Şimdi, bu bölümle birlikte hikaye LitRPG yapısına dönüyor. Bunu anladım ve gayet okeyim. Asıl sıkıntı halen ana karakterimizin bir mottosu, amacı olmayışı. Yani karakterimizin bu dünyada amacı ne? İntihar etmekse değil, kaçıp gitmekse değil. Çoktan kaçtı. Onun amaçsızlığı okuru da amaçsızlaştırıyor.
Kitap bize bir oyun veriyor, nedenler yok. Sadece karakter nedenleri de değil.
Bir diğer konu Weird yapısını LitRPG ile bağlaman güzel ama sistem ekranı (o gördükleri oyun/karakter ekranı) çok... orjinal olmayan... bir yapıda.
Yazdığım Histeria serisine denk geldin mi bilmiyorum. Başka bir platformda İngilizce olarak yayında. Yakında Türkçesini de burada paylaşmayı planlıyorum. Ona bir göz atarsan sistem ekranı ile ilgili eleştirimi ve ne demek istediğimi de anlarsın.
Oyuncu, cinsiyer, yaş, durum ile açılan standard ekrandan bahsediyorum aslında.
Bunun dışında en zayıf bulduğum bölüm buydu diyebilirim. Aradan bölümler geçtikçe ana karakterden bir eylem, bir başarım ya da bir amaç bekliyor okur. Umarım bir sonraki bölümde bir şeyler gelir.
Umarım bu eleştirilerimi pozitif olarak alırsın. Sadece destek vermeye çalışıyorum. ❤️