o nikotin açlığını bir süreliğine susturmuştu. Ama bu kapıdan içeri adım attığım anda her şey yerli yerine oturmuştu. O baskı, o kimliksizlik, Sebastian’ın evinde Sebastian’ın kıyafetleriyle Sebastian’ın sigarasını içen bir Daniel olmanın ağırlığı, yeniden boğazıma sarılmıştı. Bu evde geçirdiğim her gün, Sebastian’ın hayatına biraz daha gömülüyordum. Ve bunun için hiçbir çaba harcamama gerek yoktu. Bu evin duvarları, eşyaları, hatta tırabzanlardaki cilalı ahşabın kokusu bile, bana kimin bedenini işgal ettiğimi her saniye fısıldıyordu.

Sigarayı bitirmeden merdivenlere yöneldim. Üst katta koridorun iki yanına asker gibi dizilmiş kapılara baktım. Bu evin büyüklüğü hâlâ midemi bulandırıyordu. Tek bir adam ve tek bir oğul için bu kadar oda. Bizim evde Evelynn’le aynı odayı paylaşmak için aramıza dolap koymuştuk. Burada her dolabın kendine ait bir odası vardı herhalde. Yine de yasal olarak burası benim evimdi. En azından nüfus kayıtlarına, banka hesaplarındaki sıfırlara ve bu evde bana bakarken sesini alçaltan insanların ses tonuna göre.

Odamın kapısını kilitli olup olmadığını kontrol etmeden ittim. Burada benden başka hırsız yoktu. Asıl hırsız, aynadaki yansımamdı. Paltomu omuzlarımdan sıyırıp yatağın üstüne fırlattım ve gardırobun önüne geçtim. Kapağı açtığımda içerideki kıyafetlerin bir askerî tören düzeniyle, renklerine ve kumaşlarına göre dizildiğini gördüm. Siyah, lacivert, koyu gri, yine siyah. Daha sade, ev içi bir şeyler aradım ama bulduğum en rahat şey bile kaşmir bir kazaktı. Gömleğimi ve pantolonumu çıkarıp yatağın kenarına bıraktım. Kumaş bedenimden ayrılır ayrılmaz karnımdaki sargının gerildiğini hissettim. Bütün gün arabada oturmuş, bir kafede tart yememiş olmama rağmen yara hâlâ zonkluyordu, sanki etimi yarıp geçen o soğuk çelik hâlâ orada bir yerde, bir hatıra gibi değil, bir kiracı gibi oturuyordu.

Odaya bağlı banyoya geçtim. Burası da odanın geri kalanı gibi israfla döşenmişti. Yere kadar inen mermerler, boy aynaları, altın kaplama musluklar, duvara gömülmüş, içine üç kişinin sığabileceği bir küvet. Kapının eşiğinde durup boş gözlerle etrafa baktım. Muslukların parlaklığı, havluların bir origami ustası tarafından katlanmış gibi duruşu. Sonra omuzlarımı silktim. Hiçbiri bir anlam ifade etmiyordu. Bir altın musluktan akan su, bizim evdeki paslı musluktan akan sudan daha ıslak değildi.

Odada tek başıma kalmanın darlığından kaçmak istedim. Üstelik bu hapishanenin sınırlarını henüz doğru dürüst keşfetmemiştim. Kaşmir kazağı ve bulabildiğim en rahat pantolonu giyip koridora çıktım. İleride, köşede, bir hizmetçi elindeki bezle süpürgelikleri siliyordu. Kahvaltıyı getiren kadın değildi bu. Daha genç, kırklı yaşlarda, yorgun bakışlı, koyu saçlarını ensesinde sıkı bir topuz yapmış bir kadın. Ayak seslerimi duyunca irkilip başını kaldırdı.

“İyi akşamlar, Sebastian Bey.”

Sesindeki o temkinli titreme gözümden kaçmadı. İyi akşamlar, dedim. Kadın başını eğip işine dönmek üzereydi ki içimdeki ani bir dürtüyle durdum. “Bir dakika.” Kadın anında doğruldu, ellerini önlüğüne sildi, sanki bir hata yapmış ve cezasını bekliyormuş gibi. Bana evi gezdirip gezdiremeyeceğini sordum. Yüzünden kısa, neredeyse görünmez bir şaşkınlık geçti. Görmek istediğim özel bir yer olup olmadığını sordu, genel olarak bakmak istediğimi söyledim. “Tabii, efendim. Buyurun.”

Koridorda yan yana yürümeye başladık. Önce üst kattaki diğer yatak odalarını gösterdi. Bazıları misafirler için hazır tutuluyordu, bazıları hiç kullanılmadığı hâlde her hafta parlatılıyordu. Tozlanmayan odaların tozunu almak, bu evin en anlamsız ama en titizlikle yapılan işiydi herhalde. Duvarlardaki yağlı boya tabloların önünden geçerken kadın, fısıltıyla, malikânenin eski sahiplerinden, Richard’ın burayı satın aldıktan sonra yaptığı değişikliklerden bahsetti. Bir tabloda bir at, bir başkasında bir avcı, bir başkasında solgun bir kadın. Hiçbiri gülümsemiyordu. Bu evde resimler bile gülümsemiyordu. Aşağı kata indiğimizde, içinde kimse yokken bile insanın nefesini kısan devasa yemek salonunu, ağır koltuklarla dolu oturma odasını ve duvarları tavana kadar kitaplarla kaplı kütüphaneyi gördüm. Kütüphanenin üst raflarına tekerlekli bir merdivenle çıkılıyordu. Kitaplar cilt cilt dizilmişti ama hangisinin gerçekten açılıp okunduğunu kestirmek imkânsızdı. Bir tanesini rafından çekip açsam, sayfalarının hiç ayrılmamış olacağından emindim.

Kadının açıklamalarının arasına birkaç kısa soru sıkıştırdım. Bu kadar büyük bir evin her köşesinin nasıl bu kadar kusursuz tutulduğunu merak etmiştim. Kendisi dışında birkaç kişinin daha çalıştığını, işlerin kat kat, oda oda bölüşüldüğünü anlattı. Bir ara kendi ellerine baktı, kızarık, eklemleri şişmiş ellere. Annemin ellerine benziyordu. Gözlerimi kaçırdım.

Sonunda koridorun en ucundaki, ses geçirmeyecek kadar kalın görünen çift kanatlı ahşap bir kapının önünde durduk. “Burası da dinlenme ve spa bölümü, efendim.” Kapıyı yavaşça itti. İçeri adım attığımda önce odanın genişliği, sonra havada asılı kalan nemli sıcaklık çarptı yüzüme. Duvarlar açık renk, pürüzsüz taşlarla örülmüştü, tavandaki gömme sarı ışıklar mekâna yapay ve ürkütücü bir ferahlık veriyordu. Sol tarafta kapalı bir yüzme havuzu, sağda ahşap lambrili bir sauna, tam ortada, yükseltilmiş mermer bir platformun üstünde, köpüklü suyu hafifçe dalgalanan bir jakuzi. Havuzun suyu bir ayna kadar kıpırtısızdı. Jakuzinin kenarında otellerdeki gibi rulo yapılmış beyaz havlular duruyordu. Malikânenin geri kalanındaki o kasvetli otorite burada yoktu. Burası, dünyadan saklanmak için yapılmış bir yerdi.

“Burası iş görür,” diye mırıldandım.

Kadın başını hafifçe öne eğdi. İsterseniz hemen hazırlık yaptırabilirim, suyun derecesini de istediğiniz gibi ayarlatırız, dedi. Gerek yok, dedim.

Ve elim, kendiliğinden, havada bir hareket yaptı. Umursamaz, gelişigüzel bir hareket. Parmaklarım birkaç kez havayı süpürdü, bir sineği kovar gibi.

“Tamam, tamam. Hadi çık.”

Kadın başını korkuyla eğip bir adım geri çekildi, iyi akşamlar diyerek kapıya doğru hızla yürüdü. Ve arkasını döndüğü o anda, elimin hâlâ havada, kibirli bir şekilde asılı durduğunu fark ettim. Olduğum yerde, mermerlerin üstünde, donup kaldım.

Ne yapıyordum ben?

O hareketi ben yapmamıştım. Bilinçli olarak, isteyerek, o kadını aşağılamak gibi bir niyet geçmemişti içimden. Ama bu bedenin kasları, ömrü boyunca insanları sinek gibi görmüş bir adamın refleksleriyle hareket etmişti. O kadına, eklemleri şişmiş elleri annemin ellerine benzeyen o kadına, alanımı kirleten bir şeymiş gibi davranmıştım. Hem de bunu bir saniye bile düşünmeden, nefes almak kadar doğal bir şekilde. Şantiyede bir müteahhit bana böyle el sallasaydı, ona ne derdim? Muhtemelen bir şey derdim ve muhtemelen ertesi gün işsiz kalırdım. Ama bir şey derdim.

Titreyen elimi yavaşça göğsüme çekip indirdim. Boğazımı temizledim.

“Şey… Bir dakika.”

Kadın kapının eşiğinde dondu, yavaşça döndü. Yüzünde saklayamadığı bir korku vardı. Buyurun, dedi. “Teşekkür ederim,” dedim. “Evi gezdirdiğin için.” Kadının yüzündeki gerilmiş kaslar bir an gevşedi. Şaşkınlıkla, belli belirsiz gülümsedi. Rica ederim, efendim, iyi dinlenmeler, dedi ve koridorun loşluğunda kayboldu. Birkaç saniye arkasından baktım, sonra başımı öne eğip ayaklarıma kilitlendim.

Bu bedenin yalnızca ezberlenmiş alışkanlıkları değil, en iğrenç karakter özellikleri de hücrelerime mi sızıyordu? Sigara, kahve, şimdi de insanları kovan bir el. Yarın ne olacaktı? Birine bağıracak mıydım? Birine vuracak mıydım? Bunu düşünmek bile midemi bulandırıyordu.

Kapı tamamen kapandıktan sonra jakuzinin kenarına yaklaşıp elimi suya daldırdım. Sıcaktı. Bu evde bir şey en azından iyiydi. Kıyafetlerimi çıkarıp sıra karnımdaki sargıya geldiğinde ellerim kasıldı. Bandajın ucunu yavaşça çektim ve kumaşın kurumuş kana yapıştığı yerde keskin bir acı saplandı. Dişlerimi öyle sıktım ki çenem ağrıdı. Yavaş yavaş sıyırarak sol böğrümdeki dikişleri ortaya çıkardım. Siyah ipliklerle etime dikilmiş, kenarları morumsu bir kızıllıkla çevrili, ortasında ince bir kabuk bağlamaya başlamış bir yara. Parmak ucumu yaklaştırdım ama dokunmaya cesaret edemedim. O bıçağın açtığı bu çukur da, bu malikâne gibi bana ait değildi. Ama acısı benimdi. Bu bedende benim olan tek şey, galiba acılardı.

Sonra gözlerimi kendi çıplak bedenime çevirdim. Kendi kelimesi bir yalandı aslında. Omuzlar dar, kemikler ince. Kollarda, Daniel’in yıllarca tuğla taşıyıp kalas kaldırarak kazandığı o sert kaslardan eser yoktu. Göğüs kafesi ve karın, bir masada oturup başkalarına emir vermekten başka bir şey yapmamış bir adamın bedenini ele veriyordu. Bir seksen boyundan bir buçuk metreye inmiştim. Dünyaya baktığım yükseklik bile değişmişti. Kollarımı kaldırıp pazularıma baktım. Zayıf. Başka hiçbir kelime bu acizliği özetleyemezdi. Bir zamanlar bir demir kapıyı omzuyla iten, yorgunluğu bir kahkahayla savuşturan o beden yoktu artık. Şimdi karnımdaki tek bir dikiş, ayağa kalkarken bile bana ne kadar küçük olduğumu hatırlatıyordu.

Jakuzinin mermer basamaklarından aşağı yavaşça indim. Suyun sıcak, ağır kütlesi tenimi sardığı anda böğrümdeki sızı hafifledi, omuzlarımdaki o tonlarca ağırlık bir anda gevşedi. Başımı geriye atıp tavandaki ışıklara baktım. Günün bütün pisliği zihnimde üst üste biniyordu. Elena’nın hüznü ve martısı, Richard’ın buz gibi emirleri, kahvenin acılığı, tartın kokusu, havada asılı kalan o kibirli el. Birkaç saatliğine dışarıda başka bir hayatın kuklası olmuştum. Ama bu eve, bu cehennemin kalbine döner dönmez, yeniden Sebastian’ın karanlık çukuruna çekilmiştim.

Ve o an, jakuziye girmeden önce cebimdeki paketi çıkarmadığımı hatırladım. Kolumu uzatıp mermerin kenarında duran pantolonun cebinden paketi ve çakmağı çıkardım. Titreyen parmaklarla bir dal çekip dudaklarımın arasına sıkıştırdım, çakmağı çaktım. Üçüncü. İlk nefesi ciğerlerime doldurduğumda boğazım o ince sızıyla titredi. Dumanı tavana doğru üflerken, suyun hafif şırıltısı ve odadaki yankı dışında dünyayla bütün bağım kopmuştu.

Ama zihnim bir saniye bile susmuyordu.

Annem. Evelynn.

Bu iki ismi zihnimde fısıldadığım an göğsümün ortasına bir zıpkın saplanıyordu. Onları ne zamandır görmemiştim? Benim içimde zaman bükülmüş, katlanmıştı. Ama onlar için takvim aynı acıyla akmaya devam ediyordu. Annem şimdi o hastane odasındaydı muhtemelen. Kardeşimin soğuk elini tutup, makinelerin bip seslerini sayarak bir mucize bekliyordu. Ve ben burada, o kızın hayatını söndüren adamın bedeninde, onun jakuzisinde, onun sigarasını içiyordum.

Sigaranın ucundaki kor turuncu bir göz gibi parladı.

Richard’ın verdiği kart hâlâ ceketimin cebindeydi. Bugün Elena’yla harcadığım o para, aslında bir rüşvetti. Richard’ın gözünde her şeyin bir bedeli vardı. Evlilikler, suçlar, vicdanlar, hepsi birer ticari anlaşmaydı. Kartı parmaklarımın arasında çevirdiğimi hayal ettim. Eğer o kartı doğru kullanabilirsem… Annemin hastane borçlarını ödeyebilirdim. Evelynn’i şehrin en iyi doktorlarına teslim edebilirdim. Annemin her gece mutfak masasında hesap makinesinin başında ağlamasına son verebilirdim.

Ama bu tehlikeli bir oyundu. Richard her harcamanın hesabını sorardı. İsimsiz bir bağış, Gunson kartından ödenmiş bir hastane faturası, Evelynn Hayes’in odasına giden bir kuruş bile, celladımın eline yeni bir ip vermek demekti. Ve o ip, benden önce annemin boynuna dolanabilirdi.

Sigaradan derin, son bir nefes çektim. Dumanı bir bulut gibi bırakıp başımı mermerin soğuk kenarına yasladım.

Şimdilik acele etmeyecektim.

Ama bir gün, o kartı kullanacaktım. Ve Richard Gunson, kendi parasının nereye gittiğini öğrendiğinde, bunu bir yatırım olarak görmeyecekti.




user

uzun bir yorum atmayacağım okurken sahnelerin kafamda canlanması pastane kısmı elena ile olan tekrar tanışma kısmı hepsi gerçekten çok güzeldi bayıldım