insider crow

Paylaş, Sohbet Et, Eğlen!

Chat Space ile topluluğa katıl, eğlenceye ortak ol, yeni bağlantılar kur!

Kitap sayfası resmi

Grosolun, başını hafifçe yana eğerek Rosaline'i süzdü.

"Dilinin sertliği hiç değişmemiş Rosaline…"

“Beni tehdit mi ediyorsun yoksa?”

"Tehdit mi?”

“Tapınağımın koruyucu bariyerini parçalayarak içeri girdin ve kızlarımın neredeyse yarısını az önce yere serdin. Benden nasıl bir karşılama bekliyordun?"

Grosolun kısa bir süre sessiz kaldı. Ardından başını hafifçe kaldırarak çevresindeki savaşçıları süzdü.

"Biraz daha dikkatli olmalarını beklerdim. Bariyerinizin bu kadar kolay parçalanabileceğini düşünmemiştim."

Rosaline'in gözleri hafifçe kısıldı.

"Öyle mi? Demek hâlâ kendini beğenmiş bir ihtiyarsın. Aradan geçen onca zamana rağmen hiçbir şey öğrenememişsin."

İkilinin arasındaki tartışmayı meydandaki herkes şaşkınlıkla izlemeye devam ediyordu.

“İhtiyarmı?

“Kraliçe Rosaline’nin ejdarhayla nasıl bir ilişkisi var?”

Grosolun kendine ihtiyar denmesinden her zaman nefret ederdi. Rosaline onun bu zafını bildğinden sürekli ona karşı aynı kozu kullanıyordu.

"Rosaline!!”

Rosaline'in dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. Ardından bakışlarını yeniden Grosolun'un sırtındaki Olivia'ya çevirdi.

"Şakayı bir kenara bırakalım. Yanında bir insan taşıdığına göre buraya gelişinin bir sebebi olmalı. Yoksa beni görmek için bunca yolu katetmiş olamazsın. Üstelik kapımı çalmak yerine koruyucu bariyerimi parçalamayı tercih ettin. Eski dostluğumuzun hatırına bile olsa bu davranışını görmezden gelemem."

Grosolun, Olivia'nın bulunduğu tarafa hafifçe göz attı.

"Yanımdaki genç kızın adı Olivia. Onu sana getirdim. Bir süre burada kalacak."

“Ayrıca onu eğimeni istiyorum.”

Rosaline'in bakışları yeniden ejderhaya döndü.

"Burada mı kalacak? Benden ne istediğini biraz daha açık anlatmanı istiyorum.."

"Onu korumanı istiyorum Rosailne. En azından bir süreliğine güvende olabileceği bir yere ihtiyacı var."

Rosaline'in yüzündeki gülümseme kısa sürede kayboldu. Grosolun'un sesindeki ciddiyeti fark etmişti. Bir anlığına Olivia'yı baştan aşağı süzdü. Genç kız, kraliçenin kendisini incelediğini fark edince Grosolun'un sırtına biraz daha yaklaştı.

"Anlaşılan işler sandığımdan daha ciddi. Peki, bu genç kızın peşinde kim var?"

"Şimdilik bunu bilmen gerekmiyor."

Rosaline hafifçe kaşlarını kaldırdı.

"Benden birini korumamı istiyorsun ama nedenini açıklamaya yanaşmıyorsun. Eskiden de böyleydin. İnsanların sana güvenmesini bekleyip kendin hakkında tek kelime bile etmezdin."

“Bu tapınağın sorumluluğu bana ait. Burada yaşayan her Valkyre'nin hayatından ben sorumluyum. Bir yabancıyı içeri alacaksam nedenini bilmem gerek."

İki eski dost arasında kısa bir sessizlik oluştu. Rosaline, Grosolun'un gözlerine bakmayı sürdürdü

“Rosaline…”

Rosaline, Grosolun'un sorusuna neden cevap vermediğini kısa sürede anlamıştı. Ejderhanın çevresi hâlâ yüzlerce Valkyre savaşçısıyla çevriliyken, Olivia'nın kimliğinden ve neden krallık tarafından arandığından söz etmesi mümkün değildi. Grosolun'un bunu herkesin önünde açıklamak istememesi son derece anlaşılırdı. Üstelik Rosaline, karşısındaki ejderhayı yeterince uzun zamandır tanıyordu. Onun sessizliğinin ardında mutlaka bir sebep olduğunu tahmin edebiliyordu.

Bakışlarını bir anlığına Olivia'ya çevirdikten sonra yeniden Grosolun'a döndü.

“Anlaşılan burada konuşmak istemediğin bazı şeyler var.”

“Öyleyse tapınağın iç salonuna geçelim. Orada kimsenin bizi rahatsız etmesine gerek kalmadan konuşabiliriz.”

Grosolun, Rosaline'in ne demek istediğini anlamışçasına başını hafifçe eğdi. Ardından bedenini saran yoğun mana dalgalanmaya başladı. Devasa ejderhanın çevresinde koyu renkli bir ışık belirdi; pullarla kaplı bedeni bu ışığın içinde yavaşça küçülürken kanatları ve kuyruğu da gözden kayboldu.

Bu dönüşüm, çevredeki Valkyre savaşçılarını şok içinde bırakmıştı.

Birçoğu hayatları boyunca yaratıklarla ve iblislerle savaşmak için eğitilmiş, farklı türde yaratıkların karşısında durmaları öğretilmişti. Ancak gözlerinin önünde böylesine büyük bir ejderhanın birkaç nefeste insana dönüşmesine tanık olmak bambaşka bir şeydi.

Bazıları şaşkınlıkla birbirlerine bakarken diğerleri Grosolun'u dikkatle süzmeye devam ediyordu. Onun insan biçimindeki varlığı bile avludaki havayı değiştirmeye yetmişti.

Grosolun'un insan formu, çevresindeki savaşçıların beklediğinden oldukça farklıydı. Geniş omuzları, düzgün yüz hatları ve omuzlarına kadar uzanan siyah saçları ona etkileyici bir görünüm kazandırıyordu. Ancak asıl dikkat çeken şey, gözlerinde taşıdığı derin ve eski bakışlardı. Sanki karşılarında yalnızca yakışıklı bir adam değil, sayısız savaşa tanıklık etmiş bir varlık duruyordu.

Valkyre savaşçılarının içlerinden biri, gözlerini Grosolun'dan ayıramadan yanındaki arkadaşına doğru eğildi.

“Bir dakika... Bu, az önceki ejderha mıydı?”

Yanındaki savaşçı da bakışlarını Grosolun'un üzerinden çekmeden başını salladı.

“Sanırım öyle…”

“Ben ejderhaların insan formuna dönüşebildiğini bilmiyordum...”

Genç savaşçı bir an duraksadı, ardından sesini biraz daha alçalttı.

“Ayrıca Bu kadar yakışıklı olabileceklerini de….”

Yanındaki kadın, arkadaşına dirseğiyle hafifçe dokundu.

“Sesini alçalt! Duyacak şimdi.”

“Ne var? Gerçeği söylüyorum.”

“Az önce hepimizi korkutan şeyin bir anda böyle bir adama dönüşmesini beklemiyordun. Sen de kabul et.”

Biraz ileride duran başka bir Valkyrie savaşçısı konuşmaya katıldı.

“İnsan formunda bile üzerindeki mana baskısını hissedebiliyorum. Böyle bir varlığın yanında dikkatsizce konuşmak pek akıllıca değil.”

İlk konuşan savaşçı, Grosolun'a bir kez daha baktı.

“Yine de... oldukça etkileyici.”

“Senin aklın başka yerde galiba.”

“Kes sesini duyacak şimdi!”

“Hey! Kraliçe Rosaline bu tarafa doğru bakıyor.”

Kendi aralarında fısıldaşan savaşçılar, Rosaline'in onlara doğru çevirdiği bakışı fark edince bir anda sustular. Kraliçeleri hiçbir şey söylememişti ama yüzündeki ifade, konuşmalarının bir kısmını duymuş olabileceğini düşündürüyordu.

Rosaline ise bu manzaraya alışkınmış gibi sakince bekliyordu. Grosolun'un yanına gelmesini bekledikten sonra tapınağa doğru yürümeye başladı. Olivia da ikisinin birkaç adım gerisinden onları takip etti.

Fakat tapınağın girişine ulaşmadan hemen önce Rosaline durdu. Başını hafifçe çevirerek arkasındaki genç kıza baktı. Gözleri Olivia'nın üzerinde kısa bir süre gezindikten sonra sakin ama tartışmaya yer bırakmayan bir sesle konuştu.

“Küçük iblisin gelmesine gerek yok. O burada kalsın...”

O anda avludaki bütün sesler kesildi.

Valkyrie savaşçıları şaşkınlıkla Rosaline'e, ardından Olivia'ya baktılar. Grosolun'un yüzünde ise beklenmedik bir ifade yoktu. Aksine, Rosaline'in bunu ilk karşılaşmalarında fark edeceğini zaten tahmin etmişti. Onun gibi tecrübeli ve güçlü birinin, Olivia'nın gerçek doğasını sezmemesi düşünülemezdi.

Ancak Olivia için durum tamamen farklıydı.

Genç kız, duydukları karşısında olduğu yerde donakaldı. Rosaline'in kendisine baktığı anı hatırladı. O keskin gözlerin altında hissettiği baskı şimdi çok daha anlamlı geliyordu. Demek ki en başından beri biliyordu. Onun bir iblis melezi olduğunu anlamış, buna rağmen tek kelime etmemişti. Peki neden şimdi herkesin önünde bunu dile getirmişti? Yoksa başından beri kendisini bir tehdit olarak mı görüyordu?

Olivia'nın zihninden peş peşe sorular geçerken çevresindeki Valkyrie savaşçıları da geri çekilmeye başlamıştı. Kılıçlarını çekmemişlerdi ama elleri silahlarının kabzalarına yaklaşmış, bakışları genç kızın üzerine kilitlenmişti. Birkaç adım önce merakla izledikleri misafir, artık karşılarında bir iblis melezi olarak duruyordu.

Onlar, insanları ve yaşadıkları toprakları iblislerden korumak için yetiştirilmiş savaşçılardı. Küçük yaşlardan itibaren iblislere ve diğer tehlikeli yaratıklara karşı savaşmaları öğretilmişti. Şimdi ise içlerinden biri, böylesine bir varlığın tapınaklarına kadar getirilmiş olmasına inanamıyordu.

Olivia, etrafını saran bakışlar karşısında ne yapacağını bilemedi. Korku ve kuşkuyla kendisini süzen savaşçıların gözlerinde, sanki karşılarında bir insan değil de her an saldırabilecek tehlikeli bir yaratık varmış gibi bir ifade vardı. Biraz önce hissettiği şaşkınlık yerini giderek büyüyen bir tedirginliğe bırakmıştı. Grosolun'a dönüp bir şey söylemek istedi ama kelimeler boğazında düğümlendi.

Tam o sırada sırtına hafifçe bir el dokundu.

Olivia irkilerek arkasını döndü. Karşısında tanıdık bir yüz görünce şaşkınlığını gizleyemedi.

“Adeline?!”

“Sen...”

Adeline de onu gördüğüne en az Olivia kadar şaşırmış görünüyordu. Yüzünde geniş bir gülümsemeyle genç kıza baktı.

“Olivia!“

“Burada olduğuna inanamıyorum!”

Adeline, Valkyrie savaşçıları arasında yüksek rütbeli biriydi. Onun Olivia'ya böylesine samimi davranması, çevredeki savaşçıların şaşkınlığını daha da artırmıştı. Birçoğu birbirine bakarak ne olup bittiğini anlamaya çalışıyordu. İçlerinden biri sonunda dayanamayarak öne çıktı.

“Adeline, sen bu kızı tanıyor musun?”

Adeline soruyu duyunca Olivia'nın elini tuttu ve onu kalabalığın biraz daha içine çekti. Genç kız ne olduğunu anlamaya çalışırken telaşla konuştu.

“A-Adeline, bekle! Ne yapıyorsun?”

Fakat Adeline onu dinlemek yerine çevresindeki savaşçılara döndü.

“Hey! herkes bir dakika beni dinlesin!”

“Sizi Olivia'yla tanıştırmak istiyorum. Kendisi benim hayatımı kurtaran kişilerden biri.”

Sözleri avluda yankılanırken savaşçıların yüzündeki şaşkınlık daha da belirginleşti.

“Ne? Şaka yapıyor olmalısın.”

“Seni kurtaran kız bu muymuş?”

“Bir dakika... O zaman anlatılanlar doğru mu?”

Olivia, bir anda bütün dikkatlerin üzerine çevrilmesiyle ne yapacağını şaşırdı. Bakışlarını kaçırıp başını hafifçe öne eğdi. Yanakları kızarmış, parmakları Adeline'in elini tutarken istemsizce birbirine kenetlenmişti. Biraz önce kendisine korkuyla bakan savaşçıların yüzlerindeki ifadeler yavaş yavaş değişmeye başlamıştı. Şüphelerinin yerini merak ve hayranlık alıyordu.

“Altı kanatlı bir iblisle savaştığın doğru mu?”

“Onu nasıl yendin? Gerçekten tek başına mı savaştın?”

“İblisle karşı karşıya geldiğinde hiç korkmadın mı?”

“Bize biraz anlatsana!”

Sorular peş peşe gelince Olivia'nın gözleri şaşkınlıkla büyüdü. Biraz önce kendisini düşman gibi süzen bu savaşçıların şimdi etrafında toplanıp hikâyesini öğrenmeye çalışmasına anlam veremiyordu.

“Ben... Şey...”

Ne söyleyeceğini bilemedi. Aslında o savaş sırasında neler yaşadığını anlatmak istese bile nereden başlayacağını kestiremiyordu. Üstelik herkesin aynı anda konuşması, kendisini iyice afallatmıştı.

Adeline, Olivia'nın yüzündeki mahcubiyeti fark edince gülümseyerek elini genç kızın omzuna koydu.

“Pekâlâ, pekâlâ! Hepiniz biraz sakin olun. Kızcağız uzun bir yolculuktan geldi. Daha kendine gelmesine fırsat vermeden başına üşüştünüz.”

Ardından Olivia'ya dönerek göz kırptı.

“Hadi, sana Valkyrie bölgesini gezdireyim. Burası dışarıdan gördüğünden çok daha büyük. Eminim gördüklerin karşısında ağzın açık kalacak.”

Adeline yeniden Olivia'nın elini tuttu ve onu tapınağın diğer tarafına doğru çekmeye başladı. Olivia ise bir anlığına arkasına dönüp Grosolun'a baktı.

“A-Adeline, Grosolun geri dönene kadar bir yere ayrılmama gerek—”

“Grosolun geri döndüğünde yine burada oluruz. Merak etme, seni kaybetmeyeceğim.”

“Hem buraya kadar gelmişken etrafı görmeden gitmene izin vereceğimi mi sandın? Hadi, gel!”

“A-Adeline bekle... biraz yavaş ol...”

Olivia'nın itirazlarına rağmen Adeline onu peşinden sürüklemeye devam etti. Kısa süre içinde ikisi de kalabalığın arasından uzaklaşarak tapınağın geniş avlusuna doğru ilerlediler.

Grosolun, genç kızın arkasından bir süre baktıktan sonra başını Rosaline'e çevirdi. Rosaline ise kollarını göğsünde birleştirmiş, olup bitenleri sessizce izliyordu. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı.

“Görünen o ki küçük iblis, kızlarımdan bazılarıyla çoktan tanışmış.”

Grosolun'un yüzünde hafif bir tebessüm belirdi.

“Bundan şikâyetçi olduğunu sanmıyorum.”

Ardından tapınağın büyük kapılarına doğru yöneldiler. Grosolun da hiç oyalanmadan onun peşinden ilerledi.




novebo yorum yok

İlk yorum yazan sen ol!


Henüz yorum yapılmadı