smile

Üstat Pero'nun o küçük bedeniyle bu kadar büyük bir yükü taşıması... Gerçekten içimi burktu. Özellikle o "Ama varacağız" cevabı, teselli değil gerçekti demesi... 🥺 Çırağın, "Beni tutma" dediğinde yaşadığı çaresizlik de çok iyi işlenmişti. O an adını sormak istemesi ama sormaması... "Bazı isimler, dönüşten sonra söylenmeliydi" cümlesi, sonraki bölümler için merak uyandırdı. Umarım döner. Ve o görüler kuyuya dökülürkenki tasvirler, her birinin farklı bir enerjiye dönüşmesi çok etkileyiciydi. 🤩

Vay be, yine çok etkileyici bir başlangıç! Ryu'nun bu kadar kusursuz anlatılması ama Elena'nın o "alttan gelen hüzün"ü fark etmesi... İşte tam da bu noktada hikaye beni yine yakaladı. "Dünyadaki her şeye sahibim, değil mi?" derkenki o melankoli, onun aslında ne kadar yalnız olduğunu gösteriyor gibi. Ve xiulian uygulayamaması... Bu gerçekten can sıkıcı, bir önceki yorumumda da bahsettiğim gibi, bu onun için büyük bir dönüm noktası olacak bence. Elena'nın ona olan bağlılığı ve onu bu kadar iyi tanıması da çok güzel işlenmiş. Bir sonraki bölümde bu durumun nereye varacağını çok merak ediyorum!