Kör Cariye

Sanki çok fena ağlıyormuşum gibi, aman tanrım neden yu li

Kısa ama keyifli bir seriydi.

Başlığı okur okumaz yedinden anladım ben çok fesatim

Baş ucu romanı olmayacak kadar kısa fakat soluksuz okunacak kadarda iyi, keyifliydi.

tıpkı bir düğümün yavaşça çözülürken can acıtması gibi hissettim. Kör Cariye'nin son sahnedeki hali, boş gözleri ve kaybolan yeşim tokasıyla içime oturdu. En çok da Rui Ze'nin "hatalı olan bendim" deyip beceriksizce özür dilemesi... bir çocuğun kaldıramayacağı bir suçluluğu üstlenmesi çok ağırdı. Jue Yu'nun pastayı tek kelime etmeden toplayıp çıkması da öyle; bazı sessiz hareketler en çok bağırıyor. Soğuk saray atmosferi ve karakterlerin bastırılmış acısı hikayenin en güçlü yanıydı.