Çoklu Evrenin Külleri

Bölüm: 3 - 3. Bölüm: Dev Bir Şeker

< Önceki

Küçült

Bu bölüme özel müzik eklendi!

Hikayenizi okurken, atmosferi tamamlayan özel müziği dinleyebilirsiniz.

Player'ı Aç

Player'ı Aç

…

Sabah erken saatte dersine kalkmakla yüzleşen bir öğrenci misali, Enes bedenini kaldırmakla uğraşıyordu. Yatağı normalden daha sert ve pürüzsüz bir yüzeydi, Enes’in yüzüne temas ederek rahatsız bir yatak deneyimi sunuyordu.

Göz kapakları büzüşen Enes, diğer günlerden daha farklı hissediyordu. Yatağı camdan bir nesneye çevrilmiş, Enes’in omuriliğine savaş açmıştı. Yorgunluktan gözlerini açmak yerine yalnızca açmaya çalışabilen Enes—

Azmulion: “Genç Mer, ilk kahramanlık işinizde geç kalmak pek iyi bir izlenim vermez.”

Enes korkuyla sıçradı.

Enes: “Hah! Saat kaç? Kaç dakika kaldı?”

Azmulion kolundaki saate baktı. Karşısındaki şaşkın genç deli danalar gibi etrafa bakınırken hâlâ biraz uyku sersemi olduğu izlenimi veriyordu, ki bu çok normaldi. Sonuçta Enes, Alien’in ona verdiği geçiş gücünden sonra acıya dayanamayarak çığlık atıp bayılmıştı. İyi bir izlenim olduğu söylenemezdi.

Enes yavaş yavaş uyku sersemliğinin etkisinden kurtulup ayağa kalktı. Bayılmadan önceki konuşmayı hatırlasa da bayıldığı esnada ne olduğunu hatırlamıyordu. Bunu öğrenmek için Azmulion’a döndü ve dudaklarını araladı.

Enes: “Deli profesör, biz buraya nasıl geldik?”

Gözleri bir cevap arıyordu. Soru sormak hakkıydı, o da bu hakkını en temel haliyle değerlendiriyordu. Azmulion ise bu soruya pek dikkat kesilmemişti, etrafı taramakla meşguldü.

Enes: “...”

Bu adam beni duymuyor mu? diye düşünen Enes’in bu durumdan pek memnun olmadığı aşikârdı.

Sorulara kayıtsız kalan adam sonunda cevap vermeye başlamıştı.

Azmulion: “Alien’in açtığı portalla geçiş büyüsünü aldıktan sonra erkeksi çığlıklar atıp bayıldın. Ben de daha fazla zaman kaybetmemek için seni de portalın içine soktum. Bayağı uğraştırdın.”

Duyduğu sözlerle derin bir utanç yaşayan Enes ne diyeceğini bilemedi. Hayatı boyunca pek çok kez küçük düşen benliği tekrardan aşağılanmıştı. En azından birkaç hafta, kafatasındaki utanç bezlerini kurutacak bir anıydı bu.

Enes, utanç dolu düşüncelerle boğuşurken her insanın yaptığı gibi kafasını eğme eğilimine girmişti. Daha önce fark etmemiş olsa da yerler tamamen camdan yapılmıştı. Hayır— cam şekerlerden yapılmıştı. Şaşkınlık ve merak karışımıyla hızla bakışlarını kaldıran Enes, gördükleri karşısında şoka uğradı.

Enes: “Bu hangi veledin hayali?”

Tüm gezegen devasa bir cam şekerin üzerine kurulmuştu. Şehirler, ağaçlar, denizler ve göller, bir yaşamın izleri misali varlığını gözler önüne seriyordu.

Lolipop ağaçlar, siyah ve asitli denizler, garip tatlı ve hafif bir hava, bisküviden yapılmış evler, pembe renkli dağlar, meyan köklü sarmaşıklar... Bir çocuk için cennet gibi olması gerekirken, Enes gibi ergenliğinin son demlerinde olan biri için oldukça sağlıksız bir dünyaydı. Doğruyu söylemek gerekirse o da şekeri severdi ama bu kadar fazla düzeyde görmek iştahını kapatıyordu.

Azmulion: “İnsanı tatlı krizine sokar, değil mi?”

Azmulion’un dudaklarının arasından çıkan gelişigüzel soru, ciddi bir cevap gerektirmiyordu. Enes de kafasını çevirip “Olabilir” gibi yuvarlak bir cevap verdi. Tam olarak hemfikir olduğu söylenemezdi, belki de henüz yeni uyandığı için aç değildi.

Öyle ya da böyle, Azmulion ve Enes bir süre bakışmış, sıradaki yapacakları şeyin ne olduğuna karar vermeye çalışmışlardı. Lolipop ağacının altında oturup fikir alışverişinde bulundular.

Enes: “Yani bu zaman yaratığı bu garip gezegende olabilir.”

Azmulion: “Kesin değil, genç Mer. Buraya önceden gelmiş olabilir, hâlâ burada bulunuyor da olabilir. Gezegenin durumuna baktığımda dengesi oldukça kırılganlaşmış.”

Enes: “Şekerin pek dayanıklı olacağı söylenemezdi zaten.”

Enes’in ortamı pek neşelendirmeyen şakası havada asılı kalırken, kısa boylu yaşlı bir adam onların yanına geldi. Beyaz pamuk şeker saçları ve abartılı şeker desenli kıyafetleri vardı.

Yaşlı adam: “Siz de kimsiniz böyle? Bahçemde ne yapıyorsunuz?”

Sert bir tepki vermesi beklenirken oldukça yumuşak ve sevecen bir şekilde soru soran yaşlı adamı görünce Enes ne diyeceğini bilemedi. Şaşkın ifadesi konuşmasını da etkiledi.

Enes: “Şey, biz sa—”

Azmulion: “Biz başka bir diyardan geldik. Bize şehrinizi gezdirir misiniz, bayım?”

Azmulion’un nazik ve kontrollü sesi Enes’i şaşırtmıştı. Yüzünü ona çevirdiğinde içten içe iyi sosyal becerilerini tebrik etmişti.

Yaşlı adam gülümsedi. Gülümsemesi insanın içinde hoş bir tatlılık bırakıyordu, tabii havadaki şeker tadının da buna bir etkisi olabilirdi.

Morgun: “Ben Morgun’um. Size Şekreland’ımızı gezdirmekten çok memnun olurum.”

Enes: “Gerçekten mi, amca? Ama zamanınız ve enerjiniz yoksa bizim için kendinizi zorlamayın lütfen.”

Morgun: “Ah, olur mu öyle şey, genç adam? Her zaman gençlere yol göstermeye çalışırım zaten. Günlerim çok boş geçiyor, bana da bir aktivite olur.”

Morgun’un sözleri oldukça rahatlatıcıydı. Bunu duyan Enes ve Azmulion önce birbirlerine baktılar, sonra aynı anda kafalarını çevirip onaylar şekilde salladılar.

Morgun: “Bu arada isimlerinizi söyleyebilir misiniz, sakıncası yoksa?”

Enes: “Enes... Enes Mer.”

Azmulion: “Azmulion Jahter.”

Morgun: “İsimleriniz gerçekten çok güzel. Böyle karamel gibi, insanın içini yumuşatıyor.”

Enes, ismine gelen övgü karşısında pek gururlanamadı. İsminin övülmesine pek alışkın değildi, hatta daha çok soyadıyla dalga geçilirdi. Bu günleri anımsamak istemezdi.

Morgun önden yürüdü. Cam şeker yollar gökteki yıldızın ışığını yansıtırken Enes ve Azmulion, gözlerini kısarak karşılarında yürüyen Morgun’a baktılar. Morgun arkası dönükken elini havaya kaldırdı ve “Hadi, beni takip edin.” diyerek Enes ile Azmulion’u peşine taktı.

Azmulion: “Genç Mer, şunu al.”

Enes: “Ha?”

Azmulion, Enes’in eline teknolojik bir silah uzattı. Büyük, beyaz renkli silah, mavi yüklü boru hatlarıyla oldukça havalı bir his veriyordu. Tasarımı şık demek doğru olurdu. Silahı ellerinin arasına alan Enes ise şaşkın bakışlarını sürdürürken bir bebek tutuyormuşçasına silahı kavramıştı. Açık olmak gerekirse silahı beceriksizce tutuyordu. Enes bunun farkında olsa da silah tutuşunu düzeltmeye çalışırken bir yerini vurmaktan korktuğu için beceriksiz tutuşunu devam ettiriyordu.

Enes: “Buranın göründüğünden tehlikeli olduğunu mu ima ediyorsun?”

Azmulion, yaşlı adamı takip etmek için adımını attı. Bu adımla birlikte Enes’in sorusunu cevapladı.

Azmulion: “Onun gibi bir şey diyebilirsin. Önlem almak zamanının büyük bir bölümünü kurtarır, hatta bazen tamamını.”

Enes’in içi ürperdi. Böylesine şekerli bir masal diyarı bile insanı tamamen rahatlatamazdı. Hayatta kalmak için olumsuz senaryoları düşünme eğilimindeydi, tabii bu insan doğasının kaçınılmaz bir özelliğiydi.

Aradaki farkın çok açıldığını fark eden Enes hızlı şekilde yürüyerek arayı kapatmaya çalıştı.

Enes: “Bunlar biraz daha yavaş yürüse ölürler herhalde.”

---

İlk yorum yazan sen ol!

Henüz yorum yapılmadı