jesse

yeni bir güce kavuşmanın o o ilk anı... içimde bir yerlerde hep o anı merak ederdim, Sunny'nin uyanışı nasıl hissettirir diye. ama bu kadar karanlık ve tuhaf olacağını beklemiyordum. ruh denizinin ışıksızlığı, etrafta hissettiği o şekilsiz varlıklar... insanın kendi iç dünyasında bile yalnız olamaması ne kadar ürkütücü. Üstelik "Gölge Çekirdeği" ve "Gölge Parçaları" - bu kadar farklı bir yol, hem avantaj hem de korkutucu olmalı. benim dikkatimi asıl çeken şey, Sunny'nin hiç umursamadığı bir şeydi: kusur. "Olamaz. Hayır, hayır, hayır..." dediğine göre gerçekten felaket bir şey olmalı. Kader özelliği yüzünden başının belaya gireceğini düşünmüştüm ama belki de asıl tehlike bu yeni gölge gücünde ve tamamlanmamış "Yeniden Doğuş" ritüelinde gizlidir. Belki de bu kusur, onun gölgeyle olan bağını tamamen farklı bir yöne çevirecek?

Sunny'nin "kader özelliğiyle başının belaya gireceği kesin" deyip geçmesi... işte o an çok tanıdık geldi bana. Tıpkı bir şeylerin hep ters gideceğini bilip yine de "ne yapalım, şans işte" deyip omuz silkmek gibi. Ama asıl beni çarpan, Kabus Yaratıklarının insan kılığına girebilmesi oldu. Düşünsene, birlikte yürüdüğün insan aslında bir canavar olabilir. Sunny'nin o an sırtından soğuk terler boşaldığını hissetmesi çok gerçekçiydi. Ben de olsam aynı tepkiyi verirdim herhalde. Legacy'lerin hiç şaşırmaması da cabası - yine biliyorlardı, biz yine sonradan öğreniyoruz. Neyse ki Sunny'nin son düşüncesi yemek oldu da biraz güldüm, aklı hep aç. Şimdi merak ettiğim şu: bu Rüya Âlemi işi, gölgesiyle arasındaki o tuhaf bağı nasıl etkileyecek?

Gölgesinin kendi kendine baş salladığını görüp "hareket ettin mi etmedin mi?" diye tartışması... bana şunu hatırlattı: evcil hayvanınla konuşup ciddi ciddi cevap beklemek. Sonra o anlayışın gelmesi, gölgeyi uzuv gibi hissetmek - "ışığın yokluğundan oluşması" kısmı tuhaf biçimde şiirsel geldi, tam da Sunny'nin karakterine uygun bir keşif sahnesiydi. Bir de Jet'in varoşlardan geldiğini öğrenince aralarındaki bağ benim gözümde daha da güçlendi; "bizim gibi insanlar" dediği o an, ikisinin de aynı yerden geldiğini hissettirdi.

Sunny'nin "Bir gün ben de Üstat olacağım" diye düşünmesi hoşuma gitti ama o karanlık ironi sahnesi... aklından geçen şey yüzünden yaşadığı baskı ve acı gerçekten ürpertti. O "efendi" meselesi ileride başına bela olacak gibi hissediyorum, hem de büyük bir bela.

Kaypak'ın "ölü ağırlık" lafı ve Sunny'nin içinden geçirdiği o cevap... tıpkı benim de birileri beni yük olarak gördüğünde içimden geçirdiklerimi hatırlattı. En kötüsü de haklı olabilecek olmaları, değil mi? Sunny'nin kılıcını geride bırakması o kadar tanıdık bir zorunluluk hissiydi ki.

Asıl dikkatimi çeken şey Bilgin'in gözlerindeki o hesapçı bakıştı. "İleride işimize yarayabilir" derken sanki Sunny'yi bir enstrüman gibi görüyor. Kaypak açık düşman ama Bilgin'in soğukluğu daha ürkütücü bence. Sence de öyle değil mi?

Bir de Sunny'nin ilk Kâbus nimeti hakkında kurduğu onca hayal... "Mükemmelliğe kimin ihtiyacı var? Bana güç verin!" dediği an içim acıdı. Umut etmekten korkan birinin kendini kandırması gibi hissettim. O "hayal kurmaya alerjim var" sözü de cabası. Biliyor ki ne kadar umut ederse o kadar yıkılacak, ama yine de hayal etmeye devam ediyor. Bu çelişki çok gerçekti.

İlahi bir Aspect... bunu okurken gerçekten elim ayağım titredi. Tıpkı hayatında hiç beklemediğin bir anda, hayal bile edemeyeceğin bir şeyin sana verilmesi gibi hissettim. Ama o Gölge Bağı yeteneği yüzünden içimde bir huzursuzluk da var. Şimdi düşünüyorum da, Sunny'nin ilk Kabus'taki kölelik geçmişiyle şimdi kazandığı bu "kölelik" arasında ne kadar acı bir ironi var. O kadar büyük bir güç ki ama kullanabilmek için kendi iradesini bir başkasına teslim etmesi gerekebilir. Gerçek ismini gizleyecek olması mantıklı ama merak ediyorum: bu sırrı ne kadar süre saklayabilecek? Hele ki bu kadar güçlü bir Aspect'e sahip birinin gerçek ismi öğrenilirse neler olur? O gümüş çan hâlâ aklımda ve şimdi bir de bu eklenince Sunny'nin bedeni, gölgesi ve gerçekliği hakkında iyice kafam karıştı. Peki ya bu Aspect aslında onun gölgesinin canlanmasıysa?

O kül tepsisine yazma fikri… bana çocukken duvarları karalamam yasak olunca eski gazetelerin kenarlarına yazan halimi hatırlattı. Lith'in "çok fazla soru soramazsın, çok hareketli olamazsın, kısacası büyüyene kadar her şey yasak" çıkmazı gerçekten bunaltıcı olmalı. En çarpıcı kısım Tista'ydı bence - küçük bir kızın hastalığı yüzünden ailenin bütçesinin erimesi ve Lith'in çaresizce ışık büyüsünü kullanamamasına lanet etmesi... Orada durup düşündüm: karanlık büyüye karşı bu önyargısı sürerse, Tista'ya yardım etmek için ne yapacak? Geçmiş hayatında "işlevsiz aile üyeleriyle" uğraşmaktan yorulmuş birinin yine de bu aileye bağlanmaya başlaması güzel bir tezat. Bir de Orpal'ın o "124 kere 11" sorusuna anında cevap alınca nutkunun tutulması vardı ya... O anın tadı başkaydı. Peki Raaz'ın bu kadar zeki bir çocuğu fark etmemesi ne kadar sürer? Köyde dedikodu yayılınca işler değişmez mi?

Şu cetveli oydurma sahnesi… bana çocukken defterimin altına kopya kâğıdı saklayan arkadaşımı hatırlattı, her ihtimale karşı önlem alırdı. Lith'in daha oracıkta Orpal'ın bakışını okuyup kendi savunmasını kurması çok zekice. Ama asıl vurucu kısım o kitap: karanlık büyüsünün "kötü" değil de bir temizlik aracı olarak anlatılması… insanın önyargılarının ne kadar kör edici olduğunu gösteriyor. Lith'in kendine aptal demesi, "bu bir video oyunu değil, bilim" diye düşünmesi çok tanıdık geldi, tıpkı benim bazı şeyleri geç fark ettiğim anları hatırlattı. Kolomb'un yumurtası misali. Peki o sert el kimin? Nana mı, yoksa başka biri mi? Kitabı bırakmak zorunda kalması üzücü ama şu an aklımda tek şey var: bu dünyada ışık ve karanlığın birlikte işlendiğini öğrenen Lith, acaba hangi tarafa yönelecek?

İlk başta "hayatta kalma ihtimali sıfır" denip sonra Sunny'nin soğukkanlılıkla plan yapması... tüylerim diken diken oldu. O kadar umutsuz bir anda bile zihninin bu kadar net çalışması gerçekten etkileyici. "Ölü sayılırım, daha fazla ölecek değilim ya" kısmı bana şunu hatırlattı: bazen en korkusuz insanlar, kaybedecek bir şeyi kalmamış olanlar. Ama yine de... beş gözlü o yaratığın kayıtsız bakışı, köleleri bir atıştırmalık gibi ikiye bölmesi... midem kalktı resmen.

Peki ya o genç kahraman? Kılıcı kürke işlemiyor, her an ölebilir ama yine de "Yüzleş benimle, şeytan!" diye meydan okuyor. Sunny'nin "o da zeki" dediği anı gördüm, dikkati üzerine çektiğini fark edip Sunny'nin planına alan açtı. Bu ikili arasında ilginç bir dinamik var, birbirlerini hiç tanımıyorlar ama aynı anda aynı şey için savaşıyorlar.

O zinciri fırlatıp da boynuna dolanması... resmen şans, ama "planı fevkalade başarısız oldu" deyip sonra "EVET!" diye içinden bağırması çok gerçekti. Bazen en büyük kazalar en büyük zaferlere dönüşür, değil mi?

Sunny'nin "Hepinize inat olsun diye" demesine fena halde içim ısındı, tıpkı birine inat hayatta kaldığım günleri hatırlattı. Zehri içirdiği andan itibaren asıl merak ettiğim şey o gümüş çan: Sunny aslında nefes almıyor ve tek kelime etmiyordu... Yani Kahraman'ın karşısındaki gerçekten Sunny mi, yoksa çan bir yanılsama mı yarattı? Peki ya şimdi ne olacak - o karanlıkta baktığı şey mi geliyor, yoksa asıl bedeni çoktan mağaradan kaçtı mı? İkisi de aynı anda olabilir mi?

Bana şunu hatırlattı: ailede hep "sakin" bilinen birinin aslında ne kadar hesapçı olduğunu ilk kez fark ettiğim o anı. Ryu'nun "hayattan yoksun, derinliği kavranamaz" ifadesi var ya, işte tam o kısım tüylerimi diken diken etti. Herkes onu zayıf sanıyor ama o, büyükannesini bile bir satranç taşı gibi oynatıyor. "Babanı pek mutlu etmeyecek" cümlesine neşeyle gülmesi... Kadın torununun ne yaptığını biliyor mu, yoksa o da mı bir piyon? Peki ya şimdi ne olacak — bu iki elder'ı sakatlamak sadece bir başlangıçsa, Ryu'nun asıl hedefi ne? Babası Aziz Piskopos'la yüzleşmeye mi gidiyoruz yoksa bu daha büyük bir oyunun sadece ilk perdesi mi? Altıncı Elder'ın çaresiz çığlığı bir an bile içimi acıtmadı, daha önce torununa yardım edememenin hıncını taşıyan bir büyükanne izlemek çok tatmin ediciydi.