Kael: Boşluğun Alevleri

ÖZET:Işığın sırları gizlediği, gölgelerin ise kadim gerçekleri fısıldadığı bir dünyada Kael, iki kader arasında sıkışıp kalmış bir çocuktur. Sessiz bir köyde sıradan bir hayat sürerken, Yasaklı Kara Elflerin kızı Ashael ile karşılaşmasıyla her şey değişir.

Damarlarında uyanmaya başlayan gizemli bir güç ve gümüş ay mührüyle mühürlenmiş bir yüzük, onu geçmişi bilinmeyen bir kaderin içine sürükler. Kael, soyunun gerçeğini öğrenmek zorundayken; dostluk, ihanet ve karanlık sırlarla dolu bir dünyanın kapıları da birer birer aralanır.

Sırtındaki altı uyuyan gölgenin ardında, krallıkları kurtarabilecek ya da onları sonsuz bir karanlığa sürükleyebilecek bir güç yatmaktadır.
Peki Kael bu gücü kontrol edebilecek mi... yoksa onun tarafından mı yutulacak?

BÖLÜM:1 AY MÜHÜRLÜ YÜZÜK

İlkbahar, köye her zaman sessiz gelirdi.

Kael o sabah gözlerini açtığında, açık pencereden içeri süzülen kuş sesleriyle uyandı. Ağaç dalları rüzgârla hafifçe sallanıyor, güneş ışığı ahşap zeminin üzerine soluk çizgiler bırakıyordu. Her şey tanıdıktı; sade, huzurlu ve alışıldık.

Annesi çoktan uyanmıştı. Ocağın üzerindeki çaydanlıktan yükselen buhar, odaya taze bitkilerin ve hafif isli bir odun ateşinin kokusunu yayıyordu.

Küçük masanın üzerinde hazırlanan kahvaltı her zamanki kadar mütevazıydı; taze pişmiş bir somun ekmek, biraz peynir ve annesinin Doğu Krallığı'ndan kalma eski bir alışkanlıkla hazırladığı ballı bitki çayı. Kael, annesinin yüzüne baktığında solgunluğunu fark etti. Son günlerde biraz daha çabuk yoruluyor, öksürüğü eskisinden uzun sürüyordu.

"Bugün de mi ormana gideceksin?" dedi annesi, titreyen elleriyle Kael'in önüne bir kâse sıcak çorba koyarken. Sesi yumuşaktı ama içinde gizleyemediği bir endişe vardı.

Kael başını salladı. "Bazı bitkiler bu mevsimde daha etkili olur demiştin anne. Göğsünü yumuşatacak o mor çiçekli otlardan toplamam lazım."

Annesi derin bir nefes alıp masaya oturdu. Gözleri bir anlığına Kael'in ellerine, odun kesmekten nasırlaşmış parmaklarına takıldı. "Çok uzağa gitme Kael," diye fısıldadı. "Kuzeydoğu'nun rüzgârı bu ara tekin değil. Sınırın ötesinden, Merkez Krallık'tan gelen yolcuların anlattıkları pek iç açıcı değilmiş. Ormanın derinliklerinde bir huzursuzluk olduğu söyleniyor."

Kael gülümsedi, annesinin her zamanki evhamlarından biri olduğunu düşündü. "Ben o ormanı avucumun içi gibi bilirim anne. Hiçbir ağaç bana zarar vermez."

"Mesele ağaçlar değil evladım," dedi annesi, bakışlarını kaçırarak. Bir an için uzaklara, belki de yıllar önce terk ettiği o görkemli Doğu şehirlerine gitmiş gibiydi. "Mesele, bazen kaderin seni bulmak için ormanı bir bahane olarak kullanması. Baban da... o da ormanı çok severdi. Ama orman her zaman sadece huzur vermez."

Kael'in kaşığı havada asılı kaldı. Annesi babasından çok nadir bahsederdi. "Babam hakkında daha fazla bir şey anlatmayacak mısın?"

Annesi aniden öksürmeye başlayarak konuyu kesti ve ayağa kalktı. "Vakit geç oluyor Kael. Hadi, akşam karanlığına kalmadan dön."

Kael başını salladı. Annesi ona şifalı bitkileri küçük yaşta öğretmişti. Doğu Krallığı'ndan bu köye nasıl geldiğini pek anlatmazdı ama bilgisi sıradan değildi. Işık büyüsü kullanmazdı; yine de yaraları iyileştirebilir, ateşi düşürebilir, bedenin dengesini yeniden kurabilirdi.

Kahvaltıdan sonra Kael evden çıktı.

Orman, köyün hemen yanı başındaydı. Kael bu ormana çocukluğundan beri girerdi. Hangi patikanın nereye çıktığını, hangi ağacın gölgesinde hangi hayvanın yaşadığını bilirdi. Topladıkları bitkilerin çoğunu tanıyordu.

Ta ki onu görene kadar.

Mor bir kelebek, gözlerinin önünden süzülerek geçti.

Kael duraksadı. Bu rengi daha önce hiç görmemişti. Kelebek sanki bilerek yavaşlıyordu; Kael'in dikkatini çektiğini biliyormuş gibi. Farkına varmadan onu takip etmeye başladı.

Bir adım... sonra bir adım daha.

Ne zaman durduğunu anlayamadı. Ormanın her zamanki kısmını çoktan geride bırakmıştı. Ağaçlar burada daha uzundu. Dalları gökyüzünü kapatıyor, güneş ışığını neredeyse tamamen engelliyordu. Hava serinlemiş, sessizlik ağırlaşmıştı.

Kael durdu.

Bir ağaç kütüğünün yanında bir kız oturuyordu.

Kael'in yaşlarındaydı. Kulakları elf kulaklarını andırıyordu ama teni ve saçları, bildiği elflerden farklıydı. Yüzünde ve kollarında ay şeklinde dövmeler vardı. Gri saçları omuzlarına dökülüyor, kahverengi gözleri ürkekçe parlıyordu.

Kael hayatında ilk kez kendinden farklı bir ırkla karşılaşıyordu.

Ufak adımlarla yaklaştı, sonra durdu.

"Merhaba," dedi çekinerek. "Ben Kael."

Kız irkildi, geri çekildi. Kael bunu fark edince yerinde kaldı.

"Zarar vermek istemiyorum," dedi. "Sadece... ilk defa böyle kulakları olan birini görüyorum.

Kız bir süre sessiz kaldı. Ardından başını hafifçe eğdi.

"Benim adım Ashael," dedi kısık bir sesle. "Ben kara elfim."

Bu kelimeler Kael'in zihninde yankılandı. Kitaplarda okuduğu ama hiç görmediği bir halk...

Gün ilerledikçe konuştular. Kael köyünü anlattı, Ashael ise halkını. Kara elflerin göçebe yaşadığını, bedenlerini sınırlarının ötesine taşıyan kadim efsunlara sahip olduklarını öğrendi. Ay yükseldiğinde, Ashael'in dövmeleri soluk bir ışıkla parladı.

Zamanın nasıl geçtiğini fark etmediler.

Hava karardığında Kael ayağa kalktı.

"Ben her gün buraya geliyorum," dedi. "Annem için bitki topluyorum. Burası... buluşma yerimiz olsun mu?"

Ashael tereddüt etti, sonra başını salladı. Yüzünde küçük ama samimi bir gülümseme belirdi.

Kael eve döndüğünde annesi kapıda onu bekliyordu.

"Neden bu kadar geç kaldın?" diye sordu, sesi endişeliydi.

Kael olanları anlattı. Annesinin yüzündeki ifade bir anlığına değişti.

"Kara elf mi?" diye fısıldadı. "Bu ormanda..."

Sözünü yarım bıraktı.

O gece Kael uyuyamadı.

Günler haftaları kovaladı. Her gün ormanda buluştular. Oynadılar, gezdiler, sustular. Kael için dünya, o devrilmiş kütüğün etrafından ibaretti. Ashael, Kael'e Kara Elflerin bedenlerini birer gölgeye dönüştüren o hızlı efsunlarını gösteriyor; Kael ise ona köy hayatının basit ama sıcak hikayelerini anlatıyordu Birlikte geçirdikleri o uzun öğleden sonralardan birinde, ormanın en derin sessizliğine gömülmüşlerdi. Ashael, devrilmiş bir ağaç kütüğünün üzerine bağdaş kurmuş, ellerini toprağa doğru uzatmıştı. Kael ise merakla onu izliyordu.

"Sizin dünyanızda her şey çok gürültülü," dedi Ashael, gözlerini kapatarak. "Köyünüzdeki baltaların sesi, yanan odunların çıtırtısı... Bizim dünyamızda ise her şey fısıltıyla konuşur."

Kael şaşkınlıkla güldü. "Ağaçların konuştuğunu mu söylüyorsun?"

Ashael gözlerini açtı; kahverengi harelerinde yumuşak bir parıltı vardı. "Konuşmazlar, hissederler Kael. Bak," diyerek Kael'in elini tuttu ve avucunu nemli bir yosun tabakasının üzerine koydu. "Zihnini boşalt. Sadece damarlarında akan kanın sesini duyana kadar bekle."

Kael başta hiçbir şey hissetmedi, sadece soğuk ve nemli yosunları duyumsuyordu. Ancak Ashael'in parmakları onunkilere değdiği anda, vücudundan aşağı bir elektrik akımı geçti. Bir anlığına, sadece bir anlığına, toprağın derinliklerinden gelen ritmik bir çarpıntı duydu. Kalp atışı gibiydi ama daha derinden, daha kadimden geliyordu. Sanki ormanın ruhu, Kael'in içindeki o gizli, uykudaki karanlığa bir selam vermişti.

Kael ürpererek elini çekti. "Bu... bu çok tuhaftı. İçimde bir şeyin uyandığını hissettim."

Ashael merakla başını yana eğdi. "Normalde insanların bunu hissetmesi yıllarını alır, Kael. Sen... sen diğerlerine göre çok daha hızlı duyuyorsun."

O gün Kael ilk defa, annesinin ona anlattığı "sıradan insanlar" tanımına pek uymadığını fark etti. Ashael ise onun bu tuhaf, isimlendiremediği yanını sevmişti. İkisi de o an, bu farklılığın onları birleştiren bir köprü olduğunu sanıyordu;

Ta ki bir sabaha kadar,güneş her zamankinden daha soğuk doğmuştu.

Kael buluşma yerine geldiğinde orman her zamankinden daha sessizdi. Saatler geçti. Rüzgâr fısıldadı ama Ashael gelmedi. Bir gün... iki gün... bir hafta...

Endişe, Kael'in içine kök saldı.

Kael, buluşma yerinde saatlerce bekledi. Rüzgar fısıldıyor ama Ashael'in o hafif ayak sesleri bir türlü duyulmuyordu. Bir gün, iki gün, bir hafta... Genç adamın içindeki endişe, bir sarmaşık gibi ruhunu sarmaya başlamıştı."Başına bir şey gelmiş olabilir," diye düşündü En sonunda dayanamadı. Baltasını her zamankinden daha sıkı kavrayarak, köylülerin "Gidilmez" dediği, ağaçların gökyüzünü tamamen yuttuğu o karanlık derinliklere daldı.Gece yarısı çöktüğünde, orman tanıdığı o yer değildi artık. Havada soğuk bir sessizlik vardı. Birden, etrafını mor ışık hüzmeleri sardı. Gözle takip edilemeyecek kadar hızlı karaltılar, çevresinde bir ölüm çemberi çiziyordu. Kael, yere çömelip baltasını savurmaya hazırlandığı anda, karanlığın içinden onlarca çift parlayan kahverengi göz belirdi. Bunlar, bedenlerinden güç süzülen Kara Elf savaşçılarıydı.

"Söyle bakalım insan," dedi içlerinden biri, sesi bir kılıç kadar keskin ve soğuktu. "Ölümü bu kadar çok arzulamanın sebebi ne?"

Kael titreyen ama kararlı bir sesle cevap verdi:

"Ben Ashael'i arıyorum. O benim arkadaşım."

Savaşçılar donakaldı.

Ashael... reislerinin kızıydı.

bu isim, savaşçıların arasında bir şok dalgası yarattı. Bir insanın, kabile reisinin kızının adını bu kadar fütursuzca anması imkansızdı.

Savaşçılar Kael'i yakalayıp kabilenin kalbine götürdüler. Kara Elf Reisi Vaelthar'ın huzuruna çıkarıldığında, Kael o baskıcı aurayı iliklerine kadar hissetti.Vaelthar, bakışlarıyla bir insanın iradesini kırabilecek kadar güçlü bir auraya sahipti Reisin yanında duran Kraliçe Lunarya'nın bakışları ise sessizce ruhunu tartıyordu.

"Kızımız," dedi Vaelthar, sesi gök gürültüsü gibi yankılanıyordu. "Gerçekten bir insan evladıyla mı vakit geçirdi?"

Ashael odaya girdiğinde gözleri Kael'i buldu.

İkisi için de o an, dünyanın durduğu andı. Ancak Kara Elf kanunları sertti. Bir insanın kabilenin yerini bilmesi, köle tacirleri ve krallık orduları için bir davetiye demekti

Meclis, Kael'in hafızasının silinmesini önerdi. Bu büyünün bedeli ağırdı; kişi kim olduğunu bile unutuyordu.

"Yalvarırım baba, yapma!" diye haykırdı Ashael. "O bana zarar vermedi, o benim tek arkadaşım!"

Kraliçe Lunarya, Kael'in içindeki aurayı süzdü. Bu çocukta kötülerin o kara, yapışkan enerjisi yoktu; aksine, henüz uyanmamış ama devasa bir gücün kararsız kıpırtıları vardı. Kraliçenin müdahalesiyle Kael'in canı ve hafızası bağışlandı ancak bedeli ağırdı: Bir daha asla görüşmeyeceklerdi.

Veda vakti geldiğinde Ashael, parmağındaki gümüş rengi, üzerinde kadim bir ay mührü olan yüzüğü çıkarıp Kael'in avucuna bıraktı. "Bu büyükannemden hatıra," dedi hıçkırarak. "Bunu taşıdığın sürece, nerede olursan ol benim arkadaşımsın. Asla unutma."

Kael, kraliçenin efsunuyla bir göz kırpışı kadar kısa sürede köyünün girişine bırakıldı. Dizlerinin üzerine çöktüğünde dünya hala dönüyor gibiydi; ormanın o derin, mistik kokusu hala ciğerlerindeydi. Eve kadar zar zor yürüdü. Kapıyı açtığında karşısında endişeden bitap düşmüş annesini buldu.

Kael yaşadıklarını, Ashael'i, kabile reisini ve o yasak dostluğu bir solukta anlattı. Anlatırken sesi titriyor, avucundaki gümüş yüzüğü sımsıkı tutuyordu. Annesi, oğlunun bu darmadağın halini görünce hiçbir şey sormadı, sadece onu göğsüne bastırdı.

"Geçti oğlum," dedi annesi yumuşak bir sesle. "Şanslıymışsın ki sağ salim yanındasın. Şimdi sadece uyu ve dinlen. Bunları bir süre düşünme."

Annesi Kael'i yatağına yatırıp odadan çıktığında, yüzündeki yumuşak ifade yerini derin bir endişeye bıraktı. Pencereden dışarı, Kara Elflerin saklandığı o karanlık ormana doğru baktı. Kendi kendine mırıldandı:

"Bir Kara Elf kabilesi... Hem de bu kadar yakınımızda. Kael, senin o melez kanın uyanmaya başlarken, kaderin seni tam da kaçtığım dünyanın içine çekiyor. Tanrılar bizi korusun, çünkü ben seni sonsuza kadar bu köyde saklayamam."

Kael ise odasında, yastığının altında sakladığı ay mühürlü yüzüğe dokunarak uykuya daldı. O gece rüyasında ilk kez, sırtında henüz filizlenmemiş ama ağırlığı ruhunu ezen altı tane siyah gölge gördü.

BÖLÜM:2 KÜL ve KAN:

Güneş, köyün üzerindeki sis perdesini henüz dağıtmamıştı. Kael, mutfak masasında oturmuş, önündeki çorbayı dalgınca karıştırıyordu. Kaşığı her çevirişinde, dün gece Ashael ile yaşadığı o tuhaf anlar, sanki çorbanın buharı arasından ona bakıyordu.

Annesi, ocağın yanındaki şifalı otları düzenlerken oğlunun bu alışılmadık sessizliğini fark etti. Titreyen elleriyle bir kase daha otu kenara bırakıp Kael'e döndü. Bakışları, oğlunun sol elindeki ay yüzüğüne kaydı.

"Hala oradasın, değil mi?" dedi annesi, sesi sabah rüzgarı kadar yumuşaktı. "Bedenen burdasın ama zihnin dün yaşadığın o olayın içinde hapsolmuş.

Kael irkilerek annesine baktı. "Sadece... anlam veremiyorum anne. Ashael, o kelebek... Sanki her şey bir planın parçasıymış gibi hissettiriyor.

Annesi derin bir iç çekti, gözlerinde tarif edilemez bir hüzün belirdi. "Bazen hayat, biz hazır olmadan kapımızı çalar Kael. Ama bugün zihnini temizlemelisin. Orman, dalgın bir avcıyı sevmez.

Kael başıyla onaylayıp ayağa kalktı. Baltasını omzuna atarken annesinin uyarısını kulak ardı etmeye çalıştı ama içindeki o huzursuzluk geçmiyordu.

Ormanın derinliklerine daldığında, hava her zamankinden daha ağır geliyordu. Baltasını sert bir kütüğe indirdi; ancak vuruşu isabetsizdi, balta oduna hafifçe sürtünüp elinden kaydı. Kael durdu, nefes nefese kalmıştı. Sol parmağındaki ay yüzüğüne baktı. Gümüş parıltısı, ormanın koyu yeşilliği ve sabahın loş ışığı altında sanki bir uyarı sinyali gibi ritmik bir şekilde ışıldıyordu.

"Odaklanmalısın," diye mırıldandı kendi kendine. Ama tam o sırada, rüzgarın taşıdığı o ilk acı koku burnuna çarptı.Ciğerlerine çektiği o temiz orman havasının yerini, çürümüş yapraklar ve sanki büyüyle kavrulmuş sülfürün boğucu ağırlığı aldı. Kuşlar büyük bir gürültüyle ormandan kaçıyordu.

Kael kafasını yukarı kaldırdığında, köyün olduğu taraftan gökyüzüne doğru yükselen siyah duman sütunlarını gördü.

"Annem!" diye haykırdı, sesi ormanın derinliklerinde yankılandı ama cevap veren tek şey kaçışan kuşların kanat çırpışlarıydı.

Baltasını daha sıkı kavradı ve bacaklarındaki tüm gücü kullanarak köye doğru koşmaya başladı. Dalları kırıyor, dikenli çalıların arasından dikkatsizce geçiyordu; yüzündeki küçük çizikleri hissetmiyordu bile. Köyün girişine vardığında gördüğü manzara, rüyalarından bile daha karanlıktı.

Köyün o huzurlu meydanı tam bir savaş alanına dönmüştü. Normalde ormanın en kuytu köşelerinde yaşayan Kızıl Gölge Kurtları, birer canavara dönüşmüş gibi her şeye saldırıyordu. Kael, bir tanesiyle göz göze geldiğinde donup kaldı. Kurtların gözleri kıpkırmızı parlıyordu ve boyunlarındaki o tuhaf, kan rengi rünler havayı bile bozuyordu. Normalde karşılaştığı kurtlardan çok daha iri ve vahşiydiler. Kael, içgüdüsel bir refleksle üzerine atlayan ilk kurda elindeki ağır odun baltasını savurdu. On dört yaşında olmasına rağmen yıllardır odun kırmanın verdiği o ham kuvvet, baltanın kurdun kafasına ağır bir darbe indirmesini sağladı. Yaratık acı bir iniltiyle yere yığılırken, Kael etrafındaki kaosu dehşetle izledi. İnsanlar çığlık çığlığa koşuyor, bazıları yerlerde yaralı yatıyordu.

"Kurt, yaşlı bir köylünün boğazına dişlerini geçirmek üzereydi. Kael son sürat oraya atıldı: 'Hana gidin! Kendinizi kurtarın!'"

Kael'in zihni korkuyla uyuşmuştu ama bedeni durmuyordu. Ne bir stratejisi vardı ne de ne yapacağına dair bir fikri; sadece o an orada yardıma muhtaç birini gördüğünde,Baltasını savururken aslında bir savaşçı gibi değil, sevdiklerini kaybetmekten ölesiye korkan bir çocuk gibi hareket ediyordu."

Hana!" diye tekrar bağırdı. Eli ayağı tutmayan birkaç yaşlıyı ve ağlayan iki çocuğu kollarından tutup Ulu Çınar Hanı'nın ağır meşe kapılarına doğru yönlendirdi.

Ancak bir anlık sessizlikte kalbi duracak gibi oldu. Herkesi kurtarmaya çalışırken kendi evini, annesini unutmuştu. "Anne!" diye fısıldadı. Kalabalığı hanın güvenli duvarları ardına ittikten sonra, kurtların ve alevlerin arasından sıyrılıp kendi evine doğru depar attı.

Kael, nefes nefese yokuşu tırmanırken kalbi boğazında atıyordu. Ancak evin bahçe kapısına vardığında adımları yavaşladı, gördüğü manzara karşısında buz kesti. Köyün merkezi alevler içinde bir cehennemken, kendi evi tuhaf bir sükunetin içindeydi.

Evin etrafındaki hava, sanki suyun altındaymış gibi hafifçe dalgalanıyor, belli belirsiz yeşil bir hare saçıyordu. En korkutucu olan ise Kızıl Gölge Kurtları'ydı. Birkaç tanesi evin hemen sınırında durmuştu; ama saldırmıyorlardı. Sanki görünmez bir camın arkasındaki avlarına bakıyormuş gibi, başlarını yana eğmiş, o parlayan kırmızı gözleriyle evi ve içindeki hayatı sadece sessizce izliyorlardı. Pençelerini o sınırdan içeri uzatmaya bile cesaret edemiyorlar, sanki orada onları durduran fiziksel bir güçten ziyade, kadim bir korku varmış gibi kıpırdamadan bekliyorlardı.

Kael, kurtların o ürpertici bakışları arasından geçip kapıya daldı. "Anne!"

Annesi , salonun ortasında duruyordu. Yüzü her zamankinden daha solgun, nefesi ise daha düzensizdi. Elleri hafifçe havada, sanki görünmez ipleri tutuyormuş gibi titriyordu. Kael'i gördüğünde derin bir nefes aldı ama kollarını indirmedi.

annesinin bakışları oğlunun üzerine kilitlendi; başından aşağı süzülen islere, kıyafetindeki yırtıklara ve elindeki kanlı baltaya baktı.

O an, kollarındaki o gerginlik bir anlığına gevşer gibi oldu. Gözlerinden yaşlar süzülürken derin, titrek bir nefes aldı. Oğlunun sapasağlam karşısında durduğunu görmek, o an için dışarıdaki tüm kıyameti unutturmuş, yüreğine su serpmişti. "Kael... Tanrılara şükürler olsun," dedi

Kael hemen annesinin yanına koştu. "Anne, sen iyi misin? Bu ev... dışarıdaki kurtlar buraya yaklaşamıyor bile!"

Annesi zoraki bir gülümsemeyle oğlunun yüzünü ellerinin arasına aldı. "Burada güvendesin oğlum. Bu bariyer... ben nefes aldığım sürece seni korur. Ama sakın, sakın dışarı çıkma. Doğu Krallığı yardıma gelene kadar elimizden bir şey gelmez."

Kael, annesinin yorgun ellerini tuttu ama gözleri dışarıdaki dumanlara takılmıştı. "Yapamam anne. Ulu Çınar Hanı'na taşıdığım o çocuklar, o yaşlılar... Onların böyle bir kalkanı yok. Eğer ben burada saklanırsam, hepsi ölecek."

Annesi, Kael'in gözlerindeki o kararlılığı görünce onu eve kapatamayacağını anladı. Derin bir iç çekti, oğlunun sağ elini sıkıca kavradı. "Eğer gideceksen, korumasız gidemezsin," dedi sesi titreyerek.

Annesi fısıltıyla eski bir dilde kelimeler mırıldanırken, Kael'in elinde yeşil, parlak bir ışık hüzmesi belirdi. Işık yavaş yavaş Kael'in avucunun içine karmaşık bir rün deseni olarak işlendi. Kael elindeki o ani sıcaklığı ve zonklamayı hissedebiliyordu.

"Oğlum, bu efsunu seni kurtlara karşı koruması için eline işliyorum," dedi annesi, Kael'in gözlerinin içine bakarak. Sesi her zamankinden daha ciddiydi. "Ama dinle beni; bu rün seni ölümsüz yapmaz. Bir sınırı var. Darbeleri sönümler, pençelerin tenini kesmesini engeller ama sınırsız bir gücü yok. Gücünü boşa harcama, kendine dikkat et ve hayatını asla gereksiz yere tehlikeye atma. Sen akıllı bir çocuksun, dediklerimi unutma!"

Kael, elindeki o parlayan desene baktı. Annesinin bu kadar ciddi bir uyarı yapması onu ürpertmişti ama köyde ölenleri düşündükçe duramazdı. Annesine son bir kez sıkıca sarıldı. "Söz veriyorum anne, dikkatli olacağım."

Baltasını tekrar kavradı ve kapıdan dışarı, o sessizce bekleyen Kızıl Gölge Kurtları'nın arasına doğru koşmaya başladı. Merkeze yaklaştığında ortalık hala kaos içindeydi. Bir kurt hızla Kael'in üzerine atıldı; Kael savunma yapmaya fırsat bulamadan kurdun pençesi omzuna çarptı. Normalde derisini parçalaması gereken o darbe, tam temas ettiği anda yeşil bir parıltıyla engellendi. Kael, rünün korumasını bizzat hissetmişti.

"İşe yarıyor..." diye mırıldandı. Ama annesinin "sınırı var" sözü aklına gelince durmadı, önüne çıkan kurtları birer birer yere sererek yardıma muhtaç insanları Ulu Çınar Hanı'na taşımaya devam etti.

Kael, merkeze vardığında rünün gücünü her hücresinde hissediyordu. Üzerine doğru koşan kurtları birer birer yere sererken, rün sayesinde aldığı darbeler sanki bir kalkanın üzerinden kayıp gidiyordu. Bir an için aklından, "Keşke köydeki herkese bu rünü çizsek, o zaman kimse ölmek zorunda kalmazdı," diye geçirdi. Ama hemen ardından hasta annesinin bitkin halini hatırladı; annesi herkesi tek tek efsunlayacak durumda değildi. "Keşke annemden bu büyüyü daha önce öğrenseydim," diye düşündü ama isyan etmek için artık çok geçti.

Olabildiğince çok kişiyi kurtarıp hanın kapılarına ulaştırdığı sırada, meydanda derin bir Uluma yankılandı. Diğer kurtlar birer birer kenara çekilirken, Kael'in önüne normalden çok daha büyük ve bakışları zeka dolu bir kurt çıktı. Bu, sürünün lideri, Alfa Kızıl Gölge Kurdu idi.

Kael, karşısındakinin dengi olmadığını ilk bakışta anladı. Alfa, sadece pençeleriyle değil, etrafına yaydığı o baskıcı kırmızı enerjiyle de korkutucuydu. Annesinin, "Hayatını tehlikeye atma," sözleri kulaklarında yankılandı. Kael, nefes nefese kalmıştı ve rünün yeşil parıltısı hafifçe titremeye başlamıştı.

Arkasını dönüp can havliyle koşmaya başladı. Ancak kaosun ortasında ayağı yerdeki bir enkaza takıldı ve sertçe yere kapaklandı. Üzerine doğru atılan diğer kurtlardan son bir hamleyle sıyrılıp ayağa kalktı, koşmaya devam etti ama Alfa çoktan mesafeyi kapatmıştı.

Kael tam bir köşeyi dönecekken Alfa'nın devasa gölgesi üzerine çöktü. Kurt, havada asılı kalmış gibi göründüğü o salise içinde pençesini savurdu. Kael kendini korumak için elini siper etti ama darbe o kadar şiddetliydi ki, annesinin rünü Alfa'nın bu muazzam saldırısını önleyemedi. Yeşil ışık bir cam gibi çatlayarak söndü ve Kael aldığı darbenin etkisiyle savrularak yere yığıldı.

Alfa, son darbeyi indirmek için üzerine atılmak üzereyken; havayı keskin bir metal sesi ve at kişnemeleri yardı.

"Dayan küçük adam!"

Komutan Alaric, atının üzerinde bir fırtına gibi meydana daldı. Kael'in üzerine doğru havada süzülen Alfa'yı gördüğü an, gümüş işlemeli kılıcını öyle bir güçle savurdu ki, devasa kurt tek bir hamleyle ikiye bölündü. Doğu Krallığı'nın o meşhur savaşçı ekibi, tıpkı bir sel gibi meydana yayılarak kalan yaratıkları dizginlemeye başladı.

Ortalık biraz daha dindiğinde, Doğu Krallığı'ndan gelen ekip yaratık saldırısını tamamen dizginlemişti. Krallığın şifacıları hemen yaralılarla ilgilenmeye başladı. Doğu Krallığı, diğerlerine göre simya ve tıpta çok daha ileriydi; şifacıları en ağır yaraları bile dindirecek şekilde eğitilmişti.

Alaric, şifacılardan birine yerde yatan Kael'i işaret ederek, "Hemen bu çocukla ilgilenin!" diye emretti.

Kael, acıyla yerinden doğrulurken şifacının elini hafifçe itti. "Ben iyiyim," dedi sesi titreyerek. "Lütfen, benden daha kötü durumda olanlar var. Onlara yardım edin."

Komutan Alaric, bu cevap karşısında duraksadı. Karşısındaki 14 yaşındaki çocuğun bu yufka yürekliliği ve cesareti onu etkilemişti. Kael'in yanında duran, üzeri kurt kanıyla kaplı paslı odun baltasını gördüğünde hafifçe gülümsedi ama gözlerinde büyük bir ciddiyet vardı.

"Bu basit baltayla mı o sürüyle tek başına mücadele ettin küçük adam?" diye sordu Alaric.

Kael, kanlı baltasına ve titreyen ellerine baktı. O an içini tarif edilemez bir çaresizlik kapladı. Doğu Krallığı'nın savaşçıları gelmeseydi orada öleceğini ve kimseyi kurtaramayacağını biliyordu. "Keşke daha güçlü olsaydım," diye düşündü. "O zaman daha çok komşumu, daha çok arkadaşımı kurtarabilirdim."

Kael, Alaric'in sorusuna cevap veremeden yorgun adımlarla eve doğru yola koyuldu. Arkasında ise Komutan Alaric ve ekibi, etkisiz hale getirilen kurtların boyunlarındaki o tuhaf rünleri inceliyordu. Daha önce hiç görmedikleri bu desenler, saldırının tesadüf olmadığını, birinin bu yaratıkları bilinçli olarak köye sürdüğünü kanıtlıyordu. Komutan, "Bunu hemen merkeze bildirmeliyiz," diyerek sabaha karşı yola çıkmak üzere emirlerini verdi.

savaşçıları gelmeseydi hiçbir şansım yoktu. Lütfen bana büyü öğret. Hiç yoktan koruyucu efsunları öğrenmeliyim ki bir daha kimse gözlerimin önünde ölmesin..."Kael, eve vardığında annesi Ashael onu eşikte bekliyordu. Oğlunun kanlı baltasını, parçalanmış kıyafetlerini ve yüzündeki o derin çaresizliği gördüğünde hiçbir şey sormadı; sadece kollarını açtı. Kael, annesinin omzuna yaslandığında tüm o dik duruşu bir anda yerle bir oldu.

"Anne, hiçbir şey yapamadım," dedi sesi titreyerek. "O Alfa... rünün bile koruyamadığı kadar güçlüydü. Doğu Krallığı askerleri gelmeseydi şu an burada olamazdım. İnsanlar gözlerimin önünde can verdi ve ben sadece izledim."

Kael başını kaldırıp annesinin gözlerinin içine baktı. Bakışlarında daha önce hiç olmayan, yakıcı bir arzu vardı. "Lütfen anne... Bana büyü öğret. Hiç yoktan koruyucu efsunları, şifayı öğret. Kendimi ve başkalarını korumak istiyorum. Bir daha böyle çaresiz kalmak istemiyorum!"

Annesi Ashael'in yüzünde derin bir hüzün belirdi. Elini Kael'in yanağına koydu, parmakları oğlunun yüzündeki isleri sildi. Bir süre sessiz kaldı; sanki içindeki bir fırtınayla mücadele ediyordu. Annesi derin bir nefes alarak doğruldu. Bakışları yumuşadı ama sesinde ilk kez bir eğitmenin kararlılığı vardı.

"Büyü öğretmek, sadece eline bir güç vermek değildir Kael," dedi annesi, oğlunun elini sıkıca tutarak. "Bu, dünyanın görünmeyen yüklerini de sırtına almaktır. Doğanın dengesiyle oynamaya başladığında, artık hiçbir şey eskisi gibi gelmeyecek sana. Eğer buna gerçekten hazırsan... Yarın şafak vakti ilk dersine başlayacağız. Ama unutma; büyü sadece korumak için değil, anlamak içindir."

Kael, annesinin elini aynı sıkılıkla geri tuttu. "Hazırım anne. Sadece odun keserek ve bekleyerek birilerini koruyamam. Anlamaya da, öğrenmeye de hazırım."

Annesi hafifçe gülümsedi ama bu hüzünlü bir gülümsemeydi. O halde şimdi biraz soluklanalım oğlum," dedi annesi

Dışarıda, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Komutan Alaric ve askerleri, topladıkları rünlü kanıtlarla birlikte Doğu Krallığı'na doğru yola çıkarken, köyün üzerindeki dumanlar yavaş yavaş dağılıyordu. Köy sessizdi ama Kael'in zihninde fırtınalar kopuyordu. Annesinin o tozlu rafların arkasından çıkaracağı sırlar ve eline işleyeceği ilk gerçek efsun için sabırsızlanıyordu.

BÖLÜM:3 İRADENİN KIVILCIMI:

Kael, vücudundaki her kemiğin sızladığı zorlu bir günün ardından, sabahın ilk ışıklarıyla gözlerini açtı Yaraları hala taze bir acıyla kendini hatırlatıyordu Şafak, köyün üzerine yavaşça çökerken, gece boyunca sönmeyen dumanın arasında soluk bir altın rengi yayılıyordu. Yanmış kirişlerin ve ıslak külün kokusu hâlâ havadaydı. Ama o acının içinden geçen başka bir şey vardı.
Sıcak.
Yumuşak.

Mutfaktan gelen bitki çayının kokusu. o tanıdık ve huzur verici taze çay kokusu, zihnindeki kara bulutları dağıtmaya yetti. Bu koku, ona her zaman güvende olduğunu hissettirirdi.

Kael yavaşça doğruldu. Kapının aralığından süzülen ışıkta Nerya'yı gördü. İnce omuzları yorgunluktan biraz çökmüş olsa da hareketleri hâlâ sakindi; fincanlara çay dolduruyor, dün gece kırılan bir tabağın parçalarını dikkatle bir kenara ayırıyordu.

Nerya, oğluna bakıp şefkatle gülümsedi. "Günaydın oğlum, bakıyorum da erkencisin. Otur hadi, çayın acılarını biraz olsun dindirecektir."

"Günaydın anne," dedi Kael, masaya çökerken. Bir yandan sızlayan kolunu ovuyor, bir yandan da annesinin her hareketini dikkatle izliyordu.

Masaya oturduğunda Nerya önüne sıcak bir kupa bıraktı.
"İç. Bedenin hâlâ kendini onarıyor."

Kael kupayı iki eliyle sardı. Sıcaklık avuçlarına yayıldı.
"Anne... bugün başlayacağız, değil mi?"

Nerya, yanındaki sandalyeyi çekip oturdu. Bakışları derinleşmişti. "Büyü sadece basit bir güç aracı değildir Kael; o, ruhun dış dünyaya bir yansımasıdır. Acele etme, çünkü temeli sağlam olmayan her yapı yıkılmaya mahkumdur. Sana önce büyü dünyasının nasıl işlediğini anlatmama izin ver."

Nerya, masanın üzerine parmağıyla hayali daireler çizerek anlatmaya başladı: "Dünyamızda büyü gücü halkalarla ölçülür. Bir insanın ulaşabileceği en yüksek mertebe 10 halkadır. Bugün yaşayan 10 halkalı bir büyücü bildiğim kadarıyla yok, ama eski kayıtlar ve efsaneler, krallığı devasa bir felaketten kurtaran on halkalı bir kahramandan bahseder. Halk arasında bu artık bir masal gibi anlatılır."

Duraksadı ve devam etti: "Büyü türleri ise; Elementel, Işık, Karanlık ve Özel Sınıf olarak ayrılır. Biz insanlar çoğunlukla doğadaki elementleri kontrol ederiz. Işık büyüsü ise çok nadirdir; sadece merkez krallıklardaki bazı soylu aristokrat ailelerin çocuklarında veya yüksek mertebeli din adamlarında görülür. Fakat hangi tür olursa olsun, büyü yapabilmenin tek ve mutlak yolu önce vücudundaki Mana'ya hükmetmeyi öğrenmektir."

Nerya içeri odaya gidip eski, işlemeli bir sandığa doğru yöneldi Eski kilidi açarken tahta içten ince bir çıtırtıyla inledi İçinden kadife kaplı küçük bir kutu çıkardı. Kutuyu açtığında, içinde pürüzsüz, cam gibi bir küre vardı. İçinde sanki puslu bir sis dolaşıyordu.

Küreyi masaya, Kael'in önüne bıraktı.

Kael merakla eğildi.

"Bu... nedir?"

"Bu, bir müridin hangi büyü türüne yatkın olduğunu gösteren bir test küresidir oğlum. Örnek olarak sana göstereyim." Nerya elini yavaşça kürenin üzerine yerleştirdi.

O anda. Kürenin içinden yükselen parlak yeşil bir ışık, saniyeler içinde tüm evi kapladı. Odanın havası bir anda değişmişti; sanki duvarlar yok olmuş, evin içinde binlerce çiçek aynı anda açmış gibi taze, dingin ve ferah bir koku yayıldı. Kael, annesinin bu yeşil enerjisinin içinde kendini hiç olmadığı kadar huzurlu hissetti. Ortamdaki sakinlik ruhuna işliyordu.

"Gördüğün üzere Kael, benim büyü türüm doğa temelli olan toprak büyüsünün özel bir sınıfıdır. Elfler de buna benzer bir güç kullanır ancak onlar bizim gibi büyü yapmazlar; onlar doğanın bizzat kendisini duyabilir ve hissedebilirler. Bizimkisi ise daha çok formüllere ve çalışmaya dayalıdır."

Nerya elini çekti ve yeşil ışık yavaşça sönerek kürenin içine geri döndü. "Şimdi sıra sende. Elini kürenin üzerine koy ve içindeki manayı serbest bırak."

Kael,yutkundu ve büyük bir heyecanla elini serin kristale değdirdi. O anda, evin içini saran o narin yeşil ışık aniden yön değiştirdi. Kürenin içinden fışkıran enerji mor ve siyah renklere bürünerek tüm evi bir sarmaşık gibi sardı. Gökyüzü bir anda geceye dönmüş, odaya kasvetli bir ağırlık çökmüştü. Sabah neşeyle cıvıldayan kuşların sesi kesilmiş, yerini dışarıdaki kargaların rahatsız edici bağırtıları almıştı.

Nerya, büyük bir panikle Kael'in elini küreden çekti. Işıklar kayboldu ama Kael şaşkınlık içindeydi. "Anne ne oldu? Benim büyüm neden seninki gibi yeşil değil? Yoksa bende o mana dediğin şeyden yok mu?"

Nerya'nın yüzü bir anlığına soldu. Küreye baktığında o karanlığın etrafında küçük, inatçı ateş parçacıklarının filizlendiğini fark etmişti. Kael'e karanlık büyüden bahsetmek istemedi, onu korkutmaktan ya da başına gelecekleri bilmesinden çekindi. "Hayır oğlum,""Yatkınlığın..." sesini titretmemeye çalışarak yalan söyledi. "Ateş, Kael. Çok yoğun ve ham bir ateş gücün var."

Az önce gördüğün o renklerin yoğunluğu senin ateşinin gücünden kaynaklanıyor."

Kael bu haberi duyunca yerinden sıçradı. "Yani ben de büyü öğrenebilirim, değil mi?"

"Evet oğlum, öğrenebilirsin. Ama önce vücudunda akan manayı hissetmelisin. Büyünün temeli budur; onu ne kadar iyi kontrol edebilirsek, o kadar ileri gideriz." Nerya, Kael'in avuç içine kalemle küçük bir nokta çizdi. "Bunu aklında tut. Şimdi gözlerini kapat ve tüm vücudunda akan enerjinin bu noktada toplandığını hayal et." Zorlama, sadece yönlendir."

Kael gözlerini kapattı Önce sadece karanlık vardı. Sonra bir kıvılcım hissetti. Göğsünden koluna doğru akan, erimiş metal gibi sıcak bir enerji.. Annesinin dediği gibi, bedenindeki tüm o sıcaklığın avuç içindeki noktaya doğru bir nehir gibi aktığını düşündü. elinde bir ısınma hissetti. Gözlerini açtığında, avucunun üzerinde küçük, titrek bir ateş topu yanıyordu. 1. Halkalı basit bir ateş büyüsünü ilk denemesinde başarmıştı.

Nerya bu hıza şaşırmıştı ama belli etmedi. O, babasının oğlu... Tabii ki hızlı kavrayacaktı, diye düşündü.

Sonraki birkaç gün boyunca Nerya ona Sözsüz Büyü sanatını öğretti. "Büyüler sözle yapıldığında çok daha yıkıcı olur," dedi annesi, "ama gerçek bir savaşta, hızlı bir el hareketi bin kelimeden daha değerlidir. Doğru kontrol edilirse, en basit büyü bile en keskin kılıçtan daha ölümcül olabilir."

. Kael, elinde mana toplayıp ateşe şekil vermeyi öğrenmek için saatlerce çalıştı. Annesi sürekli uyarıyordu: "Kontrol her şeydir Kael. Kontrolsüz güç hem sana hem çevrene zarar verir. Ve sakın mananı tamamen tüketme; manası biten bir büyücü bitkin düşer, bilincini kaybeder, hatta ölebilir."

Kael, başı dönene kadar pratik yaptı. Mananın sınırlı bir kaynak olduğunu acı yoldan öğrendi.

Kael bir hafta boyunca her gün ormana gidip kendine odunlardan hedefler yaptı. Artık ateş topları daha isabetliydi. Bir gün çalışırken aklına Ashael'in "ormanın sesi" dediği şey geldi. Yere çömeldi, ellerini toprağa koydu. Ashael'in hissetme öğüdüyle annesinin odaklanma dersini birleştirdi.

Gözlerini kapattığında, toprağın altındaki enerjiyi çok daha derinlerde hissetmeye başladı. Elindeki manayı toprakla bütünleştirip annesinin bahsettiği 2. Halkalı bir büyü olan Ateş Duvarını denedi. Kael gözlerini açtığı an, önünde yerden yukarı doğru kükreyerek yükselen devasa bir ateş sütunu gördü. Sıcaklık o kadar yoğundu ki, yukarıdaki ağaçların yaprakları bir anda kavruldu. Kael, ciğerleri yanıyormuş gibi hissederek yere yığıldı. Manası neredeyse tamamen bitmişti.

"Çok fazla..." diye hırıldadı, kalbi göğüs kafesini dövüyordu. "Kontrol etmem lazım... yoksa bu güç beni tüketecek."

gözlerini tekrar kapadı annesinin ona öğrettiği gibi zihnini boşaltıp manayı tekrardan toprağa doğru yönlendirmeyi denedi sonunda büyüyü iptal edebilmişti Yere yığıldığında nefes nefeseydi. "Kontrol..." diye mırıldandı. "Önce kontrolü öğrenmeliyim."

2.Halka, tahmin ettiğinden çok daha yıkıcıydı. "Daha dikkatli olmalıyım," Kael, bitkin bir halde yere otururken. "Önce temel büyüde tamamen ustalaşmadan bu kadar yüksek seviyelere kalkışmamalıyım." diye düşündü

Kael, sonraki bir haftayı bitkinlik ve keşif döngüsü içinde geçirdi. Hayalindeki o iyileştirme büyüsünü yapamıyordu ama ateşi her geçen gün daha keskin, daha hızlı ve daha itaatkar oluyordu

Eve her gün manası azaldığı için bitkin bir halde dönse de Kael mutluydu. Henüz o hayalindeki iyileştirme büyülerini yapamıyordu belki ama elindeki bu ateşle köyünü ve sevdiklerini koruyabileceğine olan inancı tamdı.

Öğleden sonra Kael, hem bacaklarını açmak hem de köydeki durumu görmek için dışarı çıktı. Köy merkezi savaş alanı gibiydi ama herkes el birliğiyle çalışıyordu.

Kael, köy merkezine indiğinde yıkıntılar arasında devasa cüssesiyle molozları tek başına kaldıran Boran'ı gördü. Boran, eski bir askerdi; emekli olduktan sonra köyün demirciliğini ve güvenliğini üstlenmişti. Kael'i görünce işini bıraktı, terini sildi ve ağır adımlarla yanına geldi.

"Kael! Dur bakayım orda," dedi sesi gök gürültüsü gibi gürleyerek. Kael yaklaştığında Boran, nasırlı ve devasa eliyle Kael'in omzuna öyle bir vurdu ki Kael sarsıldı. "Dün geceki o hamleni gördüm evlat. O yaratıkların ne olduğunu ben bilirim... Sen olmasan bugün bu köyden geriye sadece kemikler kalırdı. Muhafızlık yaptığım yıllarda senin kadar yürekli çok az genç gördüm." Boran'ın eşi o sırada arkadan gelip, dumanı tüten taze bir ekmeği Kael'e uzattı.

Yol boyunca başkaları da durdurdu onu. Bazıları teşekkür ediyor, bazıları ise çocuklarını koruduğu için minnetle elini sıkıyordu. Kael bu ilgiden biraz mahcup olsa da, içindeki koruma içgüdüsü daha da güçlendi.

.Kael, Boran'ın yanından ayrıldıktan sonra köyün kalbinin attığı yer olan Ulu Çınar Hanı'na doğru yürüdü. Hanın tabelası dün geceki rüzgarda yan yatmış, zincirleri her sallantıda acı bir gıcırtı çıkarıyordu. İçeri girdiğinde, yanık odun kokusuna karışmış yoğun bir maya ve baharat kokusu onu karşıladı.

Hanın sahibi, şişman ve her zaman terli olan Grog, tezgahın arkasında darmadağın olmuş rafları düzeltiyordu. Kael'i görünce elindeki bezi bıraktı ve içten bir gülümsemeyle seslendi:

"Vay vay vay! Bak hele kim gelmiş! Bizim dünün küçük çocuğu, bugünün koca yürekli delikanlısı!"

Hanın içindeki birkaç köylü başını çevirip Kael'e baktı. Köşede oturan yaşlı Sulu Göz Silas, elindeki ahşap kupayı havaya kaldırdı. "Grog! Bırak rafları da şu delikanlıya bir Kızıl Elma Özü doldur. Hesabı benden! Eğer dün gece o gölgelerin karşısında dikilip bizi uyandırmasaydı, şimdi hiçbirimiz burada helalinden bir şeyler içiyor olmazdık."

Grog, Kael'in yaşının küçüklüğünü bildiği için ona alkolsüz ama boğazı hafifçe yakan, dağ meyvelerinden yapılmış buz gibi bir içecek doldurdu. Kupayı Kael'in önüne, tahta masaya gürültüyle bıraktı.

Kael mahcup bir tavırla masaya oturdu. "Sadece yapmam gerekeni yaptım Silas amca," dedi sesi biraz çekingen çıkarak.

"Yapman gerekeni mi?" dedi Silas, masaya doğru hafifçe eğilerek. "Evlat, bizler çiftçiyiz, esnafız... Tehlike kapıya dayandığında çoğumuzun aklına gelen ilk şey kaçmaktır. Ama sen kaçmadın. Dün gece yaptığın şey bize sadece zaman kazandırmadı, bize kendimizi koruyabileceğimizi hatırlattı."

Kael, buz gibi elma özünden büyük bir yudum aldı. Boğazından geçen keskin ama tatlı sıvı, tüm günün yorgunluğunu bir anlığına sildi. Yine de handaki bu neşeli atmosferin içinde kendini bir yabancı gibi hissediyordu. Köylülerin ona minnetle bakması hoşuna gitse de, içten içe sadece şansının yaver gittiğini düşünüyordu. Üstelik vücudunda ilk kez hissettiği o garip sıcaklık ve her an bir şeyi yakacakmış gibi karıncalanan elleri, ona her şeyin artık eskisi gibi olmayacağını sessizce fısıldıyor gibiydi.

Tamamdır kanka, eve dönüş sahnesiyle 3. bölümü noktalıyoruz. Kael'in handaki o kafa karışıklığından sonra eve, güvenli limanına dönüşünü ve annesiyle olan o kısa, anlamlı diyaloğunu şu şekilde kurguladım:

Kael, hanın gürültülü ve dumanlı havasından çıkıp akşam serinliğine adım attığında derin bir nefes aldı. Gökyüzü yavaş yavaş kararıyor, yıldızlar tek tük belirmeye başlıyordu. Eve doğru yürürken avuç içindeki o karıncalanma hâlâ geçmemişti; sanki parmak uçlarında hapsedilmiş küçük bir fırtına taşıyor gibiydi.

Evin kapısını araladığında, Nerya'yı masanın başında, sönmeye yüz tutmuş bir mumun ışığında eski bir kitabı incelerken buldu. Kael'in girdiğini duyunca başını kaldırdı, yorgun ama dikkatli gözlerle oğlunu süzdü.

"Geç kaldın," dedi Nerya yumuşak bir sesle. "Köydekiler seni pek bırakmak istememiş anlaşılan."

Kael, annesinin karşısına oturdu. "Sadece teşekkür etmek istediler. Ama anne... bugün hissettiğim o şey... Ateş duvarını yaptığım an sanki ben kontrol etmiyordum da, o beni bir yere çekiyordu. Bu normal mi?"

Nerya elini uzatıp oğlunun masanın üzerindeki elini sıktı. Parmakları buz gibiydi ama Kael'in teninden yayılan o garip sıcaklığı hissedebiliyordu. "Güç, bazen sahibini denemek ister Kael. Henüz yolun çok başındasın. Bugün sadece bir kıvılcım çaktın ama o kıvılcımı bir meşaleye dönüştürecek olan senin iraden olacak. Şimdi dinlen, yarın daha fazlasına ihtiyacın olacak."

Kael başıyla onaylayıp odasına yöneldi. Yatağına uzandığında tavanı izlerken annesinin sözlerini düşünüyordu. "İradem..." diye mırıldandı.

Gözlerini kapattığında, ellerinde ve kollarında hapsedilmiş bir akarsu gibi dolanan o canlı sıcaklığı hâlâ hissediyordu; sanki kanı değil de saf enerji damarlarında yol alıyordu. Ancak günün tüm ağırlığı ve manasını son damlasına kadar kullanmanın getirdiği o derin bitkinlik sonunda galip geldi. Zihnindeki sorular yavaşça bulanıklaştı ve Kael, elindeki o dinmek bilmeyen tuhaf ısıya rağmen ağır bir uykuya teslim oldu.

BÖLÜM:4 KARANLIK GÜCÜN UYANIŞI:

Kael çalışmalarına ara vermeden devam ediyordu. Sabahları erkenden kalkıp ormanda odun topluyor, öğleden sonralarını ise annesinin öğrettiği tekniklerle manasını geliştirerek geçiriyordu. Aradan haftalar geçmişti ve Kael artık 2. halkalı bir büyücü olmuştu. Daha önce kontrol etmekte zorlandığı 2. halka ateş büyülerini artık ustalıkla yönetebiliyordu. Kontrol etmekte zorlandığı o yakıcı enerji, artık avucunun içinde uysal bir kor gibi duruyordu. Sadece Ateş Duvarı değil, artık odaklanmış bir patlama yaratan "Kızıl Küre" büyüsünde de ustalaşmıştı. Enerjiyi tek bir noktaya odakladığı farklı saldırı büyülerini de hafızasına kazımıştı.

Eve doğru dönerken, ormanın huzurlu sessizliğini bozan bir şey hissetti. Ensesindeki tüyler ürperdi; gölgelerin arasından bir çift gözün onu izlediği hissine kapılmıştı. Kael olduğu yerde durup arkasına döndüğünde, yaşlı bir meşe ağacının gölgesinden çıkan o karaltıyı gördü. Siyah, yırtık pırtık bir pelerine bürünmüş, yüzünü ise üzerinde gümüş işlemeler olan bir karga maskesiyle gizlemişti. Adamın etrafındaki hava sanki çürümüş gibi soğuk ve ağırdı.

Kael elini hemen belindeki baltasına atarak bağırdı: — Sen de kimsin?

Fark edildiğini anlayan pelerinli yabancı, hiç vakit kaybetmeden hızla ormanın derinliklerine doğru koşmaya başladı. Kael, annesinin gösterdiği basit efsunlarla bedenini hızlandırıp yabancının peşine düştü. Takip sürerken yabancı aniden durdu ve elini sertçe yere vurdu: — Yükselin, kanlı ayın hizmetkarları!

Bir anda topraktan Kael'in üzerine saldırması için iki tane kızıl gölge kurdu çağırdı. Kael şaşkınlıkla duraksadı. Bu, annesinin bahsettiği özel sınıf büyülerden biri olan "Çağırma Büyüsü"ydü. Ancak asıl şaşkınlığı kurtları gördüğünde yaşadı; kurtların boynundaki kırmızı rünler, köye saldıran o canavarlarla tıpatıp aynıydı. Kael'in sesi öfkeyle titredi: — Köyüme o yaratıkları sen saldırttın! CEVAP VER!

Yabancı konuşkan değildi, sadece üzerine daha fazla kurt çağırmaya devam ediyordu. Maskeli adam eliyle bir işaret yaptı ve kurtları Kael'in üzerine saldı. Kael, 2. halka büyüsü olan "Ateş Duvarı" ile üzerine gelen saldırıları savuşturdu. Kurtlar ateş duvarına çarpıp savrulurken Kael durmadı. Bazılarını baltasıyla, bazılarını ise 1. halka olmasına rağmen yoğun mana aktararak güçlendirdiği ateş saldırılarıyla öldürüyordu. Manasıyla ısıttığı baltasını bir kurtun kafasına savururken, diğerine odaklanmış bir ateş oku fırlattı. Yabancı, kurbanının basit bir köylü olmadığını anlayınca uçurum kenarına doğru kaçmaya devam etti. Kael ise içinden, "Eğer bu adam kaçarsa köy asla güvende olmayacak," diye geçirerek kovalamaya devam etti.

Ormanın doğusuna doğru süren kovalamaca, bir uçurumun kenarında son buldu. Yabancı çıkmaza girince durup arkasını döndü. Kael hemen önündeydi. — Sana son kez soruyorum; kurtları köye sen mi saldırttın!

Yabancı alaycı bir şekilde gülmeye başladı: — Ben saldırttıysam ne olmuş yani? Alt tarafı zavallı birkaç köylü... Benim kurtlarım tarafından öldürüldüklerine şükretmeliler!

Kael o an öfkeden deliye döndü. Etrafındaki hava titremeye, ayaklarının dibindeki çimenler sıcaktan kararmaya başladı. Kontrolsüz büyü ona zarar verebilirdi ama siniri dinmiyordu. Aniden ateşten bir çehre sardı Kael'i; sanki alevlerin kendisi bir zırh gibi bedenini kaplamıştı. Baltasını ateşle sarıp maskeli adama doğru öfkeyle koşmaya başladı.

Maskeli adam küçümseyici bir sırıtışla Kael'in karşısına bir Alfa Kurt çağırdı. Kael daha önce bir alfa tarafından neredeyse öldürülüyordu ama şu an durum çok farklıydı. Gözleri öfkeden kan çanağına dönen Kael, ateş sardığı baltasıyla üzerine koşan devasa kurdun bedenini tek hamlede ikiye böldü.

Maskeli yabancı tedirgin olmaya başlamıştı. — Nasıl olur? O benim en güçlü çağrılarımdandı! Bir velet bunu nasıl yapabilir? diye bağırdı. Geriye doğru sendeleyerek elindeki mor çağırma kristalini yere attı: — Bunu sen istedin velet. Çağırma Sanatı: Kimera!

Kael, 2. halka ateş büyüsü olan "Alev Patlaması" ile saldırdı. Ancak toz duman dağıldığında, Kimera'da tek bir çizik bile yoktu. Kael baltasını kavrayıp tüm gücüyle yaratığın boynuna salladı; fakat çelik, Kimera'nın derisine çarptığı an ikiye ayrıldı. Bu yaratık kurtlarla kıyaslanamazdı. Kimera saldırıya geçti; Kael ateşten bir bariyer yapsa da yaratığın tek bir yumruğu bariyeri parçalayıp Kael'i bir ağaca savurdu.

Kael kanlar içinde yere düştü. Görüşü bulanıklaşıyor, bilinci kapanıyordu; yabancının kahkahaları uzaktan yankılanıyordu. Tam o sırada etrafı siyah bir aura sarmaya başladı. Kargalar acı acı ötmeye başlamış, ortam tamamen kasvetli bir havaya bürünmüştü. Kael zorla içindeki karanlık büyüyü uyandırmıştı.

Yabancı korkuyla geri çekildi: — Bu da ne? Ne tür bir hile bu!

Kael'in bedeni yerden yukarı süzüldü. Sol kürek kemiğinden; simsiyah, parçalanmış ama ihtişamlı tek bir kanat çıktı. Gözlerini açtığında, o saf kahverengi bakışların yerini mor, transparan bir ışık almıştı. Kael artık kendi vücudunda bir yolcuydu; bedenini kadim bir öfke yönetiyordu. Artık ateşin yerini kapkaranlık bir güç almıştı. Kael, Kimera'ya küçümseyen bakışlarla baktı: — Zavallı yaratık. 2. Halka Karanlık Büyü: Mezar Dikenleri!

Yerden çıkan kapkara iğneler Kimera'yı saniyeler içinde delik deşik etti.

O sırada evde çamaşır asan Nerya, ormanın doğusundan göğe yükselen o uğursuz, kara havayı gördü. Elindeki sepeti dehşetle yere düşürüp "Kael!" diye haykırdı ve ormana doğru koşmaya başladı. Yaklaştıkça o kara büyünün baskısını yüreğinde hissediyordu.

Maskeli adam geri geri sürüklendi, topuğu uçurumun kenarındaki gevşek taşa takıldı. Kaçacak yönü kalmadığını fark ettiğinde nefesi düzensizleşti; omuzları çöktü, sesi artık tehditkâr değil, kırık bir fısıltı gibiydi.

Kael, yabancıya doğru yürürken adam korkuyla yalvarıyordu: — Dur! Sadece şakalaşıyordum, gerçekten zarar vermek istemedim! Lütfen canımı bağışla!

Kael elini kaldırdı, sesi iki farklı ruhun aynı anda konuşması gibi yankılanıyordu: — Günahların bedeli ruhunla ödenir. Benden merhamet bekleme.

Tam o sırada yasak bir kelime fısıldamaya başladı: — Ruhun sönene dek, karanlık seni...

— KAEL! DUR!

Annesinin çığlığı ormanda yankılandı. Nerya, yüzü korkudan kireç gibi olmuş bir halde ormandan fırladı. Kael mor parlayan gözleriyle annesine dönüp: — Günahkarlar bedelini ödemeli, dedi.

Nerya, oğlunun bilincinin yerinde olmadığını anlayınca hemen 5. halkalı bir bariyer ile onu sarmaya çalıştı; ancak Kael tek bir el hareketiyle bariyeri paramparça etti. Nerya, onu zapt etmenin ne kadar zor olduğunu anlayınca son çare olan mühür büyüsüne başvurdu: — 6. Halka Mühür: Kadim Ruhun Prangaları! Karanlığı sarmala ve ışığa döndür!

maskeli yabancı bu anı fırsat bilip çağırma büyüsü ile çağırdığı kurdun üstüne atlayıp ormandan uzaklaştı

annesi maskeli yabancıyı bir yandan durdurmak istiyordu ama hem oğlunu mühürle tutup hemde maskeli yabancıya saldıramazdı oğlu onun için daha öncelikliydi

Topraktan fırlayan yeşil zincirler Kael'i sardı. Kael bu zincirleri kırmaya çalışsa da annesi üzerine bir de "Sakinleştirici Sis" ekleyince o siyah aura yavaş yavaş dağıldı. Tek kanat yok oldu ve Kael baygın halde annesinin kollarına düştü.

Gözlerini açtığında güneş batıyordu. Başını annesinin dizlerine koymuştu. Nerya oğlunun saçını okşuyordu. Kael bir anda panikle yerinden fırladı: — Anne! Yabancı! Köye saldıran adamı buldum! diye bağırırken etrafındaki dinginliği fark edip duraksadı. Hafızası bulanıktı. — Anne... Kimera'yı sen mi yendin?

Nerya, karanlık büyüden bahsetmek istemediği için: — Evet oğlum, dedi. Sesleri duyup geldim ve yaratığı yendim ama adam kaçtı.

Kael üzgünce: — Elimizden kaçmamalıydı, diye mırıldandı.

Eve vardıklarında Nerya kara kara düşünüyordu. Kael'in güçlerinin bu kadar erken uyanmasını beklemiyordu. Onu o halde, tek kanadıyla görmek canını yakmıştı. İçinden, "Şu anlık tek kanat sorun değil, zapt edilebilir," diye iyimser olmaya çalıştı. Ama Kael'in gerçekleri eninde sonunda öğreneceğini biliyordu. Sadece oğluyla huzurlu bir yaşam istiyordu ama kaderin buna izin vermeyeceğinden korkuyordu.

BÖLÜM 5 : DOĞU'NUN RÜZGARI VE MÜHÜRLÜ KADER:

Nerya, Kael'e belli başlı efsunları ve büyü kontrolünü öğretmişti ancak artık bir duvara toslanmıştı; öğretebileceği çok bir şey kalmamıştı. Kael 2. halkanın sınırındaydı ve Nerya, oğlunun o karanlık büyüyle sarmalanmış halini gördükten sonra büyü öğretme konusunda iyice tedirgin olmuştu. Bir profesyonelin yardımı şarttı. Nerya, yıllar önce bağlarını kopardığı Doğu Krallığı'ndaki akrabalarından birine, güvenebildiği tek kişiye mektup yazmıştı.

Aradan iki gün geçti. Kael sabah uyandığında salonda annesinin yanında oturan, etrafına keskin bir rüzgar kokusu yayan yabancıyı gördü. Adam, Kael'i görünce gülümsedi: — Bizim delikanlı bu ha?

Nerya, "Oğlum, bu senin dayın Zephyros," dedi. "Kendisi 7. halkalı bir kraliyet büyücüsü ve akademisyendir. Sana akrabalarımızdan bahsetmedim, nedenlerim vardı ama bir gün anlayacaksın." Kael annesine güvendiği için üstelemedi. Nerya devam etti: "Zephyros dayın benden çok daha iyi bir büyü kullanıcısıdır, alanında bir dahidir. Seni bundan sonra o eğitecek."

Zephyros gülerek, "Beni utandırıyorsun Nerya," dedi. Kael ise şaşkındı: "Anne, senin tekniklerin de çok iyi, kendimi seninle geliştirdim ama..." Nerya sözünü kesti: "Oğlum, benim öğretilerimin bir sınırı var. Ben temelleri gösterdim ama büyü teorisi ve bilgisi konusunda bir bilirkişi kadar öğretemem. Zephyros dayına güven."

Kael şaşkındı. Annesi de harikaydı ama Zephyros'un duruşunda bile göğü yırtacak bir kudret vardı. Zephyros, Kael'in gözlerinde eski bir dostun, Nerya'nın gizemli eşinin bakışlarını gördü. Zephyros, Nerya'nın eşini tanıyordu. Normalde krallıktan gelip de herhangi birisine özel eğitim verecek birisi değildi; krallık adına çalışan büyücüler, çoğu aristokrat ve soyludan daha dokunulmaz ve bağımsızdırlar, sadece kraldan emir alırlar. Zephyros, o adamın oğlunun nasıl biri olduğunu merak ettiği için Nerya'nın mektubuna cevap verip Doğu Krallığı'ndan Nerya'nın yaşadığı köye kadar gelmişti. Zephyros, Nerya ve Kael'in trajik ayrılışının bu çocuğa değip değmeyeceğini düşünüyordu. Nerya, Zephyros'a Kael'in olayından bahsetmişti; o yüzden Zephyros yanında bir mühür yüzüğü de getirmişti.

Zephyros, "Gel bakalım delikanlı... İçindeki ateşi ve o titreyen karanlığı hissedebiliyorum. Ama doğada hiçbir alev, rüzgarın kucağından kurtulamaz. Bana sadece öfkeni değil, gerçekte kim olduğunu göster! Gücünü gölgelerin arkasına saklamayı bırak da rüzgarın karşısında ne kadar dayanabiliyorsun görelim," diyerek Kael'i denemek için dışarıya, ufak bir düelloya çağırdı.

Kael derin bir nefes aldı. Dayısının heybeti karşısında yutkunsa da geri adım atmazdı: — "Seni yenebileceğimi sanmıyorum dayı... Ama annemin bana olan güvenini boşa çıkarmayacağım. Eğer beni eğiteceksen, sana ne kadar ileri gidebileceğimi göstermeme izin ver. Lütfen, rüzgarını benden esirgeme!"

Küçük Bir Sınav: Ateş ve Rüzgarın Dansı Dışarı çıktıklarında Zephyros, "Önce neyimiz var bir bakalım," dedi. Kael hemen pozisyon aldı ve en güçlü büyüsü olan Kızıl Küre'yi hazırladı. Devasa bir ateş topunu Zephyros'a fırlattı. Ancak Zephyros elini bile kaldırmadı. Sadece hafifçe üfledi; oluşan küçük bir hava akımı Kael'in devasa ateşini havada asılı bıraktı ve saniyeler içinde söndürdü. Kael baltasını çekip üzerine atıldı ama dayısı bir rüzgar gibi yanından süzüldü. Kael ona dokunamıyordu bile, sanki boşluğa vuruyordu. Zephyros adeta bir yaprak gibi süzülerek her hamlesinden kaçıyordu. Zephyros, "Hız güzel ama öfken mananı köreltiyor evlat," diyerek Kael'i omzundan hafifçe ittirerek yere düşürdü.

"Bakışlarındaki o hüzünlü azim... Tıpkı babası gibi. Ama kalbindeki o ateş, babasınınkinden bile daha saf. Normal bir çocuk benim rüzgarımın karşısında ilk hamlede pes ederdi, o ise her seferinde daha kararlı bir adımla üzerime geldi. Nerya haklıymış. Bu çocuk sadece bir yetenek değil, o bir fırtınanın habercisi. Eğer bu potansiyeli doğru kullanmazsak Doğu Krallığı bile onun harlayacağı ateşi söndürmeye yetmeyebilir. Daha 14 yaşında... Bu kadar büyük bir yükün altında nasıl hala bu kadar masum kalabiliyor? Onu sadece bir büyücü değil, bir savaşçı olarak eğitmeliyim. Çünkü dünya, onun bu masumiyetini parçalamak için sıraya girecektir," diye söylendi içinden Zephyros.

Eve döndüklerinde Zephyros, yanında getirdiği, üzerinde antik rünler olan abanoz bir kutuyu açtı. Kutunun içinde yüzeyi gece kadar siyah ve üzerinde gümüş zincir işlemeleri olan bir Mühür Yüzüğü duruyordu. — "Bu yüzük sadece karanlık büyünü kilitleyecek. Sadece ateş büyüne odaklanmalısın. Bunu büyü araştırma tesisinden getirdim. Bu bir mühür yüzüğü, senin için özel ayar çektirdim. 6. halkaya ulaşana kadar bunu çıkarman yasak."

Kael elini uzattığında Zephyros, Kael'in parmağındaki Ay İşlemeli diğer yüzüğü görünce donup kaldı. "Bu yüzük... Bunu nereden buldun?" diye sordu hayretle. Kael, "Bir arkadaşımdan hediye, benim için çok kıymetli," dedi. Zephyros, kralın koruması olarak katıldığı ulusal toplantılarda bir Elf asilzadesinin elinde buna benzer bir yüzük gördüğünü hatırlar gibi oldu ama şimdilik üstelemedi.

Nerya, oğluna veda etmeden önce onu yatak odasına çağırdı. Halının altındaki gizli bölmeden, siyah kadife bir kılıfa sarılmış bir kılıç çıkardı. Kılıcı kılıfından sıyırdığında oda sanki bir anlığına sessizleşmişti. Kabzasında mor gözlü, canlıymış gibi duran bir ejderha motifi vardı. Nerya, "Bu babanın kılıcı. Bu bir Büyülü Kılıç. Sıradan çelikten değil, manayı emen özel bir cevherden dövüldü. Baban bunu bana vermişti, şimdi sana veriyorum. 6. halkanın sınırına gelene kadar sakın kınından çıkarma, şu an kontrol edemezsin," dedi.

Kael kılıcı sırtına bağladı, annesine son bir kez sıkıca sarıldı. "Merak etme anne, en kısa sürede seni görmeye geleceğim," dedi. Nerya, oğlunun eline görünmez bir efsun çizdi; bu, kalp atışlarını hissetmesini sağlayan bir bağdı. Böylece ne kadar uzakta olursa olsun oğlunun hayati değerleri hakkında bilgi alabilecekti.

Nerya, Kael'in eline efsunu çizdiğinde, Kael bir süre eline bakıp yumruğunu sıktı. Bakışlarını annesine çevirdi, bu sefer sesi daha sakindi.

"Anne, dayımla gitmem gerektiğini biliyorum," dedi Kael, gözlerini annesinden ayırmadan. "Kendimi geliştirmem, bu mühürleri kontrol etmem gerektiğini de anlıyorum. Ama içim rahat değil. Sen burada yalnızsın ve hala tam iyileşmedin. Ben oradayken, buralarda bir terslik olursa nasıl yetişeceğim?"

Nerya, oğlunun omzuna elini koydu, güven veren bir gülümsemeyle; "Yetişmene gerek kalmayacak kadar güçlenmen için gidiyorsun Kael," dedi.. Bana güven, ben kendime bakabilirim. Sen sadece dayına ve eğitime odaklan."

Kael derin bir nefes aldı, annesine sıkıca sarıldı. "Yüzüğü takacağım, kılıcı da sırtımdan indirmeyeceğim. diye söz verdi. At arabasına doğru yürürken adımları artık daha emindi

At arabası köyden uzaklaşırken güneş, ufukta erimiş altın gibi batıyordu. Kael camdan dışarı bakarken ormanın silueti yavaş yavaş kayboluyordu. At arabasında Zephyros, "Annen kılıcı verdi demek... O kılıç babanın kullandığı özel bir silahtır, normal büyülü kılıçlara benzemez. Kendini geliştirmeden sakın kınından çıkarma," diye uyardı. Kael yolu izlerken sordu: — "Dayı, babamı tanıyorsun değil mi? Kendisini pek tanımıyorum ama bizi terk edip gittiği için onu asla affetmeyeceğim."

Zephyros iç çekerek ufka baktı: — "Affetmek veya nefret etmek için önce gerçeği bilmen gerekir evlat. Olay sadece 'terk etmek' değil. Ama unutma; bir büyücünün en büyük düşmanı öfkesidir. Zihnin bir göl kadar berrak olmazsa, o kılıç da büyü de seni tüketir."

Zephyros, karşısında oturan yeğeninin kucağındaki kılıca sıkı sıkıya sarıldığını fark etti. — "O kılıç ağır mı geliyor delikanlı? Sadece ağırlığından bahsetmiyorum, taşıdığı anlamdan bahsediyorum."

Kael başını camdan çevirip dayısına baktı: — "Biraz... Annem bunun babamın kılıcı olduğunu söylediğinde, sanki sadece bir silah değil de bir yabancıyı sırtımda taşıyormuşum gibi hissettim. Onu hiç tanımıyorum dayı. İnsan hiç görmediği birinden nefret edebilir mi?"

Zephyros derin bir iç çekip arkasına yaslandı: — "Nefret, boşluktan beslenir Kael. Onu tanımadığın için kalbinde oluşan o boşluğu öfkeyle doldurmaya çalışıyorsun. Ama baban... o kılıcı kınından çıkardığında rüzgar bile yön değiştirirdi. Annen seni ondan korumaya çalışmadı, aslında seni o dünyanın ağırlığından korumaya çalıştı."

Kael kaşlarını çattı, sesi biraz kısıldı: — "Annem hasta dayı. O her gün acı çekerken babamın nerede olduğunu bilmemek beni asıl mahveden şey. Eğer o kadar güçlüyse, neden yanımızda değildi?"

Zephyros, Kael'in elindeki mühür yüzüğüne işaret ederek gülümsedi: — "Bazı insanlar dünyayı kurtarmak için en sevdiklerini feda etmek zorunda kalır. Bazıları ise sadece sevdiklerini korumak için dünyayı karşısına alır. Babanın hangisi olduğunu anlaman için önce kendi gücünün neye hizmet edeceğine karar vermelisin. Doğu Krallığı'na vardığımızda sadece büyü öğrenmeyeceksin; kimin için savaşacağını da öğreneceksin."

Dışarıda güneş artık tamamen batmış, yerini gümüş bir ay ışığına bırakmıştı. At arabası karanlığın içinde, Kael'in kaderine doğru yol almaya devam ediyordu. Kael sessizce at arabasının tıkırtılarını dinledi. Önünde bir yıllık cehennem gibi bir eğitim, arkasında ise sırlarla dolu bir geçmiş vardı. Gökyüzündeki ilk yıldız parlarken, Kael artık sadece bir köylü çocuğu değil, bir Büyücü Şövalye adayıydı.