rhyme

Bu kitap; bazıları "kaderin cilvesi" (ki bence o cilve biraz fazla abartılmış) der, bazıları ise "gölge oyunu" diye tabir eder ama ben diyorum ki bu hikaye sıradan bir fantastik klisenin çok daha ötesine geçebilecek potansiyele sahip. Özellikle karakter diyaloglarındaki doğallık etkileyici: Zephyros'un Kael'i düşünürken Vaelmon'a çıkışması ya da Grosolun'un "Sakin ol yaşlı adam" diyerek ortamı yumuşatması - diyalogların bu kadar akıcı olması hikayenin gücünü artırıyor. Kael'in annesini iyileştirmeyi öncelikli hedef yapması, karaktere duygusal derinlik katmış (illaki intikam/kendini kurtarma hedefi olması gerekmiyor dedirten bir detay, sevildi).

Küçük bir yazım sürçmesi var; "Vaelmon'un gözlerinde oğluna karşı duyduğu bir endişe vardı" kısmı her ne kadar anlamlıysa da Lşağıda bana Abaddon'un gözlerinde olduğunu söyleyen bir Kael var aslında - Abaddon'un gözlerinde oğluna karşı bir endişe görmek daha tutarlı olmaz mıydı? (maalesef böyle, ben okurken şapkayı önüme koyup düşündüm).

Lakin şunu da eklemeden yapamam: hikayede herkesin birbiriyle akraba olması yetmezmiş gibi bir de Kael'in içinde ejderha barındırması ve anne tarafından da kutsal bir soy bağının olması; akıllara "İyi ki Türkiye'de yaşamıyor, yoksa askerlik şubesi önünde sıra olurdu" dedirtiyor ki bu kadarı kimi okuyucuyu yorabilir. Gelişime açık tek nokta, krallıkların ve karakterlerin sayısı arttıkça soy karmaşası içinde kaybolmamak için bir karakter listesinin ve kısa bir "kim kimdir" bölümünün ilerleyen kısımlarda faydalı olacağı yönünde. Yine de merak unsuru güzel işleniyor; bu kısımda kalemine sağlık demek isterim.

Taşın incinen yüzünü, Şekillendirici’nin sabrıyla sonradan gelenlerin hırsını birbirinden ayıran anlatıcı, dünyayı gerçekten soluyan biri. Safran’ın o iri parmaklarıyla duvardan özür diler gibi geçişi, Aimar’ın kılıcıyla çözemediği bekleyişi, Opal’in yarıktan konuşmadan dönmesi… Karakterler bu kadar kısa sahnede bu kadar derinleşebiliyorsa, kelimelerle aranız iyi demektir. Ufak bir sürçme: başlık bir yerde “Varzûlen” derken diğerinde “Varzülen” olmuş; şapka bir bölümde baş köşedeyken bir sonrakinde terfi edip ü’ye dönüşmüş. Ya hep şapka ya hep ü, maalesef böyle. Bir de “yolu açmak” ile “yolu yaralamak” arasındaki o güçlü karşıtlık, hikayenin ruhu olmuş durumda; ama aynı cümle kalıbı birkaç kez tekrar edince motif mi tırnak içinde alıntı mı, insan bir an karıştırıyor. Yine de koridorların hafızasını taşın yüzünden okumak, bu serüvenin en keyifli yanı olmaya devam ediyor.

"Kael uyudu, herkes parmak uçlarında yürümeye başladı" kısmı bu bölümlerin kalbi olmuş; Selene, Nero ve Habel'ın o uyuyan adama kafeteryadan yiyecek taşıma telaşı, dövüş sahnelerinden daha çok şey anlatıyor. İçerideki sıcak hava, dışarıdaki yağmur, kart oyununda Kael'in "vergi sistemi kurup" Habel'ı iflas ettirmesi... Bu kadar sakin bir tempoda bu kadar çok şey söylenmesi gerçekten marifet, keşke her sessizlik böyle dolu olsa. Bir de Lucien'in o her zamanki sert bakışlarının, darmadağınık bir oda ve çocuk görünce yumuşaması... İnsanı yumuşatan şey bazen kusursuzluk değil, o dağınıklığın ardındaki samimiyet oluyor (maalesef böyle).

Dile gelince, "zihnindeki korlar sönmüş değil", "günahları temizlemek ister gibi yağan yağmur", "gri ışıkta biraz daha küçük duran Kael" derken yazarın benzetmeleri tam isabet. Yalnız küçük bir not: "Habel’a" yazımı, "Habel'e" olmalıydı; bu genç adam bir "a" eksikliğiyle büyük bir yazım hatasından dönmüş, lütfen bir daha yapmasın. Kara Tüy ve "Hatırla" fısıltısı bölüm boyunca hiç ses vermedi ama bence bilinçli bir sabır oyunu bu; okuyucu olarak ipuçlarının ne zaman patlayacağını merakla bekliyorum. Gizem arka planda öylece dururken bile hikaye bu kadar akıcı ilerleyebiliyorsa, ön plana çıktığında tadından yenmez.

Şu "İnsan hayatına verilen değer ne zaman insanın kendisinden daha önemli hâle gelir?" sorusu resmen beynime kazındı. Kanibalizmin erdem, beden parçalamanın saygı sayıldığı bir dünya kurmuş yazar; insanı rahatsız eden türden bir rahatsızlık bu, korku değil. Distopya türünde "iyiliğin kendisi kötülüğe dönüşürse" fikri çok bilinen bir kalıp ama buradaki işlenişi, özellikle ilk bölümdeki çene parçalama sahnesi, o kadar sert ve çiğ ki insanın gözü kanlı canlı canlanıyor. Karakterin kendi bacağını karambitle kesmesi ve sonra "bu menzalinela sonsuz" diye bir cümle kurması arasında gidip gelen ton, hikayeye garip ama akılda kalıcı bir ritim veriyor.

Lakin sevgili yazar, iki küçük takılma noktam var: "Nede sıkıcı bir hayat" derken o "ne de" ayrı yazılır, maalesef böyle. Ayrıca ortalık yerde "yarak ve vajinalya yapılmış swastika" detayı shock değer yaratmak için biraz fazla ham; sembolün adını değiştirmeden bırakmak yerine bu dünyaya özgü bir anlam yükleseydiniz çok daha güçlü olurmuş. Yine de "ölüm en büyük günah, yaşam mutlak kutsal" kuralının kahramanın çevresinde ördüğü ironi ve Risewalker'ın hâlâ "karşı taraf" kimliğiyle havada asılı duran gizemi, beni sonraki bölümlere ciddi anlamda meraklandırdı. Jiletli tellerden geçerken "12-13 kere rendelenmiş gibi olmak" sahnesi ise tam bir görsel şölen, o benzetmeyi bir kenara not ettim. Bu hikaye daha çok can yakar, belli.

Bu bölümlerde aksiyon değil adeta "yağmur eşliğinde sessizlik orkestrası" dinledim; Kael'in uykuya dalışı, üç arkadaşın parmak uçlarında yürüyerek ona yemek bırakmaya gitmesi falan... Satır aralarında sevgi o kadar yoğun ki insan "bari bir kavga çıksa da hareketlense" demeden edemiyor. Yalnız sevgili yazar, "Habel'a" derken imla can çekişiyor; ya "Habel'e" de ya da o cümleyi baştan kur (maalesef böyle). Neyse ki "çilekli süt, sigara ve soğuk kahve"nin poşetteki buluşması ve vergi memurluğuna terfi eden Kael'in masada herkesi soyup soğana çevirmesi beni affettirdi. Kara Tüy'ün sessizliği ve "Hatırla" fısıltısı hâlâ merakımı diri tutuyor; gölgeler insanlardan uzun yaşıyorsa, beklemeyi de biliriz.

"Tüneller değişti" derken asıl değişenin taş değil, ekibin gözleri olduğunu söyleyen o açılış var ya, işte bölümün kalbi tam orada atıyor. Şekillendirici'nin izlerinde "el yazısı" gören Safran'ın o sessiz yürüyüşü insanın içine işliyor; ama asıl yumruk Opal'in dar yarıktan döndüğünde önce konuşmaması ve Aimar'ın "beklemek bazen bütün cesareti kullanıp yerinde kalmaktır" dersini almasıydı (maalesef böyle, şövalyelik bazen kılıçtan geçer). Yalnız "Parlayan Şeyler Yenmez" şarkısının YouTube linkini görünce hem güldüm hem içim cız etti; Lip o parlayan şeylere hiç yan gözle bakmadı umarım. Ufak bir not: yol açmak ile yol yaralamak arasındaki o fark harika anlatılmış, ama kristallerin ışığı ve sıcak suyun tıslaması bazı bölümlerde aynı cümlelerle tekrarlanmış; bu tekrar hissi, yüksek tempoda küçük bir fren görevi görmüş.

Bu salatada çilekli süt içip kırık kalple tetik çeken bir âşık katil mi var? Hemen masaya oturuverdim. Echis'in 'Kanunsuz tam arkanda!' numarası o kadar tatlı bir çocukluk oyunu ki, kiralık katil cam bıçağını gösterip 'kaçıncı seviyesin?' diye sorduğunda kahkahamı zor tuttum. 'Sıfır mimik, sıfır jest, sıfır hareket' cümlesindeki netlik, dilin tam istediği gibi. Hele 'Çevirici' lakaplı kadını merak edip apartmana gittiklerindeki 'ters takla attığı için mi?' düşüncesi - işte bu yüzden bu kitabı okuyorum (maalesef böyle). Tek diyeceğim, 'şuan' yazımları beni bir an durdurdu; 'şu an' deseydiniz, skorunuz daha da yükselirdi. Ama sonuçta: soğanı bol, kıvamı yerinde bir macera; sadece bazı gizemler (Çevirici'nin gerçek hikâyesi) daha fazla soslanırsa tadına doyum olmaz.

Noktalama işaretleriyle aramız pek iyi değil galiba, ama hikaye tempomuz gayet iyi! Kael'in "hafıza kaybettim" mazereti beni benden aldı - isekai dünyasında bile klasik bahaneler işliyor demek ki (maalesef böyle). Sistem bildirimleri, gizli görev mantığı ve "Arşivin Anahtarı" ile kitapları sadece bakarak okuma fikri eğlenceli; zekâya dayalı yükseliş teması da güzel işlenmiş. Dünya adı ve üç büyük kral kısmı merak uyandırıcı ama Oakhaven'da geçen kısımlarda tempo biraz sakin, macera loncasında kesin bir hareketlenme bekliyor insan. Ufak not: "ö." ile biten cümleler, tırnak içinde kopuk diyaloglar ve virgül kullanımındaki cömertlik bazen okuma akışını bölüyor; noktaların kılıcı biraz körleşmiş gibi, bir bileyleniverse harika olur. Karakterler tanıdık ama Kael'in iç dünyası ve motivasyonu daha derin gösterilirse stratejistlik vurgusu çok daha inandırıcı olacak. Yine de başlangıç için fena değil, gözüm üzerinde!

Günün ilk hastasıyla başlayıp sayfalar havada uçuşurken kendini başka bir boyutta bulan Gun-woo’nun hikayesi, “sıradan bir gün”den “evrensel gizem”e geçişte oldukça akıcı ilerliyor. Fakat “Gun-Woo” ve “Gun-woo” arasında gidip gelen yazım, bu okurun gözüne takıldı — maalesef böyle. Yine de Sophia’nın kağıtlardan spiral gibi çıkışı, tüyler ürpertici ve şık bir sahne olmuş; kalemin devamını merakla beklerim ama editörün imlasına da bir dua edelim.

“Mehmet’miyim” ile “halledicez” kardeşliği beni benden aldı (maalesef böyle), ama asıl mesele şu ki bu hikaye gerçekten tekinsiz bir atmosfer kurmuş. Minibüsteki “hayırseverim” repliği tüyler ürpertici, Derya’nın “salak mısın sen!” çıkışı ise tam yerinde bir soğuk duş. Kadın cinayetinin mahkemeye taşınmasıyla hikaye farklı bir boyuta evrilmiş; Ahmet’in iç hesaplaşması başarılı yansıtılmış. Kravatla konuşma sahnesi ilk bakışta absürt kaçsa da “Kravat Can’ın ilk mahkemesi” detayındaki ironi çok şık, hikayenin karanlığına ince bir mizah katmış. Yalnız şu yazım hataları düzeltilmeli; yoksa gramercilerin feryadı gökyüzünü tutar. Kalem akıcı, gerilim dozu yerinde, devamını merakla bekliyorum.