Bazı çocuklar büyür. Bazıları ise sadece hayatta kalmaya çalışır.
Arlen ve Kaman’ın öğrendiği şey, yere düşene kimsenin elini uzatmadığıydı.
Kazanmanın ödülü özgürlük değildi henüz. İçinde ne yaşandığını bilmedikleri bir karanlığa girme hakkıydı. Ellerine verilen tahta kılıçlarla yüz kişi dövüşecek, ayakta kalan son beş kişi Eşik’e girebilecekti.
Sağ çıkmanın hiçbir zaman kesin olmadığı eşiklerin ardında, yaralar kapanmadan yeni ve acımasız mücadeleler başlar.
Dışarıda, altınla kanın aynı ellerde dolaştığı bir krallık insanları gözler. Tapınakların gölgesinde çocuklar aç uyur; güçlülerin onuru uğruna güçsüzler toprağa verilir. Arlen ve Kaman kendilerine bir hayat kurmak ister. Bir yatak ve kimsenin onlardan geri alamayacağı bir yarın.
Fakat insanın elinde sonunda korumak istediği bir şeyler olur. İşte o zaman hayatta kalmak da başka bir anlam kazanır.
Bir zamanlar ikisi de yalnız düşerdi.
Şimdi tek beden, iki ruh olarak birlikte hareket ederler.
Düşüncelerinizi başkalarıyla paylaşın
İlk yorum yazan sen ol!
Henüz yorum yapılmadı