🌟

Başyapıtım ve ilk ne son yazım olacak eser hakkında konuşma

Merhaba okur veya yazanlar eser hakında konuşmadan önce hazır da var olan eser yani bir romanın sonsuz döngüsü o noveli bıraktım zaten geçmiş benliğimin il yazım deneyiydi oda özenti ve çocuksuydu ama şimdi uzun zamandır üstünde durduğum ve halada yazıp düzenlediğim bir romanın girişi hakında konuşacaktım şuanda bile her ilhamda düzeltiğim giriş sizce nasıl olmuş
"Bir insan ölür ve insanlığın çeşitli inançlarında ilahi anlam yüklenen Varoluş ölen ruha arzularını sorar ruh sessiz kalır
Varoluş ruha tekrardan arzularını sorar ruh cevap vermez çünkü oda ne istediğini ne arzuladığını ne olmak istediğini bilmiyordu dolayısıyla verecek cevabı da yoktu
Varoluş sorusunu tekrar sorar ruh sessizliğini bozar varoluştaki her şeyi bilip öğrenmek güç ve benzersiz olmak istediğini belirtir
Varoluş neden arzuladığını sorar ruh cevap vermez çünkü o ruh neden belirttiğini neden istediğini bilmiyordu o gerçekten kendini bilmiyordur
Ruh o varoluşa sorar ben neden var oldum varoluş cevap vermez
Ruh sorar neden var oldum neden var oldum neden…
Varoluş cevap vermez susar Çünkü bizzat Varoluş da bunun cevabını bilmiyordu
Varoluş ruha Bu varoluşta bir kavram bile tamamlanmış bilmek mümkün değil, kaldı ki her şeyi bilmek varlığı ebedi bir arayışa sokar der
Ruh varoluşu sorgulamak ister ama nasıl başlayacağını bilemez hangi sorudan
Varoluş ruhun ne diyeceğini bilir cevap verir bilmiyorum Ruh sessiz kalır
Varoluş sorar kendin ulaşmak yerine bir başkasından dilersin
Ruh der Benim gibi sıradan biri yüce olana nasıl ulaşabilir diye
Varoluş ulaşabilirdin ama yapmadın çabalamadın hayattayken başyapıt dediğin şeyi bile tamamlayamadın
Ruh sessizliğe gömülür bir şeyler açıklamak ister ama yapamaz zihninde sayısız bahane ve derinlerde tarif edemediği belirsiz duygular vardır ama hiçbirini dile getiremez çünkü hepsi tek kapıya çıkar vazgeçiş
Varoluş da derin sessizliğe gömülür ruhun durumunu anlar gibiydi
Varoluş sorar zamanını ve kurduğun dünyaları sona erdirecek ne yaşadın

Ruh bu soru karşısında durur soru boşlukta bir kıvılcım gibi çakar ve ruhun içinde zincirleme bir reaksiyon başlar kendi içine o uçsuz bucaksız
sınırları olmayan karanlığa bakar
Düşünmek... diye geçirdi içinden bir eylem
Düşünmek, bir düşünce doğurur bir nesne bir biçim
düşünce... düş... Bir an duraksar düş nedir bir hayal mi bir uyku hali mi yoksa yoktan var edilen bir olasılık mı
Eğer düşünüyorsam bir bilinç var demektir Bir merkez
Eski bir söz işitti kainat da bir düşten var olmadı mı İşte tam o an ruhun zihnindeki tüm sınırlar silinir duvarlar kalkar Düşüncesiyle varlığı arasındaki çizgi erir o sınırları olmayan boşlukta şu devasa farkındalık patlar
Eğer düşünmek var olmaksa... Ve ben burdaysam... O halde neyi düşlersem neyi düşünürsem o da o an varlığa bürünür ben sadece soran değilim ben düşleyenim, dolayısıyla… Ruh o an ciddileşti ve kısık sesle her şey de olabilirim
Ruh, farkında olmasa da varoluşun sözlerini tam kalbinden anlamaya başlamıştır. Artık sadece susan bir kul değil, neredeyse kendi sınırlarını aşan bir bilincin ta kendisidir
O an ruh bilincinin derinliklerinde bir ışık hissetti ve o ışığa doğru yöneldi ve o ışığı daha çok hissetmeye çalıştı o hissettiği parlayan bir ışık değildi bir farkındalıktır
Ruh parlamaya başladı ve kendi arzularını keşfetmeye ve ne olmak istediğini anlamaya çalıştı öte yandan varoluştan ses yükseldi
belki yeniden doğar ve kendini yine kendimizde bulur bu zamansız eşikte yaşananları biz de unutacağız, sen de...
Unut ama düşle çünkü yürüyeceğin yol siyahtır ışıktan değil yok olan ve henüz var olmamış her şeyi içinde barındıran bir siyah...
ve sen o siyahlığın ta kendisi olan gecesin.
o mutlak karanlıkla bir olan onun göğsünde kendi bilinciyle parıldayan o tek yıldızsın
Ruh son kez o varoluşu algılamaya çalışır varoluş tanımlanamaz ancak bir an aynaya baktığını hissi geçti ve ruh arzularına göre bulanıklaştı ve kayboldu
Yıldızlarla süslü göğün altında ay ışığının gümüş rengine büründüğü uçsuz bucaksız karlı topraklarda soğuk ve sert rüzgârlar esiyordu Tepede çağların sessizliğine kök salmış kadim bir ağacın dalları ağır ağır sallanıyordu
Ağacın altında kalın kar örtüsünün üzerinde hareketsiz bir beden yatıyordu
Buz gibi... Soğuk... Islak…
Bilincin ilk hissettiği kavramlar bunlardı kar örtüsü hareketlendi içinden çıplak bir beden ağır ağır ayağa kalkarken soğuk rüzgâr tenine çarpıyordu.
Başını kaldırdı Gözleri henüz açılmamışken parmaklarını oynattı Ellerini yüzüne boynuna omuzlarına ve bedeninin her yerine gezdirdi Sanki ilk kez bir bedene sahipmiş gibi bedenini anlamaya çalışıyordu
Karanlığın ortasında küçük bir parıltı uyandı o parıltı yavaş yavaş büyüdü genişledi ve etrafı kör edici bir beyazlığa büründü o ani parlaklık karşısında irkildi ellerini kaldırarak gözlerini gölgeledi" evet böyleydi şuanda bile her ilhamda deişiklişler yapıyorum henüz bile tamamlanmamış bir giriş sice nasıl olmuş yorumlarınızı bekliyorum