jesse

Bana dedemin emekli olduğunda yerine geçecek kimseyi bulamayışını hatırlattı bu bölüm. Hanımefendi Kunan'ın üç tapınağı birden bırakma derdi, torununun yeteneksiz olmasına rağmen o yükü boş yere üstlenme isteği... Ryu'nun yedi yaşında bir çocukken kendini kütüphaneye kapatması çok ağır geldi. Kimse inanmamış ama o beş yıl boyunca "yapamadıklarımı değil, yapabileceklerimi" öğrenmiş. Yetiştirme yapamadığı için botaniğe, feng shui'ye sarılması, hatta soyu tükenmiş türleri yeniden canlandırması falan... ama asıl mesele o, büyükannesinin yükünü hafifletmek istiyor. Şimdi Kara Phoenix Klanı'nın kalıntılarına gitmesi, o üç tapınağa dördüncüyü ekleme planı... acaba kalıntılarda gerçekten bir yanıt mı var yoksa yine mi hayal kırıklığı yaşayacak? Umarım bu sefer şansı döner, bu çocuk çok şey hak ediyor.

Bana dedemin, onu küçümseyen akrabalarımıza karşı o sakin gülüşünü hatırlattı. Ryu'nun "içtenlikle gülümseyebilirim" deyişi vardı ya, işte o an her şeyi anlattı. Yaşlıların boğuk öksürüğünü neredeyse duydum, Elena'nın üst dudağının titremesi de ayrı bir detay. Peki ya şimdi ne olacak? Bu hediye yarışması büyük bir restleşmeye dönüşecek gibi, yaşlılar kolay kolay yenilgiyi kabul eder mi? Ailesinin kıkır kıkır gülmesi içimi ısıttı, demek ki herkes Ryu'yu iyi tanıyor. Merak ediyorum, kutlamada gerçek yüzünü gösterecek biri çıkacak mı?

Bugün tam da öyle bir gündü ki sabah kahvemi içerken kendimi hikayenin içinde buldum. Sunny'nin o anki hislerini okuyorken, ben de kendi hayatımdan bir anıyı düşündüm; en kötü anında bile aklını toparlayıp "buradan nasıl çıkarım" diye düşünen o insanları... Sunny'nin, canavarın ortaya çıkışıyla birlikte sadece hayatta kalmaya odaklanması, o kadar gerçekçiydi ki... Sanki herkesin panik içinde kaçıştığı bir ortamda, tek bir kişinin sakin kalıp zinciri kullanarak kendini kurtarması, bana hayatın bazı anlarında sadece soğukkanlı düşünmenin her şeyi değiştirdiğini hatırlattı. Ve o son satır... "Uyuyan bir canavarı öldürdün, Dağ Kralı Larvası" dediğinde, resmen tüylerim diken diken oldu. Demek bu daha başlangıçtı, değil mi? Her şey daha yeni başlıyor...

Bana annemin yıllarca anlattığı o eski aile hikayelerini hatırlattı bu bölüm - herkesin dilinde aynı rivayet ama kimse gerçeği bilmiyor. Ryu'nun büyükannesiyle kol kola yürürken hissettiği o içten sıcaklık ile "Kutsal Kanat Klanı"nın karanlık sırları arasındaki zıtlık çok gerçekçiydi. Özellikle o afrodizyakla kurulan düzen hikayesi beni şok etti - yani Elena'nın büyükannesi gerçekten de hem hamile kalmış hem de çocuğu Ryu'nun ailesinden gizlemiş? Peki bu çocuk kim ve neden Elena'nın annesi değil? Bu kadar karmaşık bir kinin ortasında Ryu'nun asıl derdinin üçüncü bir feniks klanının varlığını araştırması... Karanlık Feniks Klanı gerçekten varsa, bu onun uyuşuk meridyenleriyle bağlantılı olabilir mi? Büyükannesinin de bu işten umutlu olduğunu hissettim, merakla bekliyorum doğrusu.