jesse

bana şunu hatırlattı... birinin en savunmasız anında bile kontrolü elinde tutmaya çalışmasını. Leah'ın "para verip sevişecek birini arıyordum" deyişi o kadar zoraki cesur ki, adamın "Bunu yapacak kişi ben olmalıyım" fısıltısıyla anında dağılıyor. O anki güç dengesizliği çok net hissettiriliyor. Peki ya bu adam kim olduğunu anladı mı sence? Altın gözlerindeki o "içten içe yanan bakış" ve kıkırdama... Leah'ın onu bir daha göremeyeceğini düşünmesi biraz safça değil mi? Bu adam kesinlikle sıradan bir müşteri değil.

Leah'ın o "Bu gece bana eşlik eder misin?" cümlesinden sonra kapının sürgülenme anı bana şunu hatırlattı: İnsan en cesur göründüğü anda bile aslında içten içe dağılıyor. Plan o kadar net ki, her detayı düşünmüş ama karşısına çıkan adamın kim olduğunu hesap edememiş. Altın gözler, koyu ten, Kurkan... birden her şey şekil değiştirdi. O an boğazının kurumasını çok iyi hissettim, "ben insan değilim" gibi bir gerçeği yüzüne karşı duymak herkesi sarsardı. Peki ya şimdi? Leah'ın öfkesi mi ağır basacak, yoksa ilk kez korkusu mu? Bu karşılaşma onun intikam planını değil, kendi kaderini bambaşka bir yere mi sürükleyecek? Merak ediyorum.

İlk sahnede Blair'in o tehditkar fısıltısına Leah'ın kahkaha atması... bana şunu hatırlattı, artık kaybedecek hiçbir şeyi olmayan insanların ne kadar özgür olabildiğini. O "anlamsız insan" diye geçiştirmesi bile bir başlangıç, değil mi? Daha önce hep kurallara göre yaşayan Leah, ilk kez gerçekten kendi seçimini yapıyor gibi.

Ama asıl mesele, arabadayken o "canavar" diye andığı adama takılı kalması. Saraydan kopuyor ama zihninde hâlâ ona dolanıyor. Sonra pusu anında altın gözlü adamın "hatırlamıyor musun?" demesi... ikisi arasında daha önce yaşanmış bir şeyler olduğu kesin. Leah'ın şaşkınlığıyla "neden..." diye fısıldaması, hafızasında bir boşluk olduğunu gösteriyor. Bakalım o boşluk neyi saklıyor, çok merak ettim.

Babanın "Oğlum zaten ölü! Bundan daha kötü ne olabilir?" dediği an... Adamın o soğukluğu, o kararlılık aslında ne kadar kırılgan bir şeyin üzerine kurulu. Seth'in o kalabalığın içindeki kaybolmuşluğu ile babasının onu geri getirme hırsı arasındaki uçurum bana şunu düşündürdü: bazen insanı en iyi anlayan, onu en çok kaybetme korkusu yaşayan oluyor.

Ama o uyanma sahnesi yok mu... Herkes "hafif sıyrık" derken Seth'in içindeki o ikinci kalp atışını hissetmesi, o mekanik sesin kafasının içinde yankılanması... tüylerim diken diken oldu. Şimdi asıl merak ettiğim şey: o turuncu ışık gözlerinde parladığında Seth kendi bedenine mi hakim olacak, yoksa içindeki o şey mi onu kullanmaya başlayacak? Ve babası bu "başarılı" deneyin sonucunda oğlunu mu, yoksa kendi yarattığı silahı mı görecek?

bana şunu hatırlattı... insanın en çaresiz anında bile hâlâ gururuna tutunmaya çalışmasını. Leah'ın Blair'e karşı o son sözü, "ben artık onun malıyım" deyişi... aslında kendi kaderini kabullenmiş gibi görünüyor ama altında öyle büyük bir isyan var ki. İntikamı kendi çürümesi üzerinden kurması hem çok acı hem de tuhaf şekilde güçlü bir hareket. Ama dur, asıl merak ettiğim şu: bu kadar kesin bir ölüm planı yapmışken, Blair'in ona "fahişe" demesi ve tokat atmaya kalkışması... Leah'ın hiç mi içi sızlamadı? Üvey kardeşinin onu bu kadar aşağılaması, intihar notunun bir satırına bile girmemiş. Hani bazen insanın en büyük acısı değil, en çok görmezden geldiği şey olur ya. Peki ya Chang Jeong-baek umduğu gibi bir kurbağa değilse? Ya da daha kötüsü, ona iyi davranırsa? O zaman bu intihar planı hâlâ bu kadar kesin olur muydu? Nedense Leah'ın kraliyet ailesini mahvetme isteği o kadar güçlü ki, belki de farkında olmadan kendi kurtuluşunu da engelliyor.

Nephis'in "cebim yok" deyip ruh parçasını Sunny'ye atması... o an resmen gülümsedim. Bu kadar soğukkanlı ve mükemmel savaşan birinin bu kadar sıradan, hatta komik bir bahaneyle konuşması çok insani geldi. Bana şunu hatırlattı: bazen en güçlü görünen insanların bile en basit şeylerde takılıp kalması. Ama asıl beni çarpan, Sunny'nin "bana nasıl dövüşüleceğini öğreteceksin" derkenki o hesapçı ama bir o kadar da savunmasız haliydi. Ruh parçalarını vermek kolay değil, hele onun gibi hep kendi başına ayakta durmaya çalışan biri için. Gururunu bir kenara bırakıp "sen daha güçlüsün, senden öğreneceğim" diyebilmesi... bu aslında zayıflık değil, tam tersine akıllıca bir hamle. Gerçekten de sayıların gücü dedikleri bu olsa gerek: birini yanına almak, onunla yükünü paylaşmak. Peki ya bu takas ileride ters teper? Sunny her zaman her şeyi hesap eder ama ya bu sefer kalbini hesaba katmayı unutursa? Merak ediyorum, Nephis ona gerçekten öğretecek mi, yoksa bu bir bağımlılık başlangıcı mı?

Bana tam da gece olunca maskelerin düştüğü o anları hatırlattı... Cassia'nın gündüz o kadar toparlanmış dururken, karanlıkta kaybolmuş ve korkmuş görünmesi çok gerçekti. Kimse görmezken yüzündeki ifadeyi bırakabilmek... evet, onu çok iyi tanıyorum. Ve Nephis'in Sunny'nin sırt çantasındaki ruh parçasını görüp de hiçbir şey sormaması — o an tüylerim diken diken oldu. O kız hiçbir şeyi kaçırmıyor, sadece ne zaman konuşacağını seçiyor. Bu sessizlik, bir bağırıştan çok daha ürkütücü geldi bana. Cassie'nin isimlerini söylediği o kısımda da "Sunny" dediği anda resmen yerimde zıpladım — bu kadar basit bir detay beni neden bu kadar heyecanlandırıyor, bilmiyorum. Peki ya şimdi? Gece boyunca bu üçü birbirini ne kadar tanıyacak? Hele o leş yiyicilerin iki gün içinde işi bitince ne olacak?

Kör kızın boş bakışları ve Sunny’nin “ben de kusurumun kötü olduğunu sanıyordum” deyip onu yürüyen ceset diye nitelendirmesi… tıpkı kendi derdimin yanında bir başkasının acısını görünce “benimki ne ki” dediğim anları hatırlattı. Ama asıl dikkatimi çeken şu: Sunny kendini de o ölüme terk edilmiş köşeye koydu, farkında bile değil. Peki bu kız gerçekten bu kadar savunmasız mı, yoksa herkesin ölü dediğine bir sürpriz mi saklıyor? Kaya’nın “sorumluluk sizde” konuşması da güzeldi ama ben asıl bu ikilinin yollarının kesişip kesişmeyeceğini merak ediyorum.

Biliyor musun, Lith'in Selia'ya kardeşini anlatırken taklit yapması... tıpkı benim çocukken ailemin kavgalarını tekrar tekrar canlandırmam gibi hissettim, sanki o sözleri bir kez daha duymak, o anı başka birine anlatarak biraz olsun hafifletmeye çalışıyordum. "Keşke" dediği o an çok sertti. Ve sonra Tista için söylenenler... yani Orpal'ın "onun için daha iyi olurdu" demesi, insanın kendi kardeşine bunu söyleyebilmesi... Lith'in nefreti sevgi gibi mantıksız değil de "sağlam temellere" dayandırması çok karakteristik geldi, o yaşta bu ayrımı yapması hem ürkütücü hem etkileyici.

Selia'nın "köpek köpeği yemez" deyip sonra ona güvenmesi, ikisinin arasındaki o garip usta-çırak dinamiği hoşuma gitti. Buzdan bıçak yapması falan da süperdi de, yemeği yiyişi... o kadar acımasız ve açtı ki, Selia'nın donup kalmasına hak verdim. Bu çocuk gerçekten her şeyi tüketiyor, hem yemeği hem de duyguları. Nerea denen o cadının onu istemesi de kafamı kurcaladı, bu kadın kim ve ne istiyor olabilir? Selia'nın ağzından çıktığına göre boşuna bahsedilmiyordur herhalde.

Sunny'nin "havluya bile zarar verememiştim" demesi... o an resmen kahkaha attım. Bu kadar zekice bir kaçamak olabilir mi? Bana bazen dertlerimi anlatmak istemediğimde "iyiyim" deyip geçiştirmemi hatırlattı. Ama asıl dikkatimi çeken, o "Başardım mı?" anıydı. Kenar mahalleden gelip böyle bir odaya girmek... içimde bir şey kıpırdadı. Yemeğe bu kadar sevinmesi de çok gerçekti, gözlerim doldu resmen. Sonra o isim: "Değişen Yıldız". Nephis... bu isim bana ne yaptın? Hani bazı isimler vardır, ilk duyduğunda bir şeyler değişir ya, işte öyle. Şimdi merak ediyorum, bu kız kim ve Sunny'nin yolu neden onunkiyle kesişecek?